บทที่ 11 รับเป็นพี่น้อง ห้องวีไอพีจักรพรรดิ

ตงเมยเบิกตาจ้องเย่ชูอย่างไม่พอใจ ก่อนจะรีบถอดเสื้อของตัวเองให้หวงฝูซือเยว่สวมใส่

หลังจากจัดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หวงฝูซือเยว่หันมามองเย่ชูอีกครั้ง "คุณเย่ ครั้งนี้ต้องขอบคุณที่ช่วยเหลือ ขอให้ฉันจัดการเรื่องที่นี่ก่อน แล้วจะจัดงานเลี้ยงขอบคุณคุณอีกที"

เย่ชูแสดงสีหน้าถ่อมตัว “คุณหวงฝูพูดเกินไปแล้ว”

หวงฝูซือเยว่สั่งให้ตงเมยเรียกหลี่หัวโล้นเข้ามา

อีกฝ่ายรีบร้อนเข้ามาด้วยท่าทางหวาดกลัว "คุณหวงฝู ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้ซือหม่าไช่มันบังคับให้พวกเราทำร้ายคุณ พวกเราไม่มีทางเลือก หวังว่าคุณจะเมตตาด้วย"

หวงฝูซือเยว่แค่นเสียงเย็น ปล่อยกระแสอำนาจอันเฉียบขาดออกมา "บอกฉันมา ใครเป็นคนทรยศตระกูลหวงฝู?”

หลี่หัวโล้นตกใจจนหน้าซีด ไม่กล้าปิดบัง "คือ...หวงฝูเจี๋ยครับ"

หวงฝูซือเยว่สีหน้าเย็นชา "สมกับที่คิดไว้จริงๆ"

"คราวนี้ฉันจะไม่เอาความพวกนาย แต่ต้องย้ายออกจากที่นี่ภายในหนึ่งสัปดาห์ ถ้ายังกล้าก่อเรื่องอีก แก๊งหมาป่าขาวของนายก็เตรียมถูกกวาดล้างได้เลย"

หลี่หัวโล้นรีบพยักหน้าหงึกๆ

"คุณเย่ เชิญทางนี้"

หวงฝูซือเยว่เชิญเย่ชู

"รอผมสักครู่"

เย่ชูโบกมือ แล้วหันไปพูดกับหลี่หัวโล้น "ไอ้หัวโล้น เงินงวดสุดท้ายที่ติดค้างตระกูลเจียงน่าจะต้องชำระได้แล้วนะ?”

หลี่หัวโล้นชะงัก คิดในใจว่าไอ้หมอนี่มาทวงเงินหรือ?

แต่เขาไม่รู้ว่าตระกูลเจียงมีคนเก่งกาจแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?

หลี่หัวโล้นไม่กล้าลังเล รีบโอนเงินทันที

ตระกูลเจียงเคยมาทวงหลายครั้งแล้ว เขาจึงรู้เรื่องนี้ดี

"พี่ใหญ่ ผมจำได้ว่าติดค้างอยู่ห้าแสนแปดหมื่นกว่า ผมให้คุณหกแสนเลยแล้วกัน"

เขาแค่อยากกำจัดคนอันตรายคนนี้ให้เร็วที่สุด

"หกแสน? นายเอาไปให้ขอทานเหรอ?" สีหน้าเย่ชูเย็นลง "ติดค้างมานานขนาดนี้ แล้วไม่ต้องคิดดอกเบี้ยเลยหรือไง?"

หลี่หัวโล้นไม่กล้าโต้แย้งแม้แต่น้อย พูดประจบ "พี่ใหญ่ คุณ...คุณบอกมาเลยว่าเท่าไหร่"

เย่ชูยื่นนิ้วห้านิ้ว "ห้าสิบล้าน"

หลี่หัวโล้นเกือบจะล้มหน้าคะมำ

ดอกเบี้ยพุ่งไปสิบเท่าเลยทีเดียว

ยังแพงกว่าเงินกู้นอกระบบอีก

สรุปพวกเขาเป็นคนอยู่ในวงการใต้ดิน หรืออีกฝ่ายกันแน่?

เย่ชูเลิกคิ้ว "ไม่อยากจ่าย?"

หลี่หัวโล้นรีบส่ายหน้า "ไม่กล้าครับ ผมโอนเงินให้ทันที"

เย่ชูพยักหน้า "หกแสนโอนให้ฝ่ายการเงินของบริษัทตระกูลเจียง ที่เหลือโอนให้ฉัน"

หลี่หัวโล้นแอบบ่น นี่มันเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองชัดๆ

แม้จะโหดเกินไป แต่ใครใช้ให้เขามีฝีมือล่ะ?

หลังจากได้เงินแล้ว เย่ชูกับสองสาวก็เดินลงบันได

แม้จะตั้งใจจะกลับ แต่เมื่อหวงฝูซือเยว่ชวน ก็ได้นั่งรถเบนท์ลีย์ไปด้วยกัน

"คุณเย่เป็นคนท้องถิ่นของเมืองเจียงดูหรือ?" หวงฝูซือเยว่ถามอย่างอยากรู้

เธอเคยสำรวจอิทธิพลในเมืองเจียงดูก่อนมา แต่ไม่เคยได้ยินชื่อเย่ชูมาก่อน

จึงสงสัยว่าอีกฝ่ายอาจจะมาจากต่างถิ่น

เย่ชูพยักหน้า "คุณหวงฝูไม่ต้องมากพิธีหรอก เรียกชื่อผมก็พอ"

อีกฝ่ายอายุมากกว่าเขา พูด 'คุณเย่' ทีไร ฟังแล้วขัดหูนิดๆ

"คุณเย่เป็นผู้มีพระคุณของฉัน จะให้เรียกอย่างนั้นได้อย่างไร" หวงฝูซือเยว่โบกมือ เห็นเย่ชูทำหน้าจนใจ จึงคิดสักครู่แล้วพูด: "อย่างนี้แล้วกัน พวกเราถือว่ามีวาสนาต่อกัน ฉันอาวุโสกว่าสองสามปี มารับเป็นพี่น้องกันไหม?”

ตาเย่ชูเป็นประกาย พี่น้องกันเลยหรือ? ดีสิ เขาชอบมาก

"แน่นอนว่าไม่มีปัญหา" เขายิ้มพยักหน้า "แต่ว่ายังไม่ทราบนามพี่สาว?"

หวงฝูซือเยว่ยิ้มมุมปาก "หวงฝูซือเยว่ ต่อไปน้องชายก็เรียกฉันว่าพี่ซือเยว่แล้วกัน"

ตงเมยที่ขับรถอยู่ใจสั่นสะท้าน

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคุณหนูของเธอกระตือรือร้นกับผู้ชายคนหนึ่งขนาดนี้

รถเบนท์ลีย์แวะห้างสรรพสินค้าก่อน หวงฝูซือเยว่เปลี่ยนชุดใหม่ จากนั้นจึงมาถึงร้านอาหารแห่งหนึ่ง

เจียงหัวเกอ ร้านอาหารที่หรูหราที่สุดในเมืองเจียงดู กินมื้อหนึ่งอย่างน้อยก็หลายพันหยวน

ทั้งสามเดินเข้าสู่โถง พนักงานรีบเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

ตงเมยหยิบข้อมูลการจอง "ห้องจักรพรรดิ พวกเราจองไว้ล่วงหน้าแล้ว"

พนักงานตกใจ รีบพูด "แขกผู้มีเกียรติ เชิญทางนี้"

หลังจากที่ทั้งสามเดินไปไม่นาน มีชายหญิงวัยรุ่นสี่คนเดินเข้ามา

ผู้จัดการร้านตาไว รีบเดินเข้าไปต้อนรับ

"คุณชายฉิน เชิญทางนี้ครับ วันนี้อยากรับประทานอะไรดีครับ?"

ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มโบกมือ "ฉันเลี้ยงแขกสำคัญวันนี้ พาฉันไปห้องจักรพรรดิ"

ผู้จัดการรีบพยักหน้า "ได้ๆๆ คุณชายฉิน เชิญทางนี้"

พนักงานที่เพิ่งลงมาจากชั้นบนงงๆ รีบเข้าไปกระซิบ "คุณผู้จัดการหลี่ ห้องจักรพรรดิมีคนจองไปแล้ว พวกเขาเพิ่งขึ้นไป”

ผู้จัดการขมวดคิ้ว "เป็นใคร?"

พนักงานส่ายหน้า "ไม่รู้จักครับ พวกเขาจองทางออนไลน์"

เห็นสองคนกระซิบกระซาบ ฉินตงหยางไม่พอใจ "ผู้จัดการหลี่ มีปัญหาอะไรหรือ?"

หลี่มู่ตวนรีบอธิบาย "คุณชายฉิน เป็นอย่างนี้ครับ มีคนจองห้องจักรพรรดิไว้ล่วงหน้า รอสักครู่ ผมจะไปคุยกับพวกเขา"

ฉินตงหยางพูดเสียงเรียบ "ไปด้วยกัน"

ทุกคนขึ้นมาที่ชั้นบนสุด หน้าห้องหรูห้องหนึ่ง

"คุณชายฉินรอสักครู่"

หลี่มู่ตวนพูดแล้วผลักประตูเข้าไป หวงฝูซือเยว่ที่เพิ่งนั่งลงขมวดคิ้วเล็กน้อย

"มีอะไร?"

หลี่มู่ตวนทำหน้าสุภาพ "พวกคุณครับ คือว่ามีแขกสำคัญมาที่ร้าน อยากขอสลับห้องกับพวกคุณ"

สีหน้าหวงฝูซือเยว่บึ้งทันที "ไม่สลับ"

สีหน้าหลี่มู่ตวนแข็งค้าง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ให้เกียรติเลย

แต่ยังยิ้มเจื่อนพูด "พวกคุณครับ คนข้างนอกเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลฉิน ขอความกรุณาด้วย"

สีหน้าหวงฝูซือเยว่ยิ่งไม่พอใจ ตงเมยตบโต๊ะ ตวาดด้วยความโกรธ "ไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นจะรื้อร้านนี้ทิ้ง"

หลี่มู่ตวนโกรธบ้าง "ฮึ พวกคุณไม่ฟังคำเตือน เดี๋ยวอย่าเสียใจทีหลังล่ะ"

แม้คนทั้งสามตรงหน้าจะดูไม่ธรรมดา แต่ไม่มีทางเทียบกับคุณชายใหญ่ตระกูลฉินได้

คนมีหน้ามีตาในเมืองเจียงดู เขารู้จักเกือบหมด

แต่ไม่เคยเห็นสามคนตรงหน้านี้มาก่อนเลย

เขาออกจากห้อง หน้าตาโกรธเกรี้ยว "คุณชายฉิน ผมพูดดีๆ แล้ว คนในห้องไม่ยอมสลับห้องให้"

"ฮะๆๆ น้องฉิน ดูเหมือนนายจะมีอิทธิพลในเมืองเจียงดูไม่มากเท่าไหร่นะ"

ชายหนุ่มผิวคล้ำอีกคนพูดล้อเลียน

สีหน้าฉินตงหยางไม่ดีเลย "ฮึ! ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าใครกันที่ตาบอด กล้าไม่ให้เกียรติข้า?"

เขาผลักประตูเข้าไป กวาดตามองคนทั้งสามในห้อง

เมื่อเห็นหวงฝูซือเยว่ ตาเขาเป็นประกาย

สาวสวยระดับนี้ หาได้ยากจริงๆ

จากนั้นมองไปที่เย่ชู สีหน้าแสดงความเยาะเย้ยทันที

"เฮอะ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ลูกเขยตระกูลเจียง"

"แต่งงานกับคุณหนูเจียงแล้วยังไม่พอใจ ยังกล้ามาเจ้าชู้ข้างนอก”

เย่ชูหงุดหงิด "ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย"

สีหน้าฉินตงหยางเย็นลงเล็กน้อย แล้วคิดอะไรขึ้นได้ จึงพูดเยาะเย้ย "อ๋อ เข้าใจแล้ว ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย ฃคงขึ้นเตียงคุณหนูเจียงไม่ได้ ถึงได้ออกมาเที่ยวเล่นนอกบ้าน”

"ก็จริงนะ ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดีพิลึก ไอ้ขยะแบบนาย อย่าว่าแต่ได้แต่งกับคุณหนูเจียงเลย แม้แต่เข้าตาเธอก็ยังไม่ได้”

พูดจบก็มองไปที่หวงฝูซือเยว่ "สาวสวย ไอ้หมอนี่มันแค่ขยะ เคยติดคุกด้วย เธออย่าให้มันหลอกเลย"

หวงฝูซือเยว่พูดเสียงเย็น "เรื่องของฉัน ไม่ต้องมาสอน"

"ว้าว ดุจังนะ" ฉินตงหยางเลียริมฝีปาก "สาวสวย ของดีๆ แบบเธอไปอยู่กับไอ้ขยะนี่มันเสียเปล่า มาอยู่กับฉันสิ”

คนอื่นๆ เข้ามาในห้องพอดี

ชายหนุ่มอีกคนเห็นความงามของหวงฝูซือเยว่ ตาเป็นประกายเช่นกัน

"พี่ฉิน สาวสวยคนนี้เป็นใคร?"

ฉินตงหยางหัวเราะ "น่าจะเป็นอินฟลูเอนเซอร์เล็กๆ มั่ง ไปอยู่กับไอ้ขยะนี่ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคนสำคัญ"

เขาชี้ไปที่เย่ชู "ไอ้หมอนี่ก็คือลูกเขยตระกูลเจียงที่เมืองเจียงดูกำลังเล่าลือกันทั่ว"

จ้าวเซินมองเย่ชูอย่างดูแคลน แล้วหันไปมองหวงฝูซือเยว่ด้วยสายตาเร่าร้อน

"สาวสวย มาเป็นแฟนฉันไหม? ฉันให้เธอเดือนละล้านหยวน"

(จบบท)