ตอนที่ 174 ทหารม้าที่มีทักษะการขี่และยิงธนู (ฟรี)

ลู่เฟิง ไม่ได้ถือดาบอีกต่อไป กลับกันเขาได้ใช้หอกแทน

ดาบนั้นไม่ดีเท่าหอกเมื่อใช้บนหลังม้า

และเขาก็ไม่ใช่นักแม่นธนู ธรรมชาติที่เขาจะใช้หอกเพื่อจัดการกองทัพเหล่านี้

"ฆ่า!"

เบื้องหน้า ลู่เฟิง ได้ถูกกองทัพทหารม้าด้านหลังของเขาพุ่งเข้าใส่อย่างไม่ปราณี

ชูหยี เฝ้าดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาไม่เเปลกใจกลับดีใจมากว่าเดิม"ยิงลูกศรออกไปฆ่าลู่เฟิงซะ!"

เขาจัดรูปแบบของพลธนูที่ใช้ลูกศรพลังปราณและใช้ลูกศรธรรมดาร่วมกัน

ฝนพายุศรได้พุ่งเข้ามาอีกครั้ง!

ลู่เฟิง ที่ได้ยินเสียง เขาได้กระโดดขึ้นไปบนอากาศพร้อมกับลากยาวหอกในมือฟันไปที่ลูกศรเหล่านั้น

ตู้ม!

ลูกศรจำนวนมากได้พังภายใต้พลังที่แข็งแกร่ง

แต่หอกในมือของเขาไม่ใช่อาวุธวิเศษธรรมชาติมันย่อมพังตามไป

ลู่เฟิง ไม่มีทางเลือกนอกจากหยิบดาบออกมาแกว่งมันอีกครั้ง แสงของดาบได้พริ้วไหวพลังปราณแท้จริงจำนวนมากพุ่งออกไปปัดป้องทำลายลูกศรเหล่านั้น

ในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ลูกศรระลอกแรกได้ถูกทำลายโดยลู่เฟิงทั้งหมด

ลูกศรพลังปราณนับหมื่นดอกไม่ได้ตกลงมาเพื่อสังหารทหารม้าที่นำโดยลู่เฟิง

"ปล่อยลูกศรเข้าไปอีก!"

ชูหยี ที่มองเห็นเหตุการณ์ เขาไม่เชื่อว่า ลู่เฟิง จะสามารถต้านทานลูกศรพลังปราณได้ตลอดดังนั้นเขาจึงสั่งการอีกครั้ง

"ฝ่าบาท ข้าน้อยคิดว่า ยิงลูกศรต่อไปก็ไม่ช่วยอะไร พวกเราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้วิธีอะไรในการป้องกัน สู้เราจัดทัพของเราพุ่งเข้าไปสังหารลู่เฟิงดีกว่า!"แม่ทัพภายใต้ชูหยี ได้กล่าวแนะนำ

ชูหยี เองก็ตอบสนองและพยักหน้า"ก็ได้ สั่งให้กองทัพจัดรูปแบบขบวนโดยเร็วที่สุด!"

"ขอรับ!"

ด้วยคำสั่งของกองทัพ ทหารกว่า 300,000 นาย ได้มารวมตัวกันและมุ่งหน้าเข้าใส่ ลู่เฟิง

ธรรมชาติ ลู่เฟิงเข้าใจแผนการของคนเหล่านี้

เขาได้ตะโกนขึ้นเสียงดัง"ตามข้ามา พวกเราจะบดขยี้กองทัพของศัตรู!"

"ขอรับ!"

ทหารม้านับหมื่นได้ตอบรับเสียงดัง

"ฆ่า!"

ลู่เฟิง ได้วาดฟันออกไปทหารหลายสิบคนได้ตายภายใต้การโจมตีของเขา

ระหว่างทาง ก็มีลูกศรพลังปราณยิงเข้ามาเป็นระยะ แต่ ลู่เฟิง ได้อาศัยชุดเกราะพยัคห์ดำในการป้องกันและสังหารผู้คน

ในสนามรบเขาเปรียบเสมือนเทพสงคราม!

ในไม่ช้า ลู่เฟิง ก็นำกองทัพของเขาเข้าไปสู่พื้นที่ส่วนลึกของกองทัพอาณาจักรซีหยาง

"ลู่เฟิง ในเมื่อเจ้ากล้าเข้ามาในนี้มันก็เป็นจุดจบของเจ้า!"ชูหยี ได้ตะโกนขึ้นพร้อมกับสั่งทหารให้บุกโจมตี

ลู่เฟิง เงยหน้าขึ้นมองไปยังรถม้าและกล่าวพูดเสียงดัง"ชูหยี วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้า!"

"ฮ่าฮ่า!"

ชูหยี หัวเราะออกมา"ลู่เฟิง ใครก็พูดเช่นนี้ได้ มาดูกันว่า วันนี้กองทัพของข้าจะหั่นเจ้าเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอย่างไร!"

"งั้นเหรอ!"

ลู่เฟิง แค้นเสียงออกมาอย่างเย็นชา เขาได้ให้ทหารม้ามารวมตัวกันที่ด้านหน้าเพื่อต้านแรงกดดันจากการปะทะกันของกองทัพ

ด้านหน้าของเขาคือกองทัพที่จัดรูปแบบขบวนและตีฝ่าเข้ามาหาเขา

ในอดีต ลู่เฟิง รู้ว่า รูปแบบการทหารนั้นทรงพลัง แต่เขาไม่เคยมีประสบการณ์ในการสร้างมันมาก่อนวันนี้เขาได้เรียนรู้แล้ว

นักรบที่แข็งแกร่งนั้นยามเกาะกลุ่มกันพวกเขาสามารถระเบิดปราณแท้จริงในการเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่นนับแสนได้

"ลู่เฟิง วันนี้แหละ เจ้าจะต้องตายแน่นอน!"ชูหยี ได้ตะโกนขึ้น

แม่ทัพที่อยู่ด้านหลังเขาได้พูดขึ้นทันที"ฝ่าบาท ทหารม้าของลู่เฟิง นั้นแข็งแกร่งมาก เราใช้เกาทันฑ์ยิงใส่พวกเขาก่อนดีหรือไม่?"

"ฮ่าฮ่า ไม่จำเป็น"

ชูหยี หัวเราะออกมา"เจ้าไม่เห็นหรือว่ากองทัพด้านหน้าของข้าคือทหารโล่ ทหารม้าพวกนั้นจะมีปัญญาไปทำอะไรได้"

"ทหารม้าที่เข้าชาร์จไม่ได้ ทำไมจะต้องเสียเวลาใช้เกาทันฑ์ในการโจมตี?"

หลังจากพูดจบเขาก็ตะโกนออกมา"กองทัพทั้งหมดเข้าชาร์จ!"

กองทัพ 300,000 นายที่จัดตั้งรูปแบบกองทัพได้สร้างแรงกดดันอย่างมหาศาล ลู่เฟิง รู้สึกได้ว่าพลังปราณแท้จริงในร่างกายของเขากำลังถูกระงับและไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป

ที่สำคัญก็คือพวกเขายืนอยู่ต่อหน้าทหารโล่สูง แม้ว่าทหารม้าจะพุ่งเข้าใส่ ก็ยังยากที่จะทำความเสียหายได้

แต่ในเวลานี้ ลู่เฟิง ไม่ได้มีความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเขา เขาได้หัวเราะออกมา"ชูหยี วันนี้ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า ทหารโล่ไม่กี่คน ไม่สามารถหยุดทหารม้าของข้าได้!"

"กองทัพทั้งหมดฟังคำสั่ง!"

"ขอรับ!"

"เตรียมคันธนูขึ้นมา!"

ทหารม้าหลายคนได้หยิบธนูด้านหลังของเขาออกมาและง้างยิงไปยังกองทัพของชูหยี

"อะไร?"

ชูหยี เป็นนักรบระดับ 6 ขั้นเชื่อมจิตวิญญาณ เขาเห็น ลู่เฟิง หยิบคันธนูมาจากทหารม้าด้านหลังของเขา เขาพูดด้วยความตกใจ"ทหารม้าของเจ้าไม่ใช่พวกคนเถื่อนทางตอนเหนือ พวกเจ้าจะมีปัญญาแสดงความสามารถในการยิงและขี่ม้าไปพร้อม ๆ กัน?"

การขี่และยิงนั้นเป็นทักษะพิเศษของพวกคนเถื่อนทางตอนเหนือมันเป็นรูปแบบวิธีที่ทรงพลังมากในการทำลายรูปแบบกองทัพ

ทหารม้าเหล็กของลู่เฟิง เป็นทหารม้าที่ได้รับการฝึกฝนจาก ลิโป้ พวกเขาสามารถขี่และยิงได้ ทหารม้าคนอื่นจะขี่และยิงไม่ได้ไม่เป็นไร ตอนนี้ที่เขาต้องการก็คือการทำให้ลูกศรเหล่านี้ปักตัวศัตรูเบื้องหน้าให้ได้มากที่สุด

หลังจากรอให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากด้านหน้า เขาจะสามารถนำกองทัพทหารม้าบุกเข้าไปตัดศีรษะของชูหยีได้

"ยิง!"

ภายใต้ความหวาดกลัวของชูหยี ลู่เฟิง ได้ออกคำสั่ง ทหารม้านับหมื่น ได้ยิงลูกศรออกไป

ลูกศรนับหมื่นดอกได้พุ่งเข้าไปยังกองทัพของศัตรู ทหารโล่บางคนได้หวาดกลัวและรีบยกโล่ขึ้นมาถือเหนือศีรษะ

เมื่อลู่เฟิงเห็นสิ่งนี้เขาก็ดีใจ เมื่อทหารโล่เหล่านี้ขยับโล่พวกเขาจะหยุดการโจมตีของทหารม้าได้อย่างไร?

"บุกเข้าไป!"

ลู่เฟิง คำรามออกมา

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นไม่ใกล้ แต่สำหรับทหารม้าระยะแค่นี้ก็ถือว่าไม่ไกล

กว่าทหารโล่จะสร้างแนวป้องกันอีกครั้งทหารม้าก็มาถึงเบื้องหน้าแล้ว

แม้ว่าพลังปราณแท้จริงของลู่เฟิงจะถูกปราบปรามโดยกองทัพ และยากที่จะเคลื่อนไหว แต่เขาก็ยังแข็งแกร่งมากอยู่ดี ดาบในมือของเขาได้วาดฟันออกไปตัดศีรษะของศัตรูจำนวนมาก

ช่องว่างเหล่านี้เกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียวที่ลู่เฟิงสั่งการกองทัพทหารม้าของเขา หลังจากอีกฝ่ายได้สติและพยามยกโล่ขึ้นเขาก็ใช้วิธีการเดิมในการโจมตี

ทำให้ช่วงเวลานี้ ลู่เฟิง มีโอกาสได้ฟื้นตัว

ดาบในมือของเขาได้วาดฟันออกไปอีกครั้งและพยายามตัดศีรษะทหารที่พุ่งเข้ามาจัดการเขา

เเรงกดดันขนาดใหญ่ที่แผ่ออกมาจากลู่เฟิงทำให้ไม่มีทหารคนใดกล้าเข้าใกล้!

"ปิดล้อมพวกมัน!"

ชูหยี เมื่อเห็นว่า รูปแบบกองทัพถูกทำลาย เขาได้สั่งให้ทหารแตกตัวออกพุ่งเข้าไปล้อมกรอบ ลู่เฟิง ตราบใดที่พวกเขาตั้งวงล้อมกรอบอีกฝ่ายได้สำเร็จแม้ว่า ลู่เฟิงจะใช้วิธีการเดิม หรือมีทหารม้าเหล็กในมือนับหมื่นก็ไร้ประโยชน์

แต่เขาไม่คิดหรือว่า เมิ่งเถียน จะสามารถคิดเช่นนี้ได้เหมือนกัน?