บทที่ 2 ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ก่อน ยกระดับลูกไฟให้ถึงคาถาต้องห้าม!

หา?

ได้ 1 แต้มทักษะทุก 1 วินาที?

นี่มันโกงชัดๆ เลยนะ!

หลินอี้รู้สึกงุนงงไปชั่วขณะ

เพราะตามความรู้ที่เรียนมาจากตำรา ทักษะส่วนใหญ่ของผู้ปลุกอาชีพในโลกนี้ เมื่อได้รับมาครั้งแรกจะอยู่ในรูปแบบเริ่มต้น

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับห้าหรือหกก็ตาม

เมื่อได้ทักษะใหม่ก็จะเป็นแค่ทักษะระดับ 1 เท่านั้น

หลังจากนั้นต้องทำภารกิจ ล่าบอส หรือใช้ของวิเศษเพื่อเก็บแต้มทักษะ

ซึ่งการได้มาก็ยากลำบากมาก!

อย่างน้อยก่อนถึงระดับสาม แม้แต่ภารกิจยากๆ ก็ให้แต้มทักษะแค่หลักเดียว

ส่วนภารกิจธรรมดาละก็ ขอโทษด้วย ไม่มีแต้มทักษะเป็นรางวัลด้วยซ้ำ!

ดังนั้นสำหรับผู้ใช้อาชีพในโลกนี้ ระดับทักษะจึงเป็นตัวบ่งชี้พลังที่ชัดเจนที่สุด

ทักษะระดับสูงกว่าสามารถเอาชนะคนที่เลเวลสูงกว่าได้

นี่เป็นเหตุผลที่ผู้ปลุกอาชีพส่วนใหญ่ต้องขยันหมั่นเพียร เพราะการเพิ่มพลังทักษะต้องทุ่มเทสุดๆ!

แต่สำหรับหลินอี้ล่ะ?

เขาคำนวณในใจอย่างง่ายๆ

เขาไม่ต้องทำอะไรเลย, ไม่ต้องทำภารกิจ ไม่ต้องล่าบอส

แค่ปล่อยทิ้งไว้วันเดียวก็ได้แต้มทักษะ 86,400 แต้ม!

นี่มันอะไรกัน!

นั่นหมายความว่าหลินอี้อาจใช้เวลาแค่วันเดียวในการยกระดับทักษะใหม่ให้ถึงขั้นสูงสุดหรือแม้แต่เต็มขั้นเลยก็ได้!

หลินอี้ดูงุนงงและตกตะลึง ในสายตาคนอื่น

มันกลับกลายเป็นความไม่อยากเชื่อและความผิดหวังอย่างใหญ่หลวง!

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการเปรียบเทียบ!

เมื่อเทียบกับเจียงหยาที่ได้อาชีพหายาก, บวกกับความคาดหวังของทุกคน แล้วได้ผลลัพธ์แบบนี้

พวกเขาถึงกับเริ่มกังวลว่าหลินอี้จะทนรับความผิดหวังและความแตกต่างนี้ไหวหรือไม่

จางซานที่อยู่ด้านล่างเวทีกำหมัดแน่น

หลังจากความตกใจ เขายิ่งรู้สึกสงสารเพื่อนรักคนนี้

เขาคิดว่าถึงหลินอี้จะไม่ได้อาชีพหายาก อย่างน้อยก็น่าจะเป็นอาชีพที่ค่อนข้างหายากสิ

ใครจะรู้ว่ากลับเป็นแค่นักเวทธรรมดาๆ

ทักษะแรกที่ได้ยังเป็นลูกไฟอีก

ลักษณะเด่นของอาชีพนักเวทชัดเจนมาก

นั่นคือการโจมตีพื้นที่กว้างและสร้างความเสียหายรุนแรง

แต่ก็มีข้อเสียไม่น้อย ใช้เวลาร่ายยาวและร่างกายบางเปราะ!

ดังนั้นนักเวทส่วนใหญ่ ทักษะที่ดีที่สุดในตอนแรกคือธนูน้ำแข็ง

เพราะทักษะน้ำแข็งมีการชะลอและควบคุม

ทำให้นักเวทเคลื่อนที่และเลเวลอัพได้สะดวก

ส่วนเวทไฟแม้จะสร้างความเสียหายสูงกว่า แต่ต้องการการปกป้องมาก

แทบไม่มีความสามารถในการเลเวลอัพคนเดียวเลย

"หลินอี้ ผมคิดว่าคุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหวังนะ มันก็ดีมากแล้ว”

"อาชีพนักเวทก็มีอนาคต เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล อย่าเสียใจกับความแตกต่างชั่วคราวเลย!"

อาจารย์ใหญ่บนเวทีฝืนยิ้ม พลางตบไหล่หลินอี้และให้กำลังใจอย่างจริงจัง

ในขณะเดียวกัน ผู้คนมากมายด้านล่างเวทีรวมถึงสื่อมวลชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

"ที่หนึ่งของรุ่นเชียวนะ ทำไมสุดท้ายถึงได้แค่อาชีพธรรมดาล่ะ...”

"ฮิๆ ฉันชอบดูฉากอัจฉริยะตกต่ำแบบนี้แหละ!”

"ฉันไม่ชอบหน้าเจ้านี่มานานแล้ว อวดว่าตัวเองหล่อนิดหน่อย เรียนเก่งหน่อย ทำตัวเหมือนเป็นคนวิเศษไปได้!”

"คราวนี้โดนหักหน้าแล้วสิ ดูสิ ท่าทางนั่น คงทนรับความกดดันไม่ไหวแน่ๆ!”

“กลายเป็นคนธรรมดาแล้วสินะ!”

"พวกแกพูดบ้าอะไรกัน! พูดเหมือนพวกแกต้องได้อาชีพต่อสู้แน่ๆ งั้นแหละ ไม่แน่พวกแกอาจจะยังสู้อาอี้ไม่ได้เลย!”

จางซานเริ่มทะเลาะกับเพื่อนร่วมชั้นที่พูดจาถากถางรอบข้าง เขาแข็งคอ หน้าแดงก่ำ

เจียงหยาอยู่ท่ามกลางฝูงชนมองไปที่หลินอี้บนเวที

ดวงตาฉายแววเสียดาย เธอไม่ได้พูดอะไรถากถาง และไม่ได้ดูถูกเขาที่ได้อาชีพธรรมดา

เธอรู้จักหลินอี้ดี

สามปีที่นั่งข้างกัน สามปีที่เป็นคู่แข่งกัน

เจียงหยามีความรู้สึกซับซ้อนต่อหลินอี้มาก

เธอต้องยอมรับว่าช่วงเวลานี้ เธอเพิ่งจะเอาชนะหลินอี้ได้เป็นครั้งแรก แต่ทำไมเธอถึงยังรู้สึกเสียใจล่ะ?

หลินอี้ได้รับการปลอบใจจากอาจารย์ใหญ่แบบนี้ก็งงไปชั่วขณะ

ฉันเสียใจตอนไหน?

คุณมองไม่ออกเหรอว่าตอนนี้ฉันตื่นเต้นแค่ไหน?

อืม ยังไงก็ควรจะเก็บอาการหน่อย

ไม่ได้การละ อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว หลินอี้กลัวว่าตัวเองจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

ด้วยพรสวรรค์นี้ ในหัวเขามีแผนบ้าๆ แผนหนึ่งแล้ว

ตามความรู้ที่เรียนมาจากตำรา

ระดับทักษะของผู้ใช้อาชีพทั้งหมดแบ่งเป็น 9 ขั้น

เหนือขั้น 9 คือรูปแบบสูงสุดของทักษะแต่ละอาชีพ!

ยกตัวอย่างนักเวทย์ ทักษะขั้น 9 ก็คือคาถาต้องห้าม!

เหนือคาถาต้องห้ามคืออะไร หลินอี้ก็ยังไม่รู้

แต่เขามีเป้าหมายเล็กๆ นั่นคือยกระดับลูกไฟของตัวเองให้ถึงคาถาต้องห้ามเป็นอย่างแรก!

การยกระดับจากขั้น 1 ถึงขั้น 9 ต้องใช้แต้มทักษะเป็นล้าน!

สำหรับผู้ปลุกอาชีพส่วนใหญ่ อาจต้องใช้เวลาเป็นร้อยปีหรือแม้แต่ทั้งชีวิตก็ว่าได้

แต่สำหรับหลินอี้ ก็แค่สิบกว่าวันเท่านั้น

หลินอี้ไม่ได้เข้าร่วมพิธีปลุกอาชีพในช่วงหลัง

ยังไงทุกคนก็คิดว่าเขากำลังเสียใจ

งั้นก็แกล้งทำเป็นเสียใจหน่อยแล้วกัน

ได้เลิกเรียนเร็ว สบายไปเลย!

หลินอี้ออกจากโรงเรียนและกลับบ้าน

คนที่เปิดประตูคือพ่อของเขา หลินกั๋วตง

"เป็นไงบ้าง ได้อาชีพอะไร?”

“แม่เธอซื้อของอร่อยๆเต็มโต๊ะ มารอเธอเลย!”

หลินกั๋วตงยิ้มมองลูกชาย

แม้เขาจะเป็นแค่ผู้ปลุกอาชีพในชีวิตประจำวันธรรมดา และยังเป็นคนงานเหมืองที่เหนื่อยที่สุดและมีสถานะต่ำที่สุดในบรรดาผู้ ปลุก อาชีพในชีวิตประจำวัน

แต่เขาก็ภูมิใจที่มีลูกชายแบบหลินอี้

แม่ของหลินอี้ ซวี่ชิงฟางเห็นประตูเปิดก็เดินออกมา มองหลินอี้ด้วยสีหน้าคาดหวัง

หลินอี้: “นักเวท!”

หลินกั๋วตงกับซวี่ชิงฟางสบตากัน ต่างเห็นความดีใจบนใบหน้าของกันและกัน

"ดีมาก ดีมาก!”

"ฮ่าๆๆ ไม่นึกเลยว่าตระกูลหลินของเราจะมีอาชีพสายต่อสู้ด้วย!”

"นักเวทดีนะ! พลังโจมตีสูง ไม่ต้องกังวลเรื่องหางาน!”

"เร็ว ล้างมือกินข้าวกันเถอะ!”

มื้อเย็นนี้ ทั้งสามคนในครอบครัวกินอย่างมีความสุข

หลินกั๋วตงถึงกับนำเหล้าเก่าที่เก็บไว้หลายปีออกมา ดื่มเพลินไปหลายอึก

แถมยังรินให้หลินอี้แก้วหนึ่ง ถือว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ดื่มได้แล้ว

หลินอี้ไม่อยากทำลายบรรยากาศของพ่อ จึงจำใจดื่มไปนิดหน่อย

…

เวลาผ่านไปเร็วดั่งสายน้ำ พริบตาเดียวก็ผ่านไป 7 วัน

7 วันนี้ หลินอี้ไม่ได้ไปไหนเลย

อยู่บ้านเล่นเกม เล่นโทรศัพท์ ใช้ชีวิตสบายสุดๆ

หลังจากปลุกอาชีพแล้ว วิชาทฤษฎีและวิชาปฏิบัติที่เกี่ยวข้องในโรงเรียนก็หยุดสอนแล้ว

สำหรับผู้ปลุกอาชีพหน้าใหม่ทั้งหมดของต้าเซี่ย

การปลุกอาชีพก็เหมือนกับจบมัธยมปลายแล้ว หนึ่งเดือนต่อจากนี้ เป็นเวลาสำหรับทุกคนในการทุ่มเทยกระดับทักษะ

หนึ่งเดือนหลังจากนั้น จะเป็นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับผู้ใช้อาชีพประจำปีของต้าเซี่ย

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อชีวิตในอนาคต

7 วันนี้ เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ คงทุ่มเทอย่างหนัก อย่างมากก็ได้แต้มทักษะแค่สิบกว่าแต้ม?

โดยที่ไม่รู้ว่าฉันนำหน้าพวกเขาไปกี่เท่าแล้ว!

(จบบท)