บทที่ 46 สั่นสะเทือนทั้งบลูสตาร์! ความตกตะลึงของเจ้าเมืองใหญ่!

แม้เจียงเฉินจะเลือกเวลาประกาศในช่วงที่ช่องทางบลูสตาร์เปิดเพื่อให้คนสังเกตเห็นน้อยลง แต่ในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ขณะนั้นก็ยังมีเจ้าเมืองหน้าใหม่นับร้อยล้านคนอยู่ดี

ประกาศนี้ปรากฏขึ้นกลางสายตาของเจ้าเมืองทุกคนพร้อมกันในชั่วพริบตา ไม่ใช่แค่เจ้าเมืองของอาณาจักรมังกรเท่านั้น แต่ทั้งอาณาจักรประทีป, อาณาจักรหมีเหนือ, อาณาจักรซากุระ และอาณาจักรแดนใต้ ต่างพากันตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

“เปิดเซิร์ฟได้ 3 วัน สร้างยูนิตเองได้แล้วเนี่ยนะ??? ฉันต้องตาฝาดไปแน่ๆ!!”

“สร้างเองยังไม่พอ แต่นี่มันยูนิตระดับชั้นยอด!”

“กี่ปีมาแล้วที่เขตบลูสตาร์ไม่ได้ยินข่าวการสร้างยูนิตชั้นยอดเอง? 80 ปี หรือร้อยปีกันแน่?”

“พระเจ้า! ยูนิตชั้นยอดที่เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนตัว... ถ้าเจียงเฉินไม่ตายก่อน เขาต้องครองมณฑลได้แน่ๆ!”

“เจียงเฉิน... ชื่อนี้ฟังดูเหมือนคนจากอาณาจักรมังกรของเราเลยแฮะ?”

“บ้าหน่า! จะเป็นคนอาณาจักรมังกรได้ยังไง อาณาจักรมังกรอาจจะแกร่งในสวรรค์ชั้น 1-6 แต่ราชวงศ์ชิงในชั้น 7 น่ะตกต่ำไปนานแล้ว จะมีอัจฉริยะแบบนี้โผล่มาได้ยังไง!”

ณ โลกหลัก บลูสตาร์

แท่นบูชาสองโลกในทุกเมืองต่างส่งเสียงก้องกังวาน ปรากฏการณ์ประหลาดนี้ทำให้เหล่าเจ้าเมืองที่กุมอำนาจบริหารรีบตรวจสอบทันที เมื่อพวกเขาเห็นประกาศผ่านสิทธิ์ผู้ดูแลระบบ ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความอัศจรรย์

“ยูนิตระดับชั้นยอด?!”

“นี่หมายความว่าอีกไม่นาน เขาจะผลิตยันต์ทหารประเภทนี้ออกมาขายได้เป็นจำนวนมาก!”

“ยิ่งกว่ายันต์ทหารเสียอีก คนที่สร้างยูนิตเองได้ มักจะอนุมานพิมพ์เขียวของยูนิตนั้นออกมาได้ด้วย!”

“ถ้าเราสร้างสายสัมพันธ์กับยอดฝีมือคนนี้ได้ อีกไม่กี่สิบปี ‘เมืองพันธสัญญาศักดิ์สิทธิ์’ ของเราจะมีกองทัพชั้นยอดนับไม่ถ้วน!”

“อาณาจักรมังกรไม่คู่ควรกับพรสวรรค์เช่นนี้!! ต้องหาตัวเจียงเฉินให้เจอ! เงิน ผู้หญิง สถานะอะไรที่เขาต้องการ ‘เจตจำนงอิสระ’ ของเราจะประเคนให้หมด!”

ในห้องทำงานที่กว้างขวางและสว่างไสว อันลั่วซี เจ้าเมืองตงไห่กำลังฟังลูกสาวเล่าเรื่องราวในช่วงสามวันที่ผ่านมา

“เจียงเฉิน สามัญชนคนนั้นคว้าอันดับหนึ่งวิถีสวรรค์ไป 4 ครั้งรวดเลยเหรอ?” อันลั่วซีถามอย่างเหลือเชื่อ เธอเองก็เป็นเจ้าเมืองสายสงครามที่มีชื่อเสียง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเรื่องแบบนี้ “แถมยังมีกองคาราวานโผล่มาขายยันต์ฮีโร่มหากาพย์ให้นายคนนี้อีกเหรอ? ดวงเด็กนี่มันจะดีเกินไปแล้ว!”

“อื้ม!” อันฉู่เซี่ยพยักหน้ารัวๆ “แม่คะ แม่ซื้อยันต์มหากาพย์ที่เจียงเฉินกดมาให้หนูหน่อยได้ไหม?”

อันลั่วซีตอบ: “ยันต์ฮีโร่มหากาพย์หายากมาก 10 ล้านหินวิญญาณถือว่าคุ้มสุดๆ!”

แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนเรื่อง: “แต่ลูกจะรับประกันได้ยังไงว่าเจียงเฉินจะส่งยันต์ให้ลูกจริงๆ ไม่ใช่เก็บไว้เอง? เขาเป็นสามัญชนนะ ลูกคิดว่าเขาจะทนแรงดึงดูดของฮีโร่มหากาพย์ไหวเหรอ?”

อันฉู่เซี่ยเถียง: “เจียงเฉินไม่เคยโกหกนะแม่!”

อันลั่วซีแค่นหัวเราะ: “ไม่โกหกเหรอ? เขาบอกลูกว่ามีทหารแค่ 300 คน แต่ดันติดอันดับหนึ่งพลังรบกองกำลังเนี่ยนะ? อย่างน้อยต้องเป็นทหารชั้นยอดเท่านั้นแหละถึงจะทำได้ เจียงเฉินคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด”

ทันใดนั้น... ก้องงงงง

เสียงกัมปนาทดังมาจากแท่นบูชาสองโลก อันลั่วซีหน้าเปลี่ยนสีทันที

“เสียงนี้... ประกาศจากเขตบลูสตาร์งั้นเหรอ?”

เธอพุ่งตัวทะยานขึ้นฟ้าด้วยพลังระดับเทวะมุ่งหน้าไปยังแท่นบูชา โดยมีอันฉู่เซี่ยวิ่งตามไป

ที่หน้าแท่นบูชา ผู้อาวุโสของเมืองตงไห่สองคนยืนรออยู่ สีหน้าของอันลั่วซีเต็มไปด้วยความช็อก

“วิถีสวรรค์ประกาศว่า ในเขตใหม่มีเจ้าเมืองที่ชื่อ เจียงเฉิน... สร้างยูนิตระดับชั้นยอดสำเร็จ!”

“อะไรนะ?!” ผู้อาวุโสฮวงอุทาน “ยูนิตชั้นยอดที่สร้างขึ้นเองเนี่ยนะ? นี่มัน ‘ผู้อาวุโสเจียงเฉิน’ ต้องเป็นยอดฝีมือที่ย้ายเซิร์ฟเวอร์มาเริ่มใหม่แน่ๆ!”

อันลั่วซีสายตาพร่าพราย เธอตรวจสอบรายละเอียด: “มันคือเมืองเกิดใหม่ 10086... เจียงเฉิน???”

เธอหันไปหาลูกสาวทันที: “ฉู่เซี่ย เมืองเกิดใหม่ของลูกคือเลข 10086 ใช่ไหม?”

อันฉู่เซี่ยที่แอบฟังอยู่พยักหน้าตื่นเต้น: “ใช่ค่ะแม่!”

“แล้วในเมืองนั้น มีคนชื่อเจียงเฉินกี่คน?”

“มีนามสกุลเจียง 4 คน แต่ชื่อ เจียงเฉิน มีแค่คนเดียวค่ะ! หนูมั่นใจที่สุด!!!”

“สวรรค์...” อันลั่วซีพึมพำกับตัวเอง “เป็นเขาจริงๆ เหรอ? แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง???”

อันฉู่เซี่ยร้องออกมาอย่างภูมิใจ: “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะคะแม่! หนูบอกแล้วไงว่าเจียงเฉินไม่เคยโกหก! ที่เขาบอกว่ามีทหาร 300 คนน่ะเรื่องจริง แต่เป็น ทหารชั้นยอด 300 คนที่เขาสร้างเอง ต่างหาก!”

ผู้อาวุโสหลี่ถามด้วยเสียงสั่นเครือ: “ฉู่เซี่ยรู้จัก ‘ท่านผู้อาวุโสเจียงเฉิน’ คนนี้ด้วยเหรอ?”

เพราะถ้าสร้างยูนิตเองได้ อีกหน่อยก็จะมีพิมพ์เขียวยูนิตชั้นยอด! นั่นคือขุมทรัพย์มหาศาลที่อาจทำให้เมืองตงไห่รุ่งโรจน์ถึงขีดสุด

“รู้จักดีเลยค่ะ!” อันฉู่เซี่ยยืดอกตอบอย่างภูมิใจ “คุณปู่หลี่คะ ท่านผู้อาวุโสเจียงเฉินของท่านน่ะ... เป็นเพื่อนร่วมชั้นของหนูเองค่ะ!”

ผู้อาวุโสหลี่: “...”

ผู้อาวุโสฮวง: “...”

แม้ความจริงจะอยู่ตรงหน้า แต่อันลั่วซีก็ยังรู้สึกเหมือนฝันไป จนกระทั่งข้อความลับที่มีเพียงเจ้าเมืองใหญ่เท่านั้นที่จะเห็น ปรากฏแก่สายตาเธอ...

เธอพึมพำแผ่วเบา: “มันคือเรื่องจริงสินะ...”