ตอนที่ 51 การต่อต้านจากขุนนางอาวุโส (ฟรี)

"เจ้าพวกตัวหนานี่!"

ลู่เฟิงจ้องมองไปที่ข้าราชบริพารของเขาอย่างโกรธเคือง"ข้าคือจักรพรรดิแห่งอาณาจักรหนานหยานการต่อสู้เพื่ออาณาจักรเป็นหน้าที่ของข้า"

"นี่..."

เหล่าข้าราชบริพารเหล่านี้ไม่กล้าพูดอีกต่อไป จักรพรรดิมีหน้าที่ปกป้องอาณาจักร แน่นอนว่านี่คือสิ่งที่สืบทอดต่อกันมาไม่ผิดอย่างแน่นอน

แต่พวกเขากลับทำใจไม่ได้

ลู่เฟิงไม่สนใจพวกเขาและกล่าวพูดขึ้น"เจี๋ยสวี่ ยังไม่รับคำสั่งอีก?"

"ข้าน้อยรับทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

เจี๋ยสวี่ ได้คุกเข่าลงและรับคำสั่ง

"เกาชุน!"

"ขอรับ!"

"ในฐานะแม่ทัพใหญ่ของอาณาจักรหนานหยาน เจ้าจะติดตามข้าไปพิชิตทัพของอาณาจักรซีหยาง!"

"ข้าน้อยรับคำสั่งพ่ะย่ะค่ะ!"

"ซุนฮก!"

"ข้าน้อยอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!"

ลู่เฟิง จ้องมองไปที่ ซุกฮก และ ไตร่ตรองเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหว ดาบสีทองก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา"นี่คือดาบที่ถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิองค์แรก ดาบหนานหยาง มันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจในการปกครองอาณาจักรหนานหยาน ในช่วงระหว่างที่ข้าไม่อยู่ข้าให้เจ้ารักษาการณ์ตำแหน่งจักรพรรดิแทนข้า อำนาจการตัดสินใจทั้งหมดจะขึ้นอยู่กับเจ้า ใครก็ตามที่มันกล้าขัดขวางให้สังหารอย่างไร้ความปราณี และ จัดการตระกูลของพวกมันเก้าชั่วโครต!"

เมื่อเหล่าข้าราชบริพารหลายคนได้ยินดังนั้นร่างกายของพวกเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง นี่ไม่เท่ากับการบอกว่า อำนาจทั้งหมดของจักรพรรดิอยู่ที่เด็กน้อยคนนี้หรือไม่ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กคนนี้มาจากไหนแต่ถึงกระนั้นกลับได้รับอำนาจในการสังหารข้าราชบริพารที่ไม่เห็นด้วยทุกคน

ซุนฮก รู้สึกตื่นเต้นมาก

ก่อนหน้านี้ที่ลู่เฟิงให้เขาเป็นเสนาบดีฝ่ายซ้ายเขาก็รู้สึกตื่นเต้นมากแล้ว เมื่อเทียบกับตอนนี้มันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก

ลู่เฟิง กล้ามอบ ดาบหนานหยาน ซึ่งเป็นตัวแทนอำนาจที่แท้จริงของอาณาจักรและสิทธิ์การสังหารผู้คนให้กับตัวเอง นี่คือความไว้วางใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ตัวเขาเพิ่งเคยได้รับอย่างไม่ต้องสงสัย

จักรพรรดิเชื่อมั่นในตัวของเขา มีเหตุผลอะไรที่เขาจะปฏิเสธความเชื่อใจเหล่านั้น?

ตุบ!

ซุนฮก ได้คุกเข่าลงบนพื้นและกระแทกศีรษะลงจนเลือดออก"ข้าน้อย เหวินยื่อ ยินดีรับใช้พระองค์จนกว่าชีวิตจะหาไม่!"

"มารับดาบไปซะ!"

เมื่อ ลู่เฟิง กำลังจะวางดาบบนมือของ ซุนฮก ก็มีเสียงดังขึ้น

"ฝ่าบาท ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! ดาบหนานหยาน คือตัวแทนของอำนาจรองจากองค์จักรพรรดิ พระองค์ไม่สามารถมอบให้เด็กน้อยคนนึงเป็นคนตัดสินใจ!"

ขุนนางอาวุโส เหวิ่นอาน ได้ตะโกนขึ้นอย่างรวดเร็ว

ลู่เฟิง ได้หยุดเล็กน้อย เขาไม่ได้สนใจสิ่งใด ก่อนที่จะวางดาบบนมือของซุนฮกและตอบกลับ"ซุนฮก อย่าได้ทำให้ข้าผิดหวัง!"

"ขอรับ ข้าน้อยจะไม่ทำให้พระองค์ผิดหวัง!"

ซุนฮก ได้กล่าวเสียงดัง

ลู่เฟิง ได้กล่าวพูด"ไปได้!"

ในเวลาเดียวกัน ลู่เฟิง ก็ไม่สนใจสิ่งใด และ เตรียมจากไปจากที่นี่

เจี๋ยสวี่ และ เกาชุน รู้หน้าที่ทันที เขารีบติดตาม ลู่เฟิง ไป

ในเวลาเดียวกัน เหล่า เสนาบดีทั้ง 4 ได้ร้องห่มร้องไห้"ฝ่าบาทพระองค์จะต้องรอดกลับมานะพ่ะย่ะค่ะ มิฉะนั้น พวกเราจะฆ่าตัวตายไปพร้อมกับอาณาจักร พวกเราไม่ยินยอมให้อำนาจทั้งหมดตกอยู่ในมือของเด็กน้อยคนนึง!"

ลู่เฟิง ได้จากไปอย่างรวดเร็ว

มันเป็นเรื่องปกติ ที่จะต้องอธิบายขุนนางอาวุโสเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลา!

กองทัพของอาณาจักรซีหยาง กำลังกดดันเมือง ว่านเหอ ในเขตจงซาน เขาไม่มีเวลาสนใจขุนนางอาวุโสเหล่านี้และหวังว่า ซุนฮก จะสามารถจัดการได้

หลังจาก ที่ ลู่เฟิง จากไปแล้ว ก็เหลือ ซุนฮก และ เหล่าขุนนางอาวุโสเหล่านี้ที่เป็นตัวแทนของข้าราชบริพารทั้งหมด

หลังจากลังเลเล็กน้อย ซุนฮกก็กล่าวพูดขึ้น"ท่านขุนนางทุกคน ตอนนี้รากฐานของอาณาจักรหนานหยาน กำลังสั่นคลอน เนื่องเพราะ ปัญหาจากราชาเมกาทรอนลู่เว่ย และ อาณาจักรซีหยาง ที่ยกทัพบุกมาตี"

"มันไม่ใช่เรื่องเกินจริงถ้าจะบอกว่าอาณาจักรหนานหยานของพวกกเรากำลังตกอยู่ในอันตรายหากไม่ระวังประเทศเเห่งนี้คงจะจบสิ้นผู้คนหลายร้อยล้านจะถูกสังหารทั้งหมด!"

"ข้าน้อย ซุนฮก ไม่มีความสามารถและโชคดีได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาท เป็นเรื่องปกติที่ข้าน้อยจะทุ่มเทแรงกายและแรงใจทั้งหมดด้วยทุกสิ่งที่ข้ามี ข้าน้อยเต็มใจที่จะบุกน้ำลุยไฟเพื่อพระองค์ ถ้ามันสามารถช่วยเหลือฝ่าบาทได้ ข้าก็ยินดี จะทำทุกอย่างโดยไม่ลังเล ไม่เว้นแม่แต่การฆ่าขุนนางอาวุโสที่คิดการทรยศ!"

"เจ้าต้องการจะฆ่าพวกเรา?"

เสนาบดีคนนึงได้จ้องมองไปที่ซุนฮก"เจ้าเด็กน้อยเจ้ากล้าที่จะพูดถึงเรื่องใหญ่โตขนาดนี้?"

"ถูกต้อง แม้ ซุนฮก จะยังคงเยาว์วัย แต่ใครก็ตามที่กล้าขัดขวางแผนการใหญ่ของฝ่าบาท ซุนฮก จะใช้ดาบหนานหยานที่ได้รับพระราชทานมานี้ บั่นศีรษะมันซะ ไม่เว้นแม้เเต่ เหล่า ข้าราชบริพารระดับสูงที่คิดจะทรยศ!"

"ท่านขุนนางอาวุโสทั้งหลายโปรดคิดให้รอบคอบก่อนที่จะทำอะไร ข้าไม่ได้ต้องการแก่งแย่งชิงอำนาจจากพวกท่าน ข้าเพียงแค่ต้องการทำตามแผนการอันยิ่งใหญ่ของฝ่าบาทก็เพียงเท่านั้น อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังข่มเหงพวกท่านเลย!"

หลังจากพูดจบ ซุนฮก ก็หยิบดาบหนานหยาน ในมือของเขาและออกจากห้องโถงเจิ้งหลงไป

เขาได้จ้องมองไปที่ เหล่าเสนาบดีทั้งสาม เหวินอาน,เหรินหยาน และ ฮูหยิน

พวกเขาทั้งสามไม่รู้จะทำอะไรเพียงได้แต่คุกเข่ารอการจากไปเพียงเท่านั้น

"ฝ่าบาท พระองค์ทรงทำเช่นนี้ เป็นการไม่ไว้หน้าเหล่าขุนนางอาวุโสพวกนั้นเลยนะพ่ะย่ะค่ะ?"เจี๋ยสวี่ ที่ติดตาม ลู่เฟิง ไปที่ ห้องศึกษาของจักรพรรดิ ได้กล่าวพูดขึ้น

"เหวินเหอ เจ้ากำลังจะถามว่าทำไมข้าถึงไว้วางใจ ซุนฮก ขนาดนั้นใช่หรือไม่?"ลู่เฟิง ยิ้มออกมา

"ฝ่าบาท ข้าน้อยไม่ได้สงสัยความไว้ใจของพระองค์ที่มีต่อซุนฮก เพียงแต่ ข้าน้อย คิดไม่ถึงว่าพระองค์จะทรงแก้ปัญหาแบบนั้น!"เจี๋ยสวี่ ได้ตอบกลับ

"อืม,ในฐานะจักรพรรดิแห่งอาณาจักรหนานหยาน ข้าจำเป็นจะต้องแก้ปัญหาความขัดแย้งภายในอาณาจักรไม่เช่นนั้นก็คงไม่สามารถดูแลประชากรหลายล้านคนในอาณาจักรแห่งนี้ได้!"

"ถ้าเป็นในยามปกติข้าคงจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง แต่เพราะ อาณาจักรหนานหยานกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤติแห่งการทำลายล้าง ทั้งพวกเขายังต่อต้านโดยการแสดงออกทางพฤติกรรม ข้าไม่มีทางเลือกนอกจากทำแบบนี้!"

"ถ้าข้าเดาไม่ผิด คนเหล่านี้ ได้วางกำลังคนไว้ในหมู่ข้าราชบริพารของตนเองแล้ว"

ลู่เฟิง ได้สั่นศีรษะด้วยรอยยิ้ม"ข้าลองให้กองทหารจินยี่เหว่ยลองตรวจสอบอย่างลับ ๆ เป็น อย่างที่ข้าคิดเอาไว้จริง ๆ "

เจี๋ยสวี่ ได้ยิ้มเล็กน้อย"แม้ว่าคนสนิทของพวกเขาจะมีความสามารถ และ มอบความภักดีให้กับพระองค์ แต่มันก็ไม่แน่นอน หากพระองค์ไม่ได้อยู่ที่อาณาจักร!"

"นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ามอบสิทธิ์การจัดการให้กับซุนฮก!"

"ขอรับ!"

"มันเป็นเรื่องไร้สาระถ้าจะบอกว่าคนเหล่านี้ไม่ต้องการวางอำนาจรากฐานของตนเอง พวกเขาสามารถอ้างเรื่องคนสนิทเข้ามาในราชสำนักเหตุเพราะมีความสามารถได้ การกระทำแบบนี้ ก็เหมือนกับการกระทำของโม่เต๋าในอดีตที่ทยอยดึงคนของตนเองเข้ามาเรื่อย ๆ "

ลู่เฟิง ได้กล่าวพูดขึ้น แม้ว่าเขาจะเป็นจักรพรรดิ เขาก็ยังคงคิดไม่ตกเกี่ยวกับการได้รับความภักดีอย่างไม่ทรยศจากเหล่าข้าราชบริพารเหล่านี้

ก่อนหน้านี้ ที่ โม่เต๋า ยังคงอยู่ เหล่าข้าราชบริพารแทบจะทั้งหมด ไม่มีใครยืนอยู่ข้างราชวงศ์เลย พวกเขาได้หันไปหาโม่เต๋าเพราะผลประโยชน์ที่ถูกเสนอ

ดังนั้น ลู่เฟิง ตั้งใจจะจัดตั้ง อำนาจของขุนนางฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวาให้เสร็จ เพื่อที่ตัวเขาเองจะไม่ต้องแบกรับแรงกดดันมากเกินไป

"ฝ่าบาท ไม่ต้องกังวล ข้าเชื่อว่า เหล่าข้าราชบริพารเหล่านั้น คงไม่เลือกที่จะหลงผิดเป็นครั้งที่สอง!"

"ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่..."

ดวงตาของลู่เฟิง ได้สว่างวาบขึ้น และมีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้าของเขา

.