ตอนที่ 266 ทักษะการยิงธนูของเกาชุน (ฟรี)

ลู่เฟิงในตอนนี้มีกองกำลังเพียงครึ่งล้านในมือเพียงเท่านั้น

ด้วยกองกำลังเช่นนี้เขาจะสามารถจับกุมเชลยทหารพร้อมกับยกกำลังพลไปด้วยงั้นหรือไม่?

ไม่อย่างแน่นอน!

สิ่งที่ ลู่เฟิง ต้องการคือชัยชนะ ดังนั้นการสังหารกองกำลัง 1.2 ล้านนายคือตัวเลือกที่ดีที่สุด!

ไม่มีทางเป็นอย่างอื่น!

ถ้าเขายอมจำนนเขาก็จะตาย!

การตัดสินใจของแม่ทัพจางชัดเจนมาก ด้วยการเคลื่อนไหวในมือของเขาดาบได้ถูกดึงออกมาจากฝักเขาได้ตะโกนเสียงดัง"ทหารอาณาจักรอู๋เซียงทุกคนจงฟัง หากผ่านค่ายด้านหน้าไปได้เราจะสามารถกลับไปที่เมืองเป็งหยวน ที่นั่นมี อาหาร ดี ๆ เหล้า และ ผู้หญิง รอเราอยู่"

"ตามข้ามา ฆ่าพวก กองพันทหารค่าย และ กลับไปที่ เมืองเป็งหยวน!"

"แม่ทัพจางท่าน..."

ฟุ่บ!

ก่อนที่แม่ทัพคนนี้จะพูดจบแม่ทัพจางก็ตัดศีรษะของเขาด้วยดาบเล่มใหญ่ของตนเองก่อนที่จะพูดด้วยความโกรธ"ใครกล้าที่จะถอยนี่คือจุดจบของมันผู้นั้น!"

ในขณะนี้ทหารที่ไม่มีความกล้าได้พุ่งไปข้างหน้าทีละคน

เกาชุน ได้มองไปที่ ทหารที่วิ่งเข้ามา เขาได้สูดลมหายใจเข้าลึกและตะโกนขึ้น"แยกทัพ!"

"ครับ!"

ทหารที่อยู่ติดกันได้ตะโกนออกมาขบวนได้กระจายออกไป

ฟุ่บ!

ดาบหยานหลิงในมือของเกาชุน ได้ถูกดึงออกมาและชี้ไปที่กองทัพของอาณาจักรอู๋เซียงที่พุ่งเข้ามา"ฆ่า!"

"ฆ่า!"

กองพันทหารค่ายได้กรีดร้องพร้อมกับพุ่งเข้าหาทหารของอาณาจักรอู๋เซียง

ดาบในมือของพวกเขาได้วาดฟันใส่ศัตรู

จนทำให้ทหารของอาณาจักรอู๋เซียงประสบความสูญเสียอย่างหนัก

อย่างไรก็ตาม มีทหารจำนวนมากภายใต้คำสั่งของแม่ทัพจางที่พุ่งเข้าไปทีละคนแม้จะถูกเด็ดศีรษะไปจำนวนมากแต่ก็ยังมีหลายคนที่ต้องการมีชีวิตรอดออกไป

"มีชีวิตรอด มอบความตายแก่ศัตรู!"

หลังจากตัดศีรษะของคนหลายสิบคน เกาชุน ก็ได้ตะโกนขึ้น

"มีชีวิตรอด มอบความตายแก่ศัตรู!"

กองพันทหารค่ายที่ได้ยินก็ตะโกนขึ้นพร้อมกัน

ไม่นานพวกเขาก็กลายเป็นรูปแบบวงกลม

ฟวั่บ!

ฟวั่บ!

ฟวั่บ!

ใบดาบที่แหลมคมได้วาดฟันสังหารศัตรูนับไม่ถ้วนที่หลุดเข้ามา

ทหารของอาณาจักรอู๋เซียงหลายหมื่นคนได้ล้มลง

และ นี่เป็นเพียงการต่อสู้เริ่มต้นเท่านั้น เวลาได้ผ่านไปได้ไม่นาน!

แม่ทัพจางเห็นแล้วปากกระตุก เขารู้ดีว่าประสิทธิภาพของกองพันทหารค่ายนั้นน่ากลัว แต่เขาไม่คิดเลยว่ามันจะน่ากลัวขนาดนี้ ถึงขนาดทำให้ กองทัพของเขากลับตกตายได้เท่ากับจำนวนสองเท่าของพวกเขา

อึก...

เขามองไปที่ซากศพบนพื้นและไม่พบศพจำนวนของกองพันทหารค่าย

"ฆ่า!"

"ฆ่า!'

แม่ทัพจาง ได้คำรามออกมา ทหารของอาณาจักรอู๋เซียง ไม่สามารถถอยหนีได้ พวกเขาได้พุ่งเข้าไปและระเบิดประสิทธิภาพออกมาอีกครั้ง

เกาชุน รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในขวัญกำลังใจทหารของอาณาจักรอู๋เซียง เขาได้ขมวดคิ้วเล็กน้อยและตะโกนขึ้น"รวมตัว!"

"ครับ!"

ทหารหลายพันนายของกองพันทหารค่ายได้เปลี่ยนรูปแบบของพวกเขาทันใดนั้น ทหารร่างกำยำจากกองพันทหารค่ายก็ได้หยิบโล่ขึ้นมายืนด้านหน้าเป็นปราการป้องกันขนาดใหญ่

เบื้องหลังของพวกเขาคือกองพันทหารค่ายคนที่ใช้หอกยาวเป็นอาวุธ

ตุ้ม!

ทหารนับไม่ถ้วนของอาณาจักรอู๋เซียงได้ชนเข้ากับโล่หนัก

แต่ร่างของทหารกองพันทหารค่ายที่ถือโล่ไม่ได้ถอยไปแม้แต่น้อย

"ฆ่า!"

ในเวลานี้ เอง แนวรับด้านหลังโล่ขนาดใหญ่ของกองพันทหารค่ายได้พุ่งแทงหอกยาวออกมาสังหารทหารของอาณาจักรอู๋เซียง

ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาการฆ่าทหารธรรมดาเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายมาก

แม่ทัพจางที่อยู่ด้านหลังเห็นเช่นนี้สีหน้าของเขาได้เปลี่ยนไปอีกครั้งเขาได้ตะโกนขึ้น"ยิงลูกศรหยุดปราณ!"

ฟุ่บ!

พวกพลธนูที่เตรียมพร้อมมานานได้ยิงลูกศรออกไป

"ถอยทัพ!"

เกาชุน ได้ตะโกนขึ้น

เหล่าทหารโล่ที่ตั้งปราการอยู่พวกเขาก็ถอยกลับพร้อมกับถือโล่คอยป้องกันลูกศรหยุดปราณเอาไว้ทำให้กองพันทหารค่ายไม่มีผู้เสียชีวิตแม้แต่คนเดียว

"บัดซบ!"

แม่ทัพจาง ได้ตะโกนออกมาด้วยอารมณ์เดือดดาล

เขารู้ว่ากองพันทหารค่ายทรงพลังมากในการต่อสู้ แต่เขาไม่คิดเลยว่า การป้องกันของพวกมันจะทรงพลังมากขนาดนี้

ทหารของพวกเขาไม่สามารถวิ่งผ่านออกไปได้

"ไม่จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ ทหารทุกคนบุกเข้าไปซะ หากไม่บุกตอนนี้ และ รอให้ทัพของพวกอาณาจักรหนานหยานที่อยู่ด้านหลังไล่ตามมาพวกเราจะจบสิ้นกันหมด"

แม่ทัพจางได้ตะโกนเสียงดัง"รวมทัพ!"

ทหารทั้งหมดที่ได้ยินได้มารวมทัพทันที

"บุกเข้าไป!"

ทหารหลายหมื่นคนได้มารวมตัวกันสร้างกองทัพขนาดใหญ่และก้าวไปทีละขั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เกาชุน ไม่ได้มีความหวาดกลัวใด ๆ "หยุด,เตรียมปะทะ!"

ทหารเหล่านี้กำลังต่อสู้กับกองพันทหารค่ายของเกาชุน เกาชุน ไม่ได้หวาดกลัวทหารเหล่านี้แม้แต่น้อย

ไม่นานทหารก็เข้าปะทะกันอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้มันกลับเป็นการสังหารหมู่เพียงด้านเดียว

ไม่ต้องคำนึงถึงยุทโธปกรณ์หรือประสิทธิภาพในการรบของอาณาจักรอู๋เซียง พวกเขาไม่สามารถเทียบกับกองพันทหารค่ายของเกาชุนได้ แม้จะฆ่าได้ แต่ก็มีการสูญเสียของกองพันทหารค่ายน้อยมาก

"บุกเข้าไป,ยิงเข้าไป!"

แม่ทัพจาง ได้ตะโกนขึ้น

หึ่ม!

พลธนูเองก็ยิงลูกศรออกไปอีกครั้ง

ดวงตาของเกาชุนได้หดลง เขาไม่คิดเลยว่าแม่ทัพคนนี้จะมีความเด็ดขาดและไม่สนใจชีวิตของทหารเลย

ลูกธนูได้ถูกยิงออกมาในระยะที่ใกล้มาก โชคดีที่มีทหารของอาณาจักรอู๋เซียงบังเอาไว้ทำให้กองพันทหารค่ายไม่ได้รับความเสียหายมากนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารของอาณาจักรอู๋เซียง ชุดเกราะของพวกเขาไม่ได้ดีมากมายบวกกับระยะของธนูพวกเขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

เกาชุน ไม่ต้องการให้ กองพันทหารค่ายของเขาประสบความสูญเสียอย่างหนัก

เขาได้ตะโกนขึ้น"ตั้งปราการป้องกัน!"

กองพันทหารค่ายทั้งหมดได้มารวมตัวกันรอบ ๆ เขาและตั้งปราการป้องกันเพื่อต่อต้านลูกศร

"เข้าชาร์จ!"

แม่ทัพจางได้ตะโกนอีกครั้ง คราวนี้ เขารู้สึกมีความสุขอย่างมาก เพราะ กองพันทหารค่าย ได้เปลี่ยนเป็นฝ่ายตั้งรับพวกเขาสามารถบุกเข้าไปได้ทั้งหมด

เขาสั่งให้ทหารบุกเข้าไปในทันที ในเวลาเดียวกัน เขาก็พาทหารของเขาวิ่งไปยังช่องว่างด้านซ้ายที่ถูกเผยโดยกองพันทหารค่าย

เขาอยากจะหนีไปจากที่นี่

แม้ว่า เกาชุน จะ ให้ กองพันทหารค่าย ตั้งรับและต่อต้านพลธนู แต่สายตาของเขาก็จดจ้องมองไปที่แม่ทัพของอาณาจักรอู๋เซียง

เมื่อเห็นแม่ทัพคนนี้เขาก็สั่นศีรษะทันที"เอาธนูและลูกศรมาให้ข้า!"

เขาสามารถปล่อยให้ทหารของอาณาจักรอู๋เซียงหลบหนีไปได้ แต่แม่ทัพคนนี้ เขาไม่มีทางยอม

ทหาคนนึงได้นำคันธนูพร้อมกับลูกศรมาให้เกาชุน

เกาชุนได้ใส่ลูกศรพร้อมกับง้างคันธนูไปยังตำแหน่งด้านซ้ายทันที

แม้ว่าทักษะการยิงธนูของเขาจะไม่ได้ดีเท่ากับลิโป้ แต่ความสามารถในการยิงธนูของเขาก็ถือว่าดีเช่นเดียวกัน

เขาได้เล็งไปที่แม่ทัพคนนั้นและปล่อยลูกศรออกไป

ฟิ้ว!

ลูกศรได้ถูกยิงออกไป!

ในเวลานี่ แม่ทัพที่กำลังจะหลบหนีออกจากกองพันทหารค่ายเขารู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก หากหลบหนีออกจากตรงนี้ได้ ข้างหน้าก็คือ เมืองเป็งหยวน เขาจะสามารถรายงานเรื่องนี้ต่อจักรพรรดิและกลับมาผงาดอีกครั้ง

ฟุ่บ!

แต่ในขณะนั้นเองเสียงของสิ่งของมีคมได้แทงเข้าไปในเนื้อในของเขา