ตอนที่ 68 นิกายหยุนกงดักปล้นเสบียง (ฟรี)

ซ้งหยูตี้ เป็นถึงแม่ทัพของอาณาจักรซีหยางเขาจะไม่รู้ความคิดเกาชุนได้อย่างไร

เมื่อตกอยู่ภายใต้การปิดล้อมสิ่งเดียวที่ทำได้คือยอมรับความสูญเสียและถอยออกมาเขาได้โบกมือตะโกนขึ้นทันที"ระวังศรของศัตรู!"

ขณะที่ ซ้งหยูตี้ ตะโกนขึ้น ศรของศัตรูหลายพันดอกก็พุ่งเข้ามาจำนวนมาก

มันก่อตัวขึ้นเป็นห่าฝนลูกศร

"ตั้งค่ายป้องกัน!"

ทหารที่อยู่ในค่ายได้ยกโล่ขึ้นเพื่อพยายามป้องกันลูกศรของศัตรู

"ถอนกำลัง!"

เห็นว่า อีกฝ่าย ตั้งโล่ขึ้นป้องกัน เกาชุน รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่าทหารกองพันหอกของอีกฝ่ายเขาได้ตะโกนสั่งการให้ล่าถอย

ทหารทั้งหมดของค่ายกลยุทธ์ได้วิ่งหันหลังกลับไปที่ป้อมปราการเมืองอย่างรวดเร็ว

ซ้งหยูตี้ ขมวดคิ้วแน่นก่อนที่จะโบกมือ"กองทัพทั้งหมดเข้าชาร์จและบุกโจมตีเมือง!"

นี่เป็นโอกาสที่ดีเพราะ ค่ายกลยุทธ์ของเกาชุน ต้องการจะกลับเข้าไปในเมือง หากทหารของเขาสามารถตามติดศัตรูไปได้ย่อมสามารถบุกโจมตีเมืองว่านเหอได้ในทันที

เพียงแต่ว่าเขาคิดง่ายเกินไป

เมื่อทหารของเขาอยู่ในระยะการโจมตีของธนูลูกศรจำนวนมากของทหารรักษาการณ์เมืองว่านเหอ ก็ถูก หานเซิ่น สั่งยิงโดยไม่ลังเล

แม้ว่าพวกเขาจะมีพลธนูไม่มากในเมืองว่านเหอ แต่จำนวนของมันก็มากกว่า 30,000 คน ลูกศรที่พวกเขายิงสามารถสร้างห่าฝนลูกศรขนาดใหญ่ได้

ซ้งหยูตี้ ได้กลายเป็นเดือดดาลมากขึ้น ท้ายที่สุด เขาก็ทิ้งศพทหารมากกว่า 10,000 คน ไว้ใต้กำแพงเมืองก่อนที่จะถูกขับไล่กลับไป

หลังจากเกาชุนกลับไปที่เมือง แม่ทัพจำนวนมากก็ได้เข้ามาห้อมล้อมเขาทันทีเพื่อแสดงความยินดี"ท่านแม่ทัพเกา กองพันค่ายกลยุทธ์ของท่านไม่ธรรมดาจริง ๆ การต่อสู้คราวนี้อย่างน้อยศัตรูก็สูญเสียกำลังพลไปมากกว่าครึ่ง แต่ทว่า ค่ายกลยุทธ์ของท่านกลับเสียคนไปแค่สามคน!"

ถูกต้อง เกาชุน สูญเสียคนไปแค่สามคน ทั้งสามคนนั้นได้พลาดท่าและเสียชีวิต

เกาชุนได้สั่นศีรษะทันที"มันก็แค่หน่วยที่ถูกฝึกฝนขึ้นมาเป็นพิเศษ มันไม่ถึงกับอยู่ยงคงกระพัน เพียงแต่ทว่า ศัตรูที่เราเผชิญหน้าอ่อนเเอกว่าก็เท่านั้น เอาล่ะ สั่งการทหารทุกนายให้เตรียมพร้อมรอรับศึกการโจมตีจากอาณาจักรซีหยาง"

เมื่อแม่ทัพเหล่านี้ได้ยินคำพูดของเกาชุน พวกเขาก็ถอนหายใจออกมา ใครมันจะกล้าเรียกกองพันหอกของอาณาจักรซีหยาง ว่าศัตรูที่อ่อนเเอนอกจากแม่ทัพเกาชุนของพวกเขา

อย่างไรก็ตามเขาก็มีความสามารถที่จะพูดเช่นนี้จริง ๆ คนสามพันคน สามารถจัดการกับกองทัพ สามหมื่นคนได้ ท้ายที่สุดกลุ่มคนสามพันคนได้สูญเสียไปแค่สาม ส่วนกองพันหอกสามหมื่นคนกลับสูญเสียไปอย่างน้อยหนึ่งหมื่นห้าพันคน!

ทุกคนได้ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพูดขึ้น"ขอรับ"

เสียงของหานเซิ่นได้ดังที่สุดเพราะเขาเป็นคนที่ชื่นชมเกาชุนที่สุด ก่อนหน้านี้ เขารู้สึกกังวลเกี่ยวกับการเผชิญหน้ากับศัตรูแต่ตอนนี้ความคิดของเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

กลับกัน ทางด้าน ซ้งหยูตี้ ใบหน้าของเขามืดมนอย่างมาก ในการรบครั้งนี้กองพันหอกได้สูญเสียคนไปมากกว่า 15,700 คน และบาดเจ็บมากกว่า 4,000 คน เหลือเพียง 10,000 คนที่ร่วมต่อสู้ได้

และผู้คนกว่าหมื่นนี้ยังคงหวาดกลัวทหารค่ายกลยุทธ์ เดิมประสิทธิภาพการรบของพวกเขาไม่เคยแพ้ใครแต่คราวนี้พวกเขาพ่ายแพ้ยับเยิน

ไม่มีคำใดพูดอธิบายได้ดีกว่าคำว่า ยับเยิน!

พ่ายแพ้โดยสมบูรณ์

นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง

"ส่งผ่านคำสั่งของข้า ให้กองกำลังทั้งหมดเตรียมพร้อมโจมตีเมืองว่านเหอ ภายในสามวันต่อมาข้าจะต้องได้ยืนอยู่บนกำแพงเมืองว่านเหอ!"

"ขอรับ"

เสียงของทหารอาณาจักรซีหยางได้ดังขึ้นจำนวนนับไม่ถ้วน คราวนี้มันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเพราะกองทัพในคราวนี้คือกองทัพทั้งหมดที่เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีอย่างเต็มที่

เพียงแต่ว่าเมืองว่านเหอเองก็เตรียมพร้อมรับศึกครั้งใหญ่แล้ว

พวกเขาได้วางแผนการเพื่อปกป้องเมืองให้ได้นานที่สุด

ทหารจำนวนมากภายในเมืองว่านเหอได้ระดมยิงลูกธนูออกไปจำนวนมาก

ภายใต้การโจมตีครั้งนี้ทำให้ทหารของอาณาจักรซีหยางที่ต้องการปีนขึ้นไปบนหอคอยได้ถูกลูกธนูปักและร่วงหล่นลงมา

...

สองวันต่อมา ลู่เฟิง ได้นำทหารม้าหกหมื่นห้าพันนายมาและเผอิญพบกับฮวามู่หลานที่มองหาเขาระหว่างทาง

"ฝ่าบาท!"

เมื่อฮวามู่หลานเห็น ลู่เฟิง เธอก็รีบลงจากม้าและคำนับทันที

ลู่เฟิงได้โบกมือขึ้นและกล่าวถาม"มู่หลานไม่จำเป็นจะต้องสุภาพ มีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ?"

"ฝ่าบาท ท่านแม่ทัพเกาขอให้หม่อมฉันมาแจ้งต่อพระองค์ว่าให้พระองค์เร่งเดินทัพเพื่อช่วยเหลือเมืองว่านเหอโดยด่วน!"ฮวามู่หลานได้ตอบกลับ

ลู่เฟิงได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเองก็ได้ข่าวจาก จินยี่เหว่ย เมื่อวานนี้ แม้ว่าการสู้รบภายใต้เมืองว่านเหอจะดุเดือด แต่กองทัพของอาณาจักรซีหยางที่โจมตีเมืองว่านเหอมานานกว่าหนึ่งวันก็ยังไม่สามารถขึ้นไปบนกำแพงได้ แต่ถึงอย่างนั้น ฮวามู่หลานก็ยังนำข้อความก่อนหน้านี้มาส่ง?

แม้ว่าเขาจะอยากรู้อยากเห็น แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรนักและพยักหน้าตอบ"ข้าเข้าใจแล้ว มู่หลาน เจ้าพาทหารที่ติดตามเจ้าไปพักผ่อนก่อนเถอะ เรามีเวลาสองวันครึ่งในการไปถึงที่นั่น สงครามครั้งนี้จะทำให้อาณาจักรซีหยางประหลาดใจแน่นอน"

"เพคะ!"

ฮวามู่หลาน ได้ขึ้นไปบนหลังม้าพร้อมกับสั่งการกองทหารม้าผู้ภักดีห้ารอยนายให้ชะลอตัวการเดินทางเพื่อพักผ่อน

"ฝ่าบาท ดูเหมือนว่า แม่ทัพเกา จะกลัวแม่นางมู่หลานได้รับบาดเจ็บ จึงส่งเธอไปในนามของหน่วยข่าวกรองเพื่อแจ้งเรื่องนี้ต่อฝ่าบาท แต่ความจริงแล้ว เขาต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอเข้าร่วมการต่อสู้"

ขณะที่พวกเขากำลังเดินทาง เจี๋ยสวี่ ก็ได้พูดกับ ลู่เฟิง

ลู่เฟิง เองก็เห็นด้วยกับสิ่งนี้

แต่เขาก็ได้สั่นศีรษะอย่างรวดเร็ว"ไม่ว่าเกาชุนจะคิดอย่างไร สถานการณ์ของเมืองว่านเหอตอนนี้ก็ไม่สงบอย่างแน่นอน ส่งคำสั่งให้ทหารม้าที่อยู่ทัพหน้า 30,000 นาย เร่งความเร็วและพยายามไปให้ถึงโดยเร็วที่สุด!"

"ขอรับ!"

ลิโป้ ได้เดินลงไปเพื่อทำตามคำสั่ง ลู่เฟิงได้มองไปที่ทิศทางของเมืองว่านเหอและถอนหายใจออกมา"เกาชุน ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังอย่างแน่นอน!"

ที่เมืองว่านเหอ เกาชุนได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อจ้องมองไปที่อุปกรณ์ป้องกันที่อยู่ตรงหน้า นายทหารที่รับผิดชอบก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

"อุปกรณ์ป้องกันของเราเดิมทีเพียงพอสำหรับสิบวันนี่เราใช้ไปครึ่งหนึ่งภายในเวลาเพียงแค่สองวันจริงหรือไม่?"

"ท่านแม่ทัพ ศัตรูมีมากเกินไปทำให้อุปกรณ์ป้องกันจำนวนมากแบกรับไม่ไหว!"นายทหารได้ยิ้มอย่างขมขื่น

"เสบียงและอุปกรณ์ป้องกันชุดแรกอยู่ที่ไหน ไม่ใช่ว่ามันได้ถูกนำออกมาจากเมืองหลวงแล้วไม่ใช่หรือ?"เกาชุนได้กล่าวถามด้วยความโกรธ

"ท่านแม่ทัพเกา ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ เดิม เสบียงชุดแรกและอุปกรณ์ป้องกันของพวกเราควรจะมาถึงนานแล้ว แต่ตอนนี้ยังคงไร้วี่แววมีเพียงอุปกรณ์ที่เรานำมาเองเท่านั้น!"

"เสนาบดีซุน คนนี้กำลังทำอะไร ? ฝ่าบาทได้ส่งมอบความรับผิดชอบด้านหลังให้เขาเป็นคนจัดการ เป็นไปได้หรือไม่ที่เขาจะทำเรื่องแบบนี้?"เกาชุนเต็มไปด้วยความโกรธ

ตอนนี้กองทัพของพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูการขาดแคลนเสบียงและอุปกรณ์ป้องกันถือเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างมาก

"รายงาน!"

"ท่านแม่ทัพเกา ทหารจินยี่เหว่ย เติ้งฉีหยุน ต้องการเข้าพบท่าน!"

เกาชุนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่พึมพัมออกมา"ทหารจินยี่เหว่ย?"

เขาครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะตอบกลับ"ให้เขาเข้ามา!"

ในไม่ช้า ทหารจินยี่เหว่ย เติ้งฉีหยุน ก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เขาได้คุกเข่าลงข้างหนึ่งและกล่าวพูดเสียงดัง"สังกัดกองทหารจินยี่เหว่ย ข้าน้อย เติ้งฉีหยุน แสดงความเคารพต่อแม่ทัพเกา!"

"ไม่จำเป็นต้องสุภาพ มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?"เกาชุนกล่าวถาม

"ท่านแม่ทัพ เสบียงที่ถูกส่งมาจาก ท่านเสนาบดีซุน ดูเหมือนจะถูกปล้นเมื่อสามวันก่อน ระหว่างทาง มีผู้เชี่ยวชาญจากนิกายหยุนกงดักซุ่มโจมตี!"เติ้งฉีหยุน ได้ตอบกลับ

"อะไรนะ นิกายหยุนกงกล้าที่จะปล้นเสบียงกองทัพของพวกเรา?"

เกาชุน รู้สึกโกรธมากเขาได้กล่าวถาม"เกิดอะไรขึ้น ทำไมนิกายหยุนกงถึงกล้าที่จะปล้นเสบียงกองทัพของเรา?"