ตอนที่ 16 ข้าคือจักรพรรดิ (ฟรี 25/8/2020)

"ติ๊ง ภารกิจหลัก : ทำลายนิกายหยุนกง"

คำอธิบายภารกิจ : นิกายหยุนกง เป็นนิกายที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรหนานหยาน ซึ่งนิกายมีเเผนที่จะควบคุมอาณาจักรหนานหยานด้วยความช่วยเหลือจาก เสนาบดีโม่เต๋า (ภารกิจบังคับ)

เป้าหมายภารกิจ : ทำลายนิกายหยุนกงให้หายไปจากดินเเดนอาณาจักรหนานหยาน

ระยะเวลาดำเนินการ : หนึ่งปี

รางวัลภารกิจ : โฮสต์ได้รับโอกาสในการอัญเชิญสามครั้งและมีโอกาสสุ่มเรียกอาวุธวิเศษหนึ่งครั้ง

บทลงโทษความล้มเหลว : โฮสต์หลบหนีออกจากอาณาจักรหนานหยานด้วยความอับอายและใช้ชีวิตเลวร้ายยิ่งกว่าสุกรและสุนัข

"ติ๊ง ภารกิจรอง : ตัดศีรษะคนจากนิกายหยุนกงที่ปลุกปั่นราชวงศ์"

คำอธิบายภารกิจ : ศิษย์ของนิกายหยุนกง ดูถูกสถานะจักรพรรดิของโฮสต์และต้องการที่จะสังหารโฮสต์ในการประลองอีกหนึ่งเดือนต่อจากนี้ (ภารกิจบังคับ)

เป้าหมายภารกิจ : สังหารสาวกนิกายหยุนกงทุกคนที่เข้ามาในเขตเมืองหลวง

ระยะเวลาดำเนินการ : หนึ่งเดือน

รางวัลภารกิจ : โฮสต์จะได้รับโอกาสในการอัญเชิญหนึ่งครั้งและได้รับค่าประสบการณ์ 300,000 แต้ม

บทลงโทษความล้มเหลว : ระบบได้ตัดขาดจากโฮสต์ เเละ โฮสต์จะถูกตัดศีรษะ

"บ้าไปแล้ว ระบบออกภารกิจมาให้สองภารกิจพร้อมกัน ทั้งบทลงโทษเหล่านั้นยิ่งกว่าคำว่าบทลงโทษแล้ว!"

ลู่เฟิง รู้สึกปวดหัวมากกับสองภารกิจนี้ ทั้งสองเป็นภารกิจบังคับ นั่นก็หมายความว่าเขาไม่สามารถปฏิเสธภารกิจได้

นอกจากนี้ยังมีภารกิจรอง ที่ต้องทำให้สำเร็จก่อนภารกิจหลัก หากไม่สามารถผ่านภารกิจรองได้ไม่จำเป็นต้องรอภารกิจหลักเพราะนั่นหมายถึงชีวิตของเขาจะจบสิ้น

ไอ้ระบบมึงกำลังวางแผนฆ่าฉันอยู่ใช่มั้ย?

ลู่เฟิง รู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย แต่เมื่อคิดเกี่ยวกับรางวัลทั้งสองภารกิจก็ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น หากเขาทำภารกิจสำเร็จ เขาจะได้รับโอกาสอัญเชิญทั้งหมดสี่ครั้งและโอกาสอัญเชิญอาวุธวิธีเศษหนึ่งครั้ง รวมทั้งยังมีค่าประสบการณ์ที่มากกว่า 300,000 แต้ม ที่เพียงพอต่อการพัฒนาความแข็งแกร่งของเขา

"ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าท่านคิดเห็นอย่างไร?"โม่เฉียน ได้จ้องมองไปที่ ลู่เฟิง

รอยยิ้มจาง ๆ ได้ปรากฏบนใบหน้าของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้กังวลเลยว่า ลู่เฟิง จะกล่าวปฏิเสธ

ลู่เฟิง ได้จ้องมองไปที่ โม่เฉียน เเละ ผุดยิ้มที่มุมปาก"ในเมื่อศิษย์สายในของนิกายหยุนกงท้าทายกันซึ่ง ๆ หน้าขนาดนี้ ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร หนึ่งเดือนต่อจากนี้ ข้าจะลงประลองด้วยตนเอง! เพียงแต่..."

"แต่อะไร?"

"ราชวงศ์ของอาณาจักรหนานหยานลงแข่งกับนิกายหยุนกงทั้งทีจะไม่เพิ่มเดิมพันมันก็น่าเสียดายว่างั้นมั้ย?"

"ท่านต้องการเพิ่มเดิมพันอะไร?"

"ข้าได้ยินมาว่า คุณหนูโม่เฉียน ไม่เพียงแต่เป็นบุตรสาวที่รักของท่านเสนาบดีโม่เต๋า อีกทั้งยังเป็นศิษย์ส่วนตัวของผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายหยุนกง เอางี้ ถ้าข้าชนะการประลอง คุณหนูโม่เฉียน จะต้องมาเป็นนางสนมของข้า!"ลู่เฟิง ได้แสดงรอยยิ้มจาง ๆ

"อะไรนะ?"

โม่เฉียนยังไม่ทันได้พูด แต่หยางปิงและศิษย์นิกายหยุนกงสองสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังโม่เฉียนรู้สึกโกรธมาก

โม่เฉียน เป็น สตรีในฝันของพวกเขา แต่ลู่เฟิง กลับต้องการให้ โม่เฉียนไปเป็นนางสนม สิ่งนี้จะให้พวกเขาทนได้อย่างไร!

หยางปิง ได้ลุกขึ้นยืนเเละกล่าวพูดอย่างโกรธเคือง"จักรพรรดิสุนัข เจ้าพูดบ้าอะไร ถ้าเจ้ามีความกล้าก็ลองพูดมันอีกครั้งดู!'

"สามหาว!"

เกาชุนได้ตะโกนและจ้องมองไปที่ หยางปิง"กล้าแสดงกิริยาไม่เหมาะสมต่อหน้าฝ่าบาท เจ้าสมควรตาย!"

เเรงกดดันมหาศาลได้พุ่งไปยังร่างของ หยางปิง จนทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือกดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกลัว

"ไม่ดีแล้ว!"

เห็นการแสดงออกของอีกฝ่าย อาวุโสแปดของนิกายหยุนกงได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หยางปิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแม่ทัพคนนี้ เขาไม่อาจปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจได้

เขาได้ปลดปล่อยพลังปราณออกมาต้านทานแรงกดดันของเกาชุนและตอบกลับด้วยรอยยิ้ม"ท่านแม่ทัพ ศิษย์ของข้าไม่รู้ขนบธรรมเนียม เห็นแก่ใบหน้าของข้า ได้โปรดละเว้นเขาสักครั้งได้หรือไม่?"

"หึ่ม,เจ้าบอกว่าให้ข้าไว้ชีวิตเขา เช่นนั้นข้าจะเอาหน้าในฐานะข้าราชบริพารของฝ่าบาทไปไว้ที่ไหน?"เกาชุนได้ตอบกลับด้วยความโกรธ เขาได้ระเบิดพลังปราณกดทับลงบนร่างของผู้อาวุโสแปด

"ระดับ 7 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน!"

ใบหน้าของผู้อาวุโสแปดได้เปลี่ยนไปอย่างมาก เขาไม่คิดเลยว่า อาณาจักรหนานหยาน จะมีนักรบระดับ 7 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน

นี่มันเกินความคาดหมายของเขาอย่างสิ้นเชิง

สีหน้าของ โม่เต๋า เองก็เปลี่ยนไปมาก เขาไม่ได้คาดหวังเลยว่าเกาชุนจะมีความแข็งแกร่งถึงระดับนี้

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมอาวุโสเก้าของนิกายหยุนกงถึงพลาดท่าเมื่อคืน

เขาไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายจะพ่ายเเพ้ให้กับเกาชุนที่มีพลังระดับ 7 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเสียใจไปชั่วขณะ หากเขารู้ว่าเกาชุน เป็นนักรบระดับ 7 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน เขาคงไม่มองข้ามเกาชุนและไปหา เฉินหานฉวน แทน

พลังปราณของอาวุโสแปดนั้นไม่ได้อ่อนเเอ เเต่ภายใต้เเรงกดดันของเกาชุน เพียงแค่เวลาสิบวินาทีเหงื่อเย็นจำนวนมากได้ปรากฏอยู่บนหน้าผากของเขา

ช่องว่างระหว่างระดับ 6 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน กับ ระดับ 7 นั้นแม้จะต่างกันเเค่เอื้อมเเต่มันก็เป็นช่องว่างพลังขนาดใหญ่ ตอนนี้ เขาไม่ใช่คู่มือของเกาชุน

เมื่อเขาครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้เขาได้กัดฟันมองไปที่หยางปิงเเละกล่าวพูดด้วยความโกรธ"เจ้าจะยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบขอโทษฝ่าบาทอีก"

แม้ว่าหยางปิงจะค่อนข้างโง่ เเต่เขาก็ไม่ได้โง่งมไปทั้งหมด เขารู้ได้ในทันทีว่า แม่ทัพเกาชุน ที่อยู่เบื้องหน้ากำลังกดดันผู้อาวุโสแปดอยู่

เขาได้โค้งคำนับต่อลู่เฟิงทันที"ฝ่าบาทได้โปรดละเว้น หยางปิง สำนึกแล้วว่าทำผิด"

ลู่เฟิง ไม่ได้สนใจแม้เเต่น้อยเขาได้ยิ้มให้กับเหตุการณ์ทั้งหมดนี้

แต่ ฮวามู่หลาน ที่ยืนอยู่ด้านข้าง ลู่เฟิง ก็ได้พูดขึ้น"คุกเข่าลงซะ?"

"อะไรนะ?"

การแสดงออกของผู้อาวุโสแปดได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่าหยางปิงจะเป็น ศิษย์สายในของนิกายหยุนกง เเต่เขาก็ไม่ใช่คนไม่มีรากเหง้า นอกจากคนของนิกายหยุนกงแล้วใครมันจะกล้าสั่งให้เขาคุกเข่า?

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร พลังปราณอื่นก็กดทับลงบนร่างของเขามันเป็นพลังระดับ 6 ขั้นสร้างรากฐานพลังหยวน!

เวรเอ้ย!

อาวุโสลำดับเเปดเดิมแทบจะไม่สามารถขยับร่างกายได้อยู่แล้วตอนนี้ถูกเเรงกดดันของ ฮวามู่หลานเข้าไปอีก ขาของเขาเริ่มที่จะยืนไม่ไหว

เขาได้พูดกับหยางปิงอย่างรวดเร็ว"รีบคุกเข่าลงเร็วเข้า!"

หยางปิงได้กัดฟันแน่นและคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับพูดว่า"ฝ่าบาท ได้โปรดละเว้น ข้า หยางปิง สำนึกแล้วว่าทำผิด!"

ใบหน้าของลู่เฟิง ได้ปรากฏความพึงพอใจก่อนที่เขาจะกล่าวพูดขึ้น"พอได้แล้ว"

"แม่ทัพเกาอย่าได้ถือสา เขายังเป็นแค่เด็ก เพียงแค่ทำลายตันเถียนของเขาก็เพียงพอ!"

"เจ้ากล้า..."

บึ้ม!

เกาชุน ได้พุ่งลงไปอย่างรวดเร็วและเตะไปที่ตันเถียนของหยางปิง

อ๊ากกก!

หยางปิงได้กระอักโลหิตออกมาร่างของเขาได้ปลิวว่อนและล้มลงกับพื้นก่อนที่จะหมดสติ

อาวุโสแปดจ้องมองไปที่ฉากนี้ด้วยความเศร้าเสียใจเขาได้เงยหน้ามองไปที่ลู่เฟิงเเละพูดว่า"ฝ่าบาท หยางปิง เป็นศิษย์ของอาวุโสนิกายหยุนกง เขาเป็นศิษย์สายใน แม้เขาจะทำตัวหยาบคาย แต่การที่ท่านทำแบบนี้ไม่ใช่ว่าลงมือหนักไปหรือไม่?"

"เจ้าชื่ออะไร?"ลู่เฟิง ได้จ้องมองไปที่ อาวุโสแปดเเละกล่าวถามเบา ๆ

"ข้าคืออาวุโสลำดับแปดของนิกายหยุนกง หยุนหลิน!"

"หยุนหลิน เป็นชื่อที่ดี!"

ลู่เฟิง ได้จ้องไปที่หยุนหลินและกล่าวถาม"อาณาจักรหนานหยานเป็นของใคร?"

หยุนหลินได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าลู่เฟิงต้องการจะสื่ออะไรถึงถามคำถามแบบนี้ เเต่เขาก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา"เป็นของ ฝ่าบาท!"

"ถูกต้อง ข้าเป็นจักรพรรดิของอาณาจักรหนานหยาน ในสถานที่เเห่งนี้ข้าใหญ่ที่สุด การจะสั่งประหาร หรือต้มยำทำแกงเหล่าผู้ที่พูดจาดูหมิ่นข้า เจ้าคิดว่ามันมากไปหรือไม่?"ลู่เฟิง ได้จ้องมองไปที่ หยุนหลิน และกล่าวถามอย่างเย็นชา"เจ้าคิดว่าข้าอ่อนโยนและอ่อนต่อโลก ? เช่นนั้นเจ้าคิดจะลองรับคมเขี้ยวของข้าดูบ้างไหม?"