บทที่ 16 เจ้าเมืองอวิ๋นโจว

ความจริงตอนแรกฉินป๋อก็คิดจะจัดการนางทิ้งซะ ได้อายุขัยเพิ่ม

แต่พอเห็นความแข็งแกร่งของผีสาวตนนี้ เขาถอดใจ

อีกทั้งดูท่าทางผีสาวตนนี้ก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร ไม่อย่างนั้นพวกเขาทั้งหมดคงไม่รอดแล้ว

“ก็ได้ ข้าช่วยเจ้าได้ แต่ต่อไปเจ้าต้องฟังคำสั่งข้า”

“ขอบคุณคุณชาย ข้าน้อยจะทำตามคำสั่งคุณชายทุกอย่าง”

ลั่วชิงเหยียนยิ้มอย่างดีใจ

“ได้ เอาหนังสือสมรสของเจ้าออกมาให้ข้าดูหน่อย!”

วินาทีถัดมา ลั่วชิงเหยียนยกมือขึ้น หนังสือสมรสสีแดงเดินทองก็ปรากฏขึ้นในมือ

ฉินป๋อมองดู หนังสือสมรสนี้ดูหรูหราไม่เบา!

พื้นสีแดงสด ตัวอักษรสีทองส่องแสงระยิบระยับภายใต้แสงจันทร์

ลวดลายบนหนังสือสมรสราวกับมีชีวิต มีแสงไหลเวียนอยู่ภายในลาง ๆ

ฉินป๋อรับหนังสือสมรสมา สัมผัสอุ่น ตัวอักษรบนนั้นชัดเจนแต่แฝงพลังลึกลับ เขาอ่านไม่เข้าใจทั้งหมด

“บนนี้เขียนว่าอะไร? ทำไมข้าดูเหมือนตัวอักษรบางตัวจะเปลี่ยนรูปร่างเองได้?”

ฉินป๋อถามด้วยความสงสัย

ลั่วชิงเหยียนอธิบายว่า: “หนังสือสมรสนี้เป็นของวิเศษที่ข้าน้อยขอมาจากแดนผี

“บนนั้นเขียนว่า ฟ้าดินเป็นพยาน ความโกลาหลเริ่มก่อตัว จักรวาลเริ่มก่อตั้ง หยินหยางผสาน สรรพสิ่งก่อเกิด

ตั้งแต่เริ่มแรกแห่งยุคบรรพกาล ลิขิตสวรรค์นำพา วาสนาผูกพัน

[ลั่วชิงเหยียน]

[……]

บัดนี้ ฟ้าดินเป็นพยาน เขียนหนังสือสมรสนี้ เพื่อกำหนดสัญญารักชั่วชีวิต

ฉินป๋อยิ่งฟังยิ่งรู้สึกทะแม่ง ๆ

นี่ถึงขั้นฟ้าดินเป็นพยาน ถ้าวันหน้าตัวเองทิ้งผีสาวตนนี้ จะไม่โดนฟ้าผ่าตายเหรอ?!

“แล้วทำไมเจ้าถึงเลือกข้า?!”

ฉินป๋อครุ่นคิด ถามคำถามนี้ออกมา ในบรรดาผู้ชายตั้งหลายคน ทำไมมีแค่เขาที่ถูกเลือก?

“ไม่ปิดบังคุณชาย ไม่ใช่ข้าน้อยเลือกท่าน แต่เป็นหนังสือสมรสฉบับนี้เลือกท่าน! และเป็นมันที่พาข้ามาที่นี่”

“อะไรนะ?! มันเลือกข้า? หนังสือสมรสนี้ยังมีฟังก์ชันนี้ด้วย?”

ช่างเถอะ ช่างเถอะ วาสนามาถึง ห้ามก็ห้ามไม่อยู่!

ตัวเองนี่ถือว่าถูกคลุมถุงชนแต่งงานกับผีตั้งแต่แรกเลยหรือเปล่าเนี่ย?!

ฉินป๋อกัดฟัน ตัดสินใจ พินิจดูหนังสือสมรสฉบับนั้นอีกครั้ง

ลวดลายประหลาดบางอย่างบนหนังสือสมรสราวกับมีชีวิต เคลื่อนไหววูบวาบตามสายตาของเขา

“ข้าเซ็น! แต่เจ้าต้องรักษาคำพูดนะ”

ฉินป๋อจ้องลั่วชิงเหยียน แววตาแฝงความจนใจปนเด็ดเดี่ยว

ลั่วชิงเหยียนพยักหน้าเบา ๆ แววตาฉายแววซาบซึ้ง: “บุญคุณของคุณชาย ข้าน้อยจะจดจำไว้ในใจ”

ฉินป๋อไม่ลังเลอีกต่อไป กัดปลายนิ้ว หยดเลือดสีแดงสดลงบนหนังสือสมรส

ฉับพลัน หนังสือสมรสส่องแสงเจิดจ้า แสงนั้นไม่ได้สว่างจ้าบาดตา

แต่เป็นแสงสีนวลลึกลับ

ท่ามกลางแสงสว่าง ลวดลายบนหนังสือสมรสราวกับฟื้นคืนชีพ ถักทอพันกัน ก่อตัวเป็นภาพดั่งความฝัน

แสงสว่างวาบหายไป แต่ฉินป๋อกลับรู้สึกได้ชัดเจนว่า

ระหว่างเขากับลั่วชิงเหยียนมีความผูกพันที่บรรยายไม่ถูกเพิ่มขึ้นมา ราวกับเส้นด้ายแห่งโชคชะตาผูกมัดทั้งสองไว้แน่น

ฉินป๋อเงยหน้ามองลั่วชิงเหยียนตรงหน้า

ชั่วขณะหนึ่งถึงกับเหม่อมอง

ส่วนลั่วชิงเหยียนหน้าแดงระเรื่อ ไม่กล้ามองเขา

“แย่แล้ว การคลุมถุงชนทำร้ายคนทำร้ายตัวเองจริง ๆ!”

ฉินป๋อกรีดร้องในใจ

นี่ยังเป็นการแต่งงานที่ฟ้าดินรับรองอีกด้วย

ทว่า ไม่ทันให้ฉินป๋อได้พร่ำเพ้อ เสียงร้องแหลมบาดหูระลอกหนึ่งก็ดังมาจากที่ไกล ๆ

ราวกับมีสิ่งลี้ลับนับไม่ถ้วนกำลังกรีดร้องพร้อมกัน เสียงดั่งมีดคมกริบ แทงตรงเข้าสู่แก้วหูของเขา

ฉินป๋อสะดุ้งตื่น สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที

ลั่วชิงเหยียนสีหน้าตื่นตระหนก รีบกล่าวว่า: “แย่แล้ว นี่คืออีกาผีโลกันตร์ที่ท่านพ่อส่งมา พวกมันออกมาเมื่อไหร่ ร่องรอยของข้าก็จะถูกเปิดเผย”

“เจ้าเข้าไปหลบในหนังสือสมรสได้ไม่ใช่หรือ? รีบเข้าไปเร็ว”

ฉินป๋อกางหนังสือสมรสออก ลั่วชิงเหยียนก็เข้าไปในหนังสือสมรสในพริบตา

ส่วนฉินป๋อก็รีบกลับเข้าไปในศาลเจ้าพ่อหลักเมือง

ทันทีที่ก้าวเข้าศาลเจ้าพ่อหลักเมือง ฉินป๋อก็รีบปลุกนักพรตซงเฮ่อและคนอื่น ๆ

เมื่อไม่มีพลังของลั่วชิงเหยียนควบคุม ไม่นานทุกคนก็ฟื้น

“ตื่นเร็ว คนพวกนั้นหายไปแล้ว!”

“หืม?”

นักพรตเฒ่ามองไปที่กลุ่มของลั่วชิงเหยียนที่เคยอยู่

พบว่าคนหายไปแล้ว รีบลุกพรวดพราดขึ้นมา

“หรือว่าสิ่งลี้ลับที่พวกนั้นไปสัมผัสตามมาทันแล้ว?”

เฉินซงและตู้ซานเหนียงก็ลุกขึ้น ควักอาวุธออกมา

“นังหนูนั่นมีกลิ่นอายสิ่งลี้ลับติดตัวมาก่อนแล้ว ไม่แน่ว่านางอาจจะเป็นสิ่งลี้ลับเสียเอง?!”

“ระวังตัวด้วย”

ตอนนี้นักพรตเฒ่าควักเข็มทิศออกมา เข็มบนนั้นหมุนติ้วชี้ไปทางนอกศาลเจ้าพ่อหลักเมืองอย่างบ้าคลั่ง

“ตัวใหญ่มาแล้ว!”

สิ้นเสียง ก็มีเสียง “กว๊าก กว๊าก” ดังเข้ามา

“นี่มัน... เสียงอีกาผีโลกันตร์?!”

“อะไรนะ?”

“ไอ้ตัวนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?! นั่นมันมีแค่ในดินแดนสิ่งลี้ลับไม่ใช่หรือ?”

เฉินซงหน้าตาไม่อยากจะเชื่อ

ฉินป๋อไม่รู้จะพูดอย่างไรดี?!

หนังสือสมรสในอกเสื้อมีแค่เขาคนเดียวที่รู้ ถ้าบอกไป ลั่วชิงเหยียนอาจจะถูกพวกข้างบนจับไป

ตอนนี้นักพรตเฒ่าเอ่ยปากขึ้น

“ดินแดนสิ่งลี้ลับไม่มีทางเกิดเรื่อง! ที่นั่นมีใต้เท้าคุมอยู่”

“งั้นอีกาผีนี่มันคืออะไร? อีกาผีออกมา ก็หมายความว่าสิ่งลี้ลับบุกโจมตีมนุษย์แล้ว”

เฉินซงไม่ปฏิเสธ

“ออกไปดู ไม่แน่อาจจะเป็นแค่ทัพหน้า?!”

ทุกคนหยิบอาวุธพุ่งออกจากศาลเจ้าพ่อหลักเมือง

ทันใดนั้น แสงสีแดงเลือดสายหนึ่งก็พุ่งมาจากท้องฟ้าไกลลิบ

ทุกคนเพิ่งจะเห็นฝูงอีกาผี ก็เห็นฝูงอีกาผีถูกฝ่ามือยักษ์สีเลือดตบจนแหลกละเอียด

“นี่...”

เงาร่างหนึ่งร่อนลงมา ยืนอยู่หน้าศาลเจ้าพ่อหลักเมือง

ทุกคนชะงัก

“ท่านเจ้าเมือง?!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า... นักพรตเฒ่าซงเฮ่อ ไม่เจอกันนาน จำกันไม่ได้แล้วหรือ?”

ผู้มาเยือนหัวเราะร่าเสียงดัง

“ไม่เป็นไรแล้ว ท่านนี้คือเจ้าเมืองอวิ๋นโจว ใต้เท้าโจวอวิ๋นเซวียน”

นักพรตซงเฮ่อรีบอธิบายให้ฉินป๋อและคนอื่น ๆ ฟัง สีหน้าตึงเครียดผ่อนคลายลงหลายส่วน

ฉินป๋อมองไป เห็นเพียงโจวอวิ๋นเซวียนสวมชุดคลุมยาวสีเลือดดูหรูหรา ชายเสื้อปักลายอักขระสีทอง ปลิวไสวตามแรงลม

คิ้วกระบี่ ตาพยัคฆ์ ใบหน้าคมเข้ม

ผมดำขลับมัดรวบไว้อย่างลวก ๆ ร่างกายแผ่กลิ่นอายทรงพลังและน่าเกรงขาม ทำให้ผู้คนรู้สึกยำเกรง

“ทายาทตระกูลเฉิน เฉินซง คารวะท่านเจ้าเมืองโจว”

“ตู้ซานเหนียง คารวะท่านเจ้าเมืองโจว”

“ฉินป๋อ คารวะท่านเจ้าเมือง”

โจวอวิ๋นเซวียนพยักหน้าเล็กน้อย สายตากวาดมองทุกคน

สุดท้ายหยุดอยู่ที่ฉินป๋อชั่วครู่

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?! ไม่นึกว่าที่นี่จะมีอีกาผีโลกันตร์ปรากฏตัว ดูท่าคงจะมีปากทางเข้ายมโลกโผล่ขึ้นมาอีกแห่งแล้ว”

“ท่านเจ้าเมือง เรื่องนี้จะมีผลกระทบอะไรต่อแดนมนุษย์ของเราหรือไม่? แล้วที่ปรากฏในเขตเมืองอวิ๋นโจว จะมีผลกระทบต่อการผนึกครั้งนี้หรือไม่?”

นักพรตเฒ่าสีหน้าเคร่งขรึม

“ที่เจ้าพูดมามีความเป็นไปได้สูง! เรื่องผนึกครั้งนี้ห้ามผิดพลาด เดาว่าทางยมโลกคงจะมาช่วย[1]สิ่งอัปมงคลใหญ่ใต้เมืองอวิ๋นโจว”

[จบบท]

[1]สิ่งอัปมงคลใหญ่ น่าจะเป็นการเล่นคำของผู้เขียน เพราะระดับหายนะ ใช้คำว่า 凶级 ส่วนสิ่งอัปมงคลใหญ่ ใช้คำว่า 大凶之物