ตอนที่ 268 ความผิดพลาด (ฟรี)

คนผู้นี้ใส่เสื้อปักลายมังกร!

ทั้งยังอยู่บนภูเขาติงจิ้ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนผู้นี้ก็คือองค์ชายที่เป็นผู้บัญชาการทัพของอาณาจักรอู๋เซียง!

หลิวจี๋ ได้คิดถึงเรื่องนี้และรีบมองไปที่เสี่ยวจือก่อนที่จะถามออกมา"แม่ทัพเสี่ยวจือ ท่านพบเขาที่ไหนงั้นหรือ?"

เมื่อเสี่ยวจือได้เห็นสีหน้าแปลก ๆ ของ หลิวจี๋ เขาก็ได้ตอบกลับทันที"เดิม ข้าไม่ได้เป็นคนพบ แต่ทหารที่อยู่ภายใต้การบัญชาของข้าหลังจากที่พวกเขาจัดการศพพวกเขาก็พบชายผู้นี้ และ รู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ตัวตนเรียบง่ายเมื่อมองจากเสื้อปักลายมงักรของเขา ดังนั้น เมื่อข้าคิดถึงสถานะของอีกฝ่าย จึงรีบให้คนยกร่างของเขามาให้ฝ่าบาททอดพระเนตร"

เมื่อ ลู่เฟิง ได้ยินเขาก็ถอนหายใจออกมา"ช่างโชคร้ายจริง ๆ !"

"คิดไม่ถึงเลยว่าองค์ชายแห่งอาณาจักรอู๋เซียงจะเสียชีวิตในสนามรบ!"

ลู่เฟิง และ หลิวจี๋ ไม่เคยพบเห็นองค์ชายผู้นี้มาก่อน และ ไม่คิดว่าเขาจะตายในสนามรบ ท้ายที่สุดแล้ว ชายผู้นี้ก็คือองค์ชายจากสถานะของเขา น่าจะได้รับความเคารพอย่างสูง และ ควรจะได้รับการปกป้องจากเหล่าทหาร

แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาตายที่นี่

เมื่อองค์ชายตกตายแผนการทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลังของ หลิวจี๋ ก็ไร้ผล

เดิมเขาต้องการใช้องค์ชายผู้นี้ทำลายความสัมพันธ์ระหว่าง จิ้งซือหรง และ จักรพรรดิอู๋เซียง แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้องค์ชายจะตายไปแล้ว

เขารู้สึกทำอะไรไม่ถูก

เมื่อ เสี่ยวจือ เห็นการเปลี่ยนแปลงของ ลู่เฟิง เขาก็กล่าวถามออกมาด้วยสีหน้ากังวล"ฝ่าบาท,ข้าน้อยทำอะไรผิดไปหรือไม่?"

"ป่าว,ไม่มี!"

ลู่เฟิงยิ้มออกมา"ในเมื่อทหารภายใต้บัญชาของเจ้าเป็นคนฆ่าองค์ชายผู้นี้แน่นอนว่ามันเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมเมื่อสงครามสิ้นสุดลงข้าจะตบรางวัลความดีความชอบนี้ให้พวกเขา!"

แม้ว่าองค์ชายที่ถูกฆ่าตายจะทำให้แผนการของ ลู่เฟิง ยุ่งเหยิง แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไปตำหนิเสี่ยวจือ

เขาเป็นคนสั่งการให้ฆ่าศัตรูทุกคน!

ดังนั้นอีกฝ่ายแค่ปฏิบัติตามคำสั่งของเขา

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษลู่เฟิงที่สั่งการไม่รอบคอบ

"ขอบพระทัยฝ่าบาท!"เสี่ยวจือ รู้สึกดีใจมากและรีบขอบคุณลู่เฟิงทันที

"ฝ่าบาท,องค์ชายผู้นี้น่าจะไม่ได้ถูกฆ่าโดยทหารสังกัดแม่ทัพเสี่ยวจือ!"หลิวจี๋ ได้ตรวจสอบร่างกายของอีกฝ่ายและกล่าวพูดออกมา

เสี่ยวจือขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่หลิวจี๋"ท่านนักกลยุทธ์ท่านหมายความว่ายังไง จะบอกว่า ข้าเสี่ยวจือ เป็นคนโลภ คิดจะฉวยโอกาสรับความดีความชอบจากเรื่องพวกนี้หรือไม่?"

"แม่ทัพเสี่ยวจือ เข้าใจผิดแล้ว ข้า หาได้มีเจตนาในเรื่องนี้ไม่!"หลิวจี๋ รู้ว่าคำพูดของเขาดูหมิ่นเสี่ยวจือดังนั้นเขาจึงรีบอธิบาย"แต่ข้าคิดว่าศพนั้นมันเเปลก ๆ !"

"มีอะไรแปลก จะบอกว่าศพนี้มันมีแขนขางอกต่างจากเดิมงั้นหรือ?"เสี่ยวจือ ได้ตอบกลับอย่างเย็นชา

"แม่ทัพเสี่ยว ฟังสิ่งที่ อาจารย์หลิวจะพูดก่อน"

ลู่เฟิง ได้มองไปที่ เสี่ยวจือ และตอบกลับ

"ขอรับ!"

แม้ว่า เสี่ยวจือ จะไม่พอใจกับคำพูดของ หลิวจี๋ แต่เขายังต้องเคารพฟังคำของ ลู่เฟิง

ลู่เฟิง ได้พยักหน้าและมองไปที่หลิวจี๋"อาจารย์หลิวท่านพบอะไรผิดปกติใช่หรือไม่?"

หลิวจี๋ ได้พยักหน้าและชี้ไปที่ศพ"ฝ่าบาท บาดเเผลพวกนี้เป็นบาดแผลจากดาบไม่ผิดแน่ แต่ไม่มีร่องรอยการต่อสู้อื่นบนร่างกายเขาน่าจะถูกสังหารด้วยดาบเดียว"

"แม้ว่าองค์ชายผู้นี้จะไม่ได้เก่งกาจ แต่เขาก็เป็นนักรบระดับสูงขั้นรวมพลังหยวน ด้วยความแข็งแกร่งเช่นนี้ เขาไม่น่าจะถูกทหารธรรมดาฆ่าตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว"

"นี่..."

เสี่ยวจือ ได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกลังเล

เขารู้จักกองทัพพยัคฆ์ของเขาดี ถ้าจะให้พูดก็คือ คนที่สามารถฆ่านักรบระดับสูงขั้นรวมพลังหยวนได้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

และถ้าคนผู้นี้พบศัตรูเช่นนี้พวกเขาจะต้องมารายงานเรื่องนี้กับตัวเอง

อีกฝ่ายคงไม่รอให้เคลียร์สนามรบเสร็จและเพิ่งมารายงานแน่นอน

ดังนั้นเสี่ยวจือจึงรีบตอบสนองทันที"ท่านนักกลยุทธ์เป็นข้าเสี่ยวจือที่ร้อนรนใจไปหวังว่าท่านจะไม่ถือสา"

เมื่อเห็น ท่าทีของ เสี่ยวจือ ลู่เฟิง ก็พยักหน้า อะไรที่ผิดพลาดถ้ารู้จักขอโทษก็เป็นการดีมาก

ถ้าเกิดเขาได้เรียนรู้จากเหลียนป๋อ บางที เขาอาจจะเป็นแม่ทัพชั้นนำคนนึง

หลิวจี๋ ได้ยิ้มออกมา"แม่ทัพเสี่ยว กล่าวเกินไปแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย"

ลู่เฟิง มองไปที่ หลิวจี๋ และกล่าวถาม"อาจารย์หลิว ถ้าคนผู้นี้ไม่ได้ถูกสังหารโดย ทหารสังกัดแม่ทัพเสี่ยวจือ เช่นนั้นคนที่พอจะฆ่าเขาได้..."

ลู่เฟิงได้พึมพัมเล็กน้อย"หรือว่าจะเป็นจิ้งซือหรง?"

หลิวจี๋ ได้ครุ่นคิดเล็กน้อยและตอบกลับ"ฝ่าบาท เรื่องนี้ก็อาจจะเป็นไปได้!"

หลังจากหยุดชั่วครู่เขาก็กล่าวต่อ"จิ้งซือหรง พอจะมีความสามารถมากอยู่ก็จริง แต่ในสายตาของเชื้อพระวงศ์เขาก็เป็นได้แค่สุนัขรับใช้เท่านั้น ดังนั้น มันมีโอกาสที่ จิ้งซือหรง จะไม่พอใจกับพฤติกรรมขององค์ชายผู้นี้"

"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่กองทัพของพวกเขาพ่ายแพ้ องค์ชายผู้นี้ก็มีส่วนรู้เห็นอย่างมาก มันมีโอกาสที่ จิ้งซือหรง จะหลุดจากตำแหน่งผู้บัญชาการทัพได้ ซึ่งเขาคงไม่ยอม ดังนั้น ในช่วงเวลาโกลาหล มันมีโอกาสที่องค์ชายจะเสียชีวิต"

หลิวจี๋ ได้มองดูบาดแผลอีกครั้ง"ดังนั้น จิ้งซือหรง จึงหาทางฆ่าองค์ชาย และ ผลักความผิดทั้งหมดของตนเองไว้ที่องค์ชายเท่านี้เรื่องที่เขานำทัพพ่ายแพ้ก็จะไม่แดงออกไป"

ถ้า จิ้งซือหรง รู้ว่า บาดแผล ที่เขาทำนั้น ถูกมองออกโดย หลิวจี๋ เขาคงจะต้องรู้สึกกลัวมากแน่

"ดูเหมือน จิ้งซือหรง จะฉลาดมากทีเดียว เขาไม่เพียงแต่กลบข้อผิดพลาดของตัวเอง สถานะของตนเองก็ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ ทั้งเขายังสามารถเป็นผู้บัญชาการคอยปกป้องเมืองเป็งหยวนต่อได้ มันยากที่จะหาคนมีความคิดเฉียบแหลมเช่นนี้!"ลู่เฟิง ถอนหายใจออกมา

"ฝ่าบาท อย่าได้เศร้าเสียใจไปเลย!"

รอยยิ้มได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลิวจี๋

"หืม?"

เมื่อ ลู่เฟิง เห็นรอยยิ้มนั่น เขาก็เข้าใจทันที บางที หลิวจี๋ อาจจะมีแผนการดี ๆ เขารีบกล่าวถาม"หรือว่าอาจารย์หลิวจะมีแผน?"

หลิวจี๋ ได้ยิ้มและตอบกลับ"ฝ่าบาท จิ้งซือหรง ผู้นี้ฉลาดก็จริง มันทำให้ข้าประหลาดใจ แต่เขาก็ทำผิดพลาดครั้งใหญ่"

"ผิดพลาดครั้งใหญ่?"

หลิวจี๋ ได้ชี้ ไปที่ศพขององค์ชายและตอบกลับ"ฝ่าบาท จิ้งซือหรง รีบร้อนที่จะออกจากที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มีเวลาจัดการกับศพขององค์ชาย ถ้าพวกเราส่งศพไปที่ด้านนอกของอาณาจักรอู๋เซียง ให้คนของจักรพรรดิพบศพ ย่อมมีคนนำร่างขององค์ชายไปตรวจสอบ พวกเขาย่อมสามารถบอกได้อย่างรวดเร็วว่าองค์ชายไม่ถูกสังหารในสนามรบ!"

"และตอนนี้ กระหม่อมเชื่อว่า จิ้งซือหรง จะต้องส่งรายงานการตายขององค์ชายไปที่พระราชวังเพื่อกราบทูลจักรพรรดิอย่างแน่นอนเขายังไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องศพที่อยู่ในมือของเรา..."

"ดังนั้นเราจึงไม่ต้องทำอะไรมาก ตำแหน่งผู้บัญชาการทัพของ จิ้งซือหรง คงไม่อาจรักษาไว้ได้ ทหาร 2.6 ล้านนาย ที่ไม่มี จิ้งซือหรง ย่อมไม่อาจเป็นศัตรูกับกองทัพอาณาจักรหนานหยานของเรา"

"ถึงเวลานั้นพวกเราก็จะชนะ!"