บทที่ 25 แพะรับบาป! และความบ้าคลั่งของเหล่าเจ้าเมือง!

ในสถานการณ์นี้ อิ๋งอินม่านถึงกับพูดไม่ออก

แม้เธอจะตั้งใจมาแย่งมอนสเตอร์จริงๆ แต่เธอยังไม่ได้ลงมือเลยสักนิด!

“ตอนฉันมาถึงมันก็เป็นแบบนี้อยู่แล้ว พวกคุณจะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ”

หลินโม่ดวงตาลุกวาวด้วยความโกรธ เพื่อจะเข้าร่วมการล่าบอสมหากาพย์ครั้งนี้ เขาถึงกับยอมเสียไอเทมล้ำค่าอย่าง

[ประตูสารพัดนึก] ไปฟรีๆ แต่ผลที่ได้คือคนอื่นตัดหน้าไป แถมยังไม่ยอมรับอีก! แต่เขาก็ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่

“ไม่มีประโยชน์หรอกอิ๋งอินม่าน ในสมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ความแข็งแกร่งคือที่สุด ถ้าเธอเอาไปแล้วก็คือเอาไป ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย!”

อิ๋งอินม่านเริ่มรำคาญ พอโดนเหน็บแนมแบบนี้เธอก็หรี่ตาลง

“ฉันบอกว่าไม่ได้เอาไปก็คือไม่ได้เอาไป! ใครจะพูดอะไรก็เรื่องของคุณ!”

อันฉู่เซี่ยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบไกล่เกลี่ย

“ทุกคนใจเย็นๆ กันก่อนเถอะ! ภารกิจนี้วัดกันที่ผลงาน ใครมีความสามารถคนนั้นก็ได้ไป!”

ทันใดนั้น เจ้าเมืองรุ่นที่สองคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมา

“กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ นี่เหรอคือสิ่งที่จิ๋นซีฮ่องเต้สอนลูกหลานมา?”

อันฉู่เซี่ยหน้าเปลี่ยนสีทันที ตะโกนห้าม “อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ!”

แต่มันสายไปเสียแล้ว

“บังอาจดูหมิ่นฝ่าบาท โทษถึงตาย!”

เหมิงเถียนคำรามต่ำ ร่างกายกลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าใส่กองทัพนับพันเพียงลำพัง!

“นั่นแกจะทำอะไรน่ะ!”

“อิ๋งอินม่าน คุมฮีโร่ของเธอเดี๋ยวนี้!”

“เชี้ย ฮีโร่พุ่งเข้ามาคนเดียวเลยเหรอ? หาที่ตายชัดๆ!”

“พี่เหมิง อย่าฆ่าคนนะ!”

ไม่มีใครนึกว่าฮีโร่จะลงมือเองกะทันหันแบบนี้ ทุกคนต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือพลังรบของเหมิงเถียน เธอประสานมือทำตราประทับหยินหยางแล้วซัดออกไปเบาๆ

“ฝ่ามือหยินหยางประสาน!”

ปราณวิญญาณสีแดงฉานพุ่งทะยาน ทหารนับสิบที่ขวางทางรวมถึงฮีโร่ระดับชั้นยอด ถูกซัดปลิวไปคนละทิศละทาง ร่างกายบิดเบี้ยวดูไม่จืด โชคดีที่อิ๋งอินม่านห้ามไว้ทัน หลังจากกวาดล้างทหารไปนับสิบในพริบตา เหมิงเถียนก็สะบัดข้อมือเบาๆ:

“นี่แค่สั่งสอน จงขอบคุณในความเมตตาของ... คุณหนูของข้า ไม่อย่างนั้นคอพวกเจ้าคงหักไปแล้ว”

ฉึบ

แขนของเจ้าเมืองคนนั้นถูกตัดขาด รอยตัดเรียบเนียนราวกับกระจก

“เมื่อวานเจียงเฉินตัดแขนฉันข้างหนึ่ง วันนี้ฉันจะตัดของแกสองข้างเลย!”

อิ๋งอินม่านกางมือออก พูดอย่างมีเมตตา

“หนุ่มน้อย กลับไปโลกเดิมแล้วอย่าลืมไปต่อแขนที่โรงพยาบาลนะ! เก็บใบเสร็จสีเหลืองไว้ด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันจ่ายค่ารักษาคืนให้!”

ความโหดเหี้ยมของเหมิงเถียนทำเอาเจ้าเมืองทุกคนยืนอึ้ง ต่างพากันถอยกรูดไปสามก้าว

“เชี้ย... ฮีโร่อะไรจะน่ากลัวขนาดนี้!”

“ฆ่าในพริบตาเดียวเลย!”

“จางฮ่าวเก่งพอๆ กับฉัน แสดงว่าถ้าฉันทำให้ยัยอิ๋งอินม่านโกรธ เธอแค่ส่งฮีโร่มาคนเดียวก็ล้างบางที่ดินฉันได้แล้วสิ?!”

“สมแล้วที่เป็นตระกูลอิ๋งแห่งอมตะฉิน ฮีโร่ระดับไหนกันเนี่ย? ต้องเป็นระดับชั้นเลิศแน่ๆ...”

จางฮ่าวที่โดนตัดแขนสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความเจ็บปวดและความกลัว เขาไม่กล้าพูดจาโอหังอีก ได้แต่ระบายความโกรธออกมาว่า:

“เจียงเฉิน ไอ้สารเลว เพราะแกแท้ๆ! ทำไมถึงมีแต่พวกชอบตัดแขนคนอื่นกันวะ!”

อันฉู่เซี่ยท้วง: “มันเกี่ยวอะไรกับเจียงเฉินด้วยล่ะ?!”

อิ๋งอินม่านเห็นด้วย: “นั่นสิ ไม่เกี่ยวกับเจียงเฉินสักหน่อย!”

ทันใดนั้น หลินโม่ก็กรีดร้องออกมา

“อ๊ากกกก! หินวิญญาณของฉัน!”

เขารีบเปิดจุดแลกเปลี่ยนดูรายละเอียดการพนันอันดับพลังรบฮีโร่

[สถานะการเดิมพัน: ลงพนัน 200,000 หินวิญญาณให้หลินโม่ (ตัวเอง) ได้อันดับหนึ่ง]

[หมายเหตุ: กรุณาลงเดิมพันเดี๋ยวนี้!]

“ลงเดิมพันสิ! รีบลงเดี๋ยวนี้!” หลินโม่พึมพำเหมือนคนสติหลุด

คนอื่นที่หัวช้ายังสงสัย: “บอสหลินโม่เป็นอะไรไป?”

แต่พวกที่หัวไวต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ

“อ๊ากกก เร็วเข้า อันดับพลังรบฮีโร่!”

“เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผลก็จะประกาศแล้ว!”

“ตลาดพนันจะปิดก่อนผลออก 20 นาที! เหลือเวลาแค่ไม่กี่นาทีเอง! แทงเร็ว!”

“แทงใครวะ?”

“ไอ้โง่! ฮีโร่ของอิ๋งอินม่านเก่งขนาดนั้น เธอได้ที่หนึ่งชัวร์ๆ อยู่แล้ว...”

“ดูท่าทางหลินโม่สิ!”

“ฉันพกมา 50,000 หินวิญญาณ ลงข้างอิ๋งอินม่านให้หมด!”

ทุกคนเริ่มคลั่ง ไม่มีใครสนใจจางฮ่าวที่แขนขาดเลยสักคน! แม้แต่จางฮ่าวเองก็ลืมความเจ็บปวด รีบเอาหินวิญญาณทั้งหมดแทงข้างอิ๋งอินม่านทันที แม้แต่บอสมหากาพย์ที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาตามหาก็ถูกลืมไปเสียสนิท

ยังมีบางคนที่ยังพอมีสติ:

“แห่กันแทงอิ๋งอินม่านขนาดนี้ อัตราจ่ายมันต้องต่ำเตี้ยเรี่ยดินแน่ๆ!”

แต่คำพูดนั้นก็โดนกลบหายไป:

“ล้อเล่นหรือไง? ต่อให้อัตราจ่ายแค่ 10% มันก็เหมือนได้ดอกเบี้ยเงินฝากประจำแบบชัวร์ๆ 10% เลยนะ! เงินฟรีชัดๆ ใครไม่แทงก็โง่แล้ว!”

สนามรบที่เคยตึงเครียดกลายเป็นตลาดสดในพริบตา กลิ่นเงินลอยคลุ้งไปหมด อิ๋งอินม่านได้แต่ยืนงง เหมิงเถียนขอโทษเบาๆ ที่ทำให้เธอเสียโอกาสทำเงิน แต่อิ๋งอินม่านโบกมือ:

“หินวิญญาณล้านก้อนมันแค่ค่าขนมของฉันเอง! ฉันแค่คิดว่าถ้าได้เป็นม้ามืดคว้าอันดับหนึ่งมันคงจะสนุกกว่านี้!”

หลินโม่เริ่มได้สติ พึมพำกับตัวเอง:

“ฉันยังมีหินวิญญาณอีก 300,000 ก้อน กะจะเก็บไว้แทงเพิ่มวินาทีสุดท้าย บวกกับชื่อเสียงตระกูลหลินแห่งเสินเหอ ฉันน่าจะกู้เงินเพิ่มได้อีกเป็นแสน ถึงจะต้องเป็นหนี้ท่วมหัวก็เถอะ! ถ้าฉันแทงข้างอิ๋งอินม่านหมดตัว ถึงจะไม่ได้กำไรมากแต่ก็คงไม่ขาดทุน!”

เขาเปิดแชตกู้อย่างไว: “พี่เว่ย ขอกู้แสนนึง เอาชื่อตระกูลหลินค้ำประกัน!”

เวลาผ่านไปจนตลาดพนันปิดลง ไม่รับเดิมพันเพิ่มแล้ว

เหลือเวลาอีก 20 นาทีผลจะออก เจ้าเมืองหลายสิบคนต่างพอใจที่ได้อัตราจ่ายข้างอิ๋งอินม่านถึง 28% ซึ่งถือว่าสูงมาก เพราะเจ้าเมืองที่นี่มีแค่ไม่กี่สิบคน ทุนทรัพย์มีจำกัด แถมการแห่แทงอิ๋งอินม่านก็ไปดึงอัตราจ่ายของหลินโม่และคนอื่นให้สูงขึ้น ล่อใจพวกชอบเสี่ยงโชค

“ถึงจะล่าบอสไม่ได้ แต่ได้กำไรเนื้อๆ 28% ก็ถือว่าคุ้มค่าที่มา”

“ฮ่าฮ่า ต้องขอบคุณเทพธิดาอันฉู่เซี่ยที่จัดงานนี้ขึ้นมา ไม่อย่างนั้นเราจะไปได้ข้อมูลวงในแบบนี้มาจากไหน!”

“ต้องขอบคุณจางฮ่าวมากกว่าที่ไปทำให้บอสอิ๋งอินม่านโมโห!”

ทันใดนั้น มีคนชี้ไปที่กระดานพนันแล้วหัวเราะลั่น:

“ฮ่าฮ่าฮ่า ทุกคนดูสิ! มีคนบ้าแทงเจียงเฉินตั้ง 10,100 หินวิญญาณแน่ะ!”

“มันแทงตัวเองหรือเปล่าวะ?!”

“มันมั่นใจในพลังรบฮีโร่ตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เหอะ นั่นมันความมั่นใจแบบคนไม่มีข้อมูลน่ะสิ เจียงเฉินคงมีฮีโร่หายากสักตัวเลยนึกว่าตัวเองเก่ง”

“ไม่เกี่ยวกับเจียงเฉินหรอก ถ้าเขาไม่เห็นพลังรบฮีโร่ของอิ๋งอินม่าน เขาอาจจะนึกว่าตัวเองมีลุ้นจริงๆ ก็ได้”

หลินโม่ประชดขึ้นมา

“หึหึ ต่อให้ไม่มีอิ๋งอินม่าน ไอ้เด็กเจียงเฉินนั่นก็แค่ประเมินตัวเองสูงเกินไป! ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันแบไต๋เลยแล้วกัน! ฮีโร่ของฉันระดับชั้นยอด ไม่อย่างนั้นฉันไม่กล้าแทงตัวเองตั้งสองแสนหรอก!”

ทุกคนถึงกับซี้ดปาก “ขนาดหลินโม่ที่มีฮีโร่ชั้นยอดสู้ไม่ได้ แสดงว่าอิ๋งอินม่าน... ต้องมีฮีโร่ระดับมหากาพย์จริงๆ สินะ!”

บนหลังมังกรเก้า เจียงเฉินตื่นเต้นจนแทบจะตกหลังมังกร

เขารู้ว่าก่อนตลาดพนันจะปิด จะต้องมีเงินมหาศาลไหลเข้ามา แต่ไม่นึกว่าจะเยอะขนาดนี้! ตามกฎแล้วถ้าไม่มีใครแทงข้างเขาเลย เขาแค่แทง 1 หินวิญญาณก็ได้เงินรางวัลทั้งหมดไปครอง แต่เพื่อความชัวร์ เขากดแทงตัวเองไป 10,000 หินวิญญาณวินาทีสุดท้าย

“แต่ว่า...” เจียงเฉินสงสัย “ใครกันนะที่มาแทงฉันเพิ่มอีก 100 หินวิญญาณ?”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

มีข้อความจากเพื่อนส่งมา