ตอนที่ 55 สู้ตายไม่มีถอย! (ฟรี)

"มู่หลาน ข้าจะให้ทหารม้าห้าพันนายและทหารองค์รักษ์อีกหนึ่งพันคนติดตามเจ้าไป ด้วยทหารเหล่านี้ ข้าต้องการให้เจ้าไปจัดการทำลายกองทัพ 300,000 คน ที่อยู่รอบนอกเมืองว่านเหอ!"

"แน่นอนว่าข้าไม่ได้ขอให้เจ้าทำลายพวกเขาทั้งหมดเพียงแค่ก่อกวนพวกเขารอบ ๆ เพื่อรอกำลังเสริมจาก เกาชุน ที่นำทัพองค์รักษ์กว่า 150,000 คนมา!"

"มู่หลาน เจ้าทำได้ไหม?"

ลู่เฟิง ได้จ้องมองไปที่ มู่หลาน

เดิมเขาไม่ต้องการให้ มู่หลาน ออกไปนำทัพต่อสู้ แต่ครั้งนี้เขาไม่มีทางเลือก

รอบตัวเขาไม่มีใครว่างเลย!

ลิโป้,เจี๋ยสวี่ กำลังมุ่งหน้าไปที่ หุบเขาหยางผิง เพื่อจัดการกับกองกำลังหลายล้านของ ซ้งหยูตี้

แม้ว่าเขาจะมีโอกาสอัญเชิญอีกครั้งแต่มันก็อาจได้รับผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย

เพราะไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าเขาจะสามารถเรียกขุนพลออกมาได้ ? อีกทั้งถึงเรียกมาได้อีกฝ่ายจะรีบมาหาเขาทันทีเลยหรือไม่?

ไม่มีทาง

การอัญเชิญนั้นไม่สามารถกำหนดได้ว่าจะได้รับอะไร!

อีกด้านหนึ่งของเมืองว่านเหอกองกำลังลับจินยี่เหว่ยเหลือเพียงไม่ถึง 5,000 นาย พวกเขาได้ถูกวางตัวไปรักษาด่านเมืองต่าง ๆ ในมณฑลจงซาน

นั่นเพราะ อ๋องแห่งมณฑลจงซานได้เสียชีวิตไปแล้ว

พวกเขาสามารถอยู่รอดได้จนถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้เท่านั้น

กองทหารม้านั้นมีเท้าที่รวดเร็วและใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งวันในการวิ่งจากที่นี่ไปยังเมืองว่านเหอ

เขาทำได้เพียงปล่อยให้ มู่หลาน นำทหารม้าไปเพื่อถ่วงเวลา

มู่หลาน ได้ผงะเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าอย่างตื่นเต้น"ฝ่าบาท มู่หลานจะทำให้ดีที่สุด!"

ฮวามู่หลาน เป็นแม่ทัพในประวัติศาสตร์ ตอนนี้เธออยู่ข้าง ๆ ลู่เฟิง และ แทบไม่มีโอกาสได้ไปยังสนามรบมาก่อน เมื่อโอกาสมาถึง เธอจะพลาดโอกาสดี ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร?

ลู่เฟิง จ้องมองไปที่ มู่หลาน พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก"มู่หลาน ระวังตัวด้วย!"

"ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย มู่หลาน จะชีวิตรอดกลับมา!"

ลู่เฟิง ได้พยักหน้า และ ไม่พูดอะไร เขาได้ให้กองกำลังองค์รักษ์จินยี่เหว่ยกว่า 20 คน ที่มีพลังระดับ 3 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวนไปติดตาม มู่หลาน

พวกเขาคือคนที่ เจี๋ยสวี่ แต่งตั้งขึ้นเพื่อปกป้อง ลู่เฟิง

ตอนนี้ ลู่เฟิง สั่งให้พวกเขาไปปกป้องมู่หลานและอย่าให้มู่หลานได้รับอันตรายถึงชีวิต

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่เฟิง ได้ยืนอยู่บนเนินเขาหมาป่าและจ้องมองไปที่ ฮวามู่หลาน ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองว่านเหอพร้อมกับทหารม้าและทหารองค์รักษ์กว่า 6,000 นาย ดวงตาของเขารู้สึกกังวลเล็กน้อย

"ฝ่าบาท แม่นางมู่หลาน จะสามารถทำงานนี้ได้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"เจี๋ยสวี่ ถามด้วยความกังวล

"ข้าเชื่อมั่นในตัวมู่หลาน!"

เจี๋ยสวี่ ได้พยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรอีก

"เจี๋ยสวี่ ส่งคำสั่งให้เกาชุน บอกให้เขาเร่งเดินทัพให้รีบไปถึงเมืองว่านเหอในตอนเช้า!"

"ขอรับ!"

เจี๋ยสวี่ ได้ให้ กองกำลังจินยี่เหว่ย รีบไปส่งข่าว

"ฝ่าบาท ทหารทุกคนพร้อมแล้วเหลือเพียงแค่รอพระองค์ออกคำสั่งเท่านั้น!"ลิโป้ ได้เดินมาหา ลู่เฟิง พร้อมกับกล่าวบอก

"เอาล่ะ,ไปกันเถอะ!"

"ขอรับ!"

กองทหารม้า ที่นำโดย ลู่เฟิง,ลิโป้ เจี๋ยสวี่ ได้มุ่งหน้าไปยังทิศตรงข้ามมณฑลจงซาน เป้าหมายของพวกเขาก็คือ หุบเขาหยางผิง

เช้าวันรุ่งขึ้นเมืองว่านเหอ เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ทหารภายในเมืองว่านเหอเหลืออยู่ไม่ถึง 5,000 นาย ตอนนี้พวกเขากำลังใช้เวลาพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่ง

เมื่อคืนที่ผ่านมา แม่ทัพแนวหน้าของอาณาจักรซีหยาง ซานฮั่น ได้ส่งกองทหาร 20,000 คนไปโจมตีเมือง โชคดีที่ พวกเขามาเพียงเพื่อก่อกวนไม่ได้บุกยึดเมืองโดยตรงทำให้ ผู้คนในเมืองปัจจุบัน ได้พักผ่อน

ที่หน้าสุดของกำแพงเมืองชายสามคนในชุดเกราะทั่วไปหน้าซีกเผือกอยู่ด้านบนของกำเเพง

ร่างของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยเลือดจนแทบไม่สามารถมองเห็นความสง่างามบนชุดเกราะได้อีกต่อไป

"แม่ทัพ หาน พวกเราเหลือกองกำลังทหารน้อยกว่า 5,000 นายในเมืองว่านเหอ และ คนส่วนใหญ่ต่างก็หมดแรงพวกเราจะทำอย่างไรกันดี?"แม่ทัพหนุ่มจ้องมองไปที่แม่ทัพวัยกลางคนที่นั่งตรงกลางด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

แม่ทัพวัยกลางคน ๆ นี้คือ หานเซิ่น ผู้บัญชาการทหารแห่งมณฑลจงซาน รองจาก อ๋องมณฑลจงซาน

นับตั้งแต่ที่ อ๋องแห่งมณฑลจงซานตาย เขาก็ได้กลายเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในมณฑลจงซาน

หานเซิ่น ได้สูดลมหายใจเข้าลึกและตอบกลับ"มีข่าวอะไรมาจากราชสำนักบ้างมั้ย?"

"ฝ่าบาท ข้าได้ยินมาว่า แม่ทัพเกาชุน ได้นำทัพองค์รักษ์กว่า 150,000 นาย มุ่งหน้ามาสนับสนุน แต่...ด้วยการเดินเท้าของทหารราบเกรงว่าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าวันจากเมืองหลวงมุ่งหน้ามายังมณฑลจงซานของเรา ถ้าพวกเรามัวแต่รอกำลังเสริมจากแม่ทัพเกาชุน ถึงตอนนั้นเมืองว่านเหอของเราคงจบสิ้นก่อนแล้ว!"แม่ทัพหนุ่มคนนี้ได้ยิ้มอย่างขมขื่น

หานเซิ่นได้นิ่งเงียบใบหน้าของเขาซีดเซียวและตอบกลับ"ตระกูลเหล่านั้นในมณฑลจงซานยังลังเลที่จะส่งกองกำลังมาช่วยอีกหรือไม่?"

แม่ทัพหนุ่มได้สั่นศีรษะด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

"ไอ้เวรเอ้ย,หากรอดไปได้ข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อฝ่าบาทและให้สังหารตระกูลเหล่านี้!"หานเซิ่นได้ชกกำแพงด้วยความโกรธ

มณฑลจงซานไม่ได้ปราศจากพลังที่จะใช้ต่อสู้

ในมณฑลจงซานมีตระกูลใหญ่และเล็กมากกว่า 50 ครัวเรือน มันไม่มีปัญหาสำหรับตระกูลเล็ก ๆ ที่จะส่งกำลังคน 500 คน มาช่วยเหลือ และ สำหรับตระกูลใหญ่บางตระกูลกระทั่งส่งคนมาได้นับหมื่นคน!"

อย่างไรก็ตาม หานเซิ่น ได้สั่งการพวกเขาไป แต่พวกเขาก็ยังนิ่งเฉยทำเป็นไปไม่ได้ยินราวกับว่าพวกเขาไม่ต้องการมีส่วนร่วม

"แม่ทัพหานมันเป็นเรื่องปกติที่ตระกูลเหล่านั้น..."

"เวรเอ้ย,ข้าศึกบุกเมืองอีกแล้ว!"

เสียงตะโกนได้ดังขึ้น

"บัดซบ!"

หานเซิ่น ได้สาปแช่งอย่างลับ ๆ และยืนขึ้นมองดูทหารของอาณาจักรซีหยางที่เดินทัพมาราวกับฝูงมดดูจากขนาดของกองทัพแล้วคงมีไม่น้อยกว่า 80,000 คน

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น

ในตอนแรก อาณาจักรซีหยาง ได้ใช้ทหารราบ 200,000 นายเพื่อโจมตีเมืองและทำให้อ๋องเเห่งมณฑลจงซานตกตายในการรบครั้งนั้น

อย่างไรก็ตามทหารราบ 200,000 นาย ที่โจมตีเมืองในตอนนั้นก็สูญเสียกำลังรบไปกว่า 150,000 คน กองกำลังองค์รักษ์เมืองว่านเหอจาก 100,000 ก็สูญเสียไป 80,000

โชคดีที่ การรุกรานวันต่อมาของอาณาจักรซีหยางไม่ดีเท่าครั้งแรกพวกเขาได้ส่งกองกำลังมาเพียงแค่ 30,000 คน เท่านั้น จากนั้นก็ถูกไล่กลับไป

แต่ทว่า ฝ่ายกองกำลังของเมืองว่านเหอ ก็สูญเสียหนัก จากเดิมที่เหลือทหารมากกว่า 20,000 คน ตอนนี้ เหลือไม่ถึง 5,000 คน

ครั้งนี้อาณาจักรซีหยางได้ส่งกองกำลังมามากกว่า 80,000 คน ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทหารที่หมดแรงภายในเมืองและมีกองกำลังรบที่ต่างกันขนาดนี้ ย่อมเป็นฝ่ายพ่ายเเพ้อย่างไม่ต้องสงสัย

หากอาณาจักรซีหยางเข้าประชิดเมืองได้สำเร็จเมืองว่านเหอคงไม่พ้นถูกจัดการลงอย่างแน่นอน

"เห้อ,ดูเหมือนว่าซานฮั่นตั้งใจจะยึดเมืองว่านเหอของเราให้ได้สินะ!"หานเซิ่น ได้สูดลมหายใจเข้าลึก

"แม่ทัพหานพวกเราจะทำยังไงต่อกันดี?"แม่ทัพหนุ่มจ้องมองไปที่ทหารองค์รักษ์ของตนเองด้วยท่าทีสิ้นหวัง

หานเซิ่นได้จ้องมองไปที่ทหารด้านนล่าง"นับตั้งแต่ที่ข้าถวายตัวต่อสู้เพื่อมณฑลจงซาน ข้าก็จะสู้จนตัวตาย!"

"กองกำลังของศัตรูก็เหมือนกับหมาป่าที่หิวโหย เมื่อพวกมันบุกเข้ามายังเมืองของเราได้สำเร็จ บิดามารดา บุตรชาย ของพวกเราคงไม่พ้นถูกฆ่าตาย ภรรยา และ บุตรสาวของเราอาจจะกลายเป็นของเล่นของพวกมัน!"

"บอกข้ามาว่าเจ้าต้องการให้สิ่งนี้เกิดขึ้นหรือไม่?"

"ไม่ต้องการ!"

แม้ว่าทหารที่เหลืออยู่จะน้อยกว่า 5,000 นาย แต่ทุกคนก็ยังคงคำรามออกมาด้วยความไม่เกรงกลัวความตาย

บรรยากาศได้กลายเป็นหึกเหิมมากขึ้น

เหล่าองค์รักษ์เหล่านี้มาจากมณฑลจงซาน บิดามารดา ภรรยาและลูก ๆ ของพวกเขาต่างก็อยู่ในมณฑลจงซาน พวกเขาไม่ต้องการให้มีอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวของพวกเขา

"ฆ่าพวกมัน!"

ศัตรูที่อยู่ข้างนอกได้ตะโกนขึ้น

"เหล่าทหารกล้าทุกท่าน เพื่อ บิดามารดา ภรรยา และ บุตรของพวกเรา พวกเราจะสู้จนตัวตายเพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเรา จัดการไอ้พวกสุนัขเวรเหล่านี้!"

"ฆ่าพวกมัน..."

หานเซิ่น ได่ชี้ดาบไปที่ทหารด้านหน้าเขาได้ตะโกนบอกทหารที่มีน้อยกว่าห้าพันนาย"สู้จนตัวตาย!"

"สู้ตายไม่มีถอย!"

คนทั้งหมดที่มีน้อยกว่าห้าพันคนได้ตะโกนขึ้นพร้อมเพรียงกัน

หลายคนได้กำหอกและดาบยาวแน่นและรอให้กองทัพของศัตรูปีนขึ้นมาบนบันไดและสังหารพวกเขา

พวกเขาทำได้เพียงแค่ตั้งรับเพียงเท่านั้น

"ฆ่า!"

"ฆ่า!"