บทที่ 24 ซูมันรูตกลงไปในน้ำ

เดิมทีหนานหยูเทียนมีทั้ง ซวงเอ๋อร์ และ รูเอ๋อร์ อยู่กับเขาในวันนี้ ทั้งยังมีทิวทัศน์ที่สวยงามให้ได้เพลิดเพลิน แต่เพราะการแทรกแซงของจุนโมเชน ความสัมพันธ์สามเส้าจึงได้กลายเป็นสี่เส้าที่ซับซ้อนมากกว่าเดิม

ลมที่เริ่มพัดแรงขึ้นทำให้เรือโคลงเคลงเล็กน้อย ทันใดนั้นเฟิ่งหยินซวงก็เกิดความคิดบางอย่าง นางคิดหาวิธีว่าอยากทำอะไรสักอย่างกับซูมันรูและหนานหยูเทียนมาตั้งแต่เช้า และตอนนี้นางก็คิดออกแล้ว

“น้องซู ข้าเพิ่งเห็นว่าในน้ำมีปลามากมายที่ว่ายมาใกล้เรือของเรา เจ้าออกไปดูกับข้าหน่อยได้หรือไม่?”

ซูมันรูที่ตกอยู่ในบรรยากาศชวนอึดอัดในห้องโดยสารจากการฟาดฟันทางสายตาของกษัตริย์ชิงผิงและองค์ชายสาม เมื่อได้ยินคำเชิญชวนของเฟิ่งหยินซวงนางก็ตอบตกลงในทันที และเดินตามพี่สาวไปโดยไม่รู้เลยว่านั่นเป็น ‘กับดัก’

เมื่อออกมาด้านนอกห้องโดยสารแล้ว อากาศสดชื่นและทิวทัศน์สวยงามก็พัดพาความรู้สึกตึงเครียดให้หายไปในทันที

ซูมันรูลอบมองไปที่ห้องโดยสาร เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตามนางสองคนออกมา นางจึงหันไปกระซิบถามเฟิ่งหยินซวงในสิ่งที่นางไม่เข้าใจ

“ท่านพี่ ทำไมจู่ ๆ กษัตริย์ชิงผิงถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ เขาใจกล้าเหลือเกิน ทั้งที่รู้ดีว่าท่านพี่กับองค์ชายสามเป็นคู่รักกัน แต่เขาก็ยังต้องการที่จะเอาชนะ ท่านพี่ต้องระวังเขาให้ดีนะเจ้าคะ”

ได้ยินอย่างนั้นเฟิ่งหยินซวงก็ยกยิ้ม ซูมันรูช่างเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์จริง ๆ คอยอยู่เคียงข้างหนานหยูเทียนไม่พอ นางยังช่วยหาข้อมูลให้เขาอีกต่างหาก

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ข้ารู้สึกกลัวเขานิดหน่อย” นางแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกเพื่อที่ว่าหากซูมันรูนึกสงสัย นางจะได้ไม่ตกเป็นหนึ่งในเป้าหมาย

เมื่อเห็นท่าทีของนาง ซูมันรูก็ล้มเลิกความคิดที่จะล้วงข้อมูลแล้วมุ่งความสนใจไปที่ใต้เรือแทน

“โอ้โหท่านพี่ ที่นี่มีปลาเยอะจริง ๆ ด้วย ดูสิ มันกำลังไล่ตามเรือของเรา!”

“ใช่ ที่ข้าเรียกเจ้าออกมาก็เพราะแบบนี้ อุ๊ย ดูนั่นสิ! มีก้อนอะไรแดง ๆ อยู่ตรงนั้นด้วย”

เพราะซูมันรูไม่ค่อยได้เห็นโลกกว้างมากนักมันจึงง่ายที่จะหันเหความสนใจของนาง

ทันใดนั้น ก็มีมวลลมพัดมาปะทะเรืออย่างแรงจนเรือสั่น เฟิ่งหยินซวงแสดงท่าทางโซเซในทันที จากนั้นจึงส่งเสียงร้องออกมาเบา ๆ

“ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า!?”

ซูมันรูคิดว่านางกำลังจะตกลงไปในน้ำและต้องการคว้าตัวนางไว้ แต่ความคิดชั่วร้ายของนางก็ถูกจุดขึ้นมาว่าหากเฟิ่งหยินซวงตกน้ำมันก็สมควรแล้ว นางจึงยื่นมือออกไปเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น

ในเวลานี้ เฟิ่งหยินซวงรีบคว้ามือนางไว้และทรงตัวในมั่นคง แต่ซูมันรูกลับเป็นฝ่ายโซเซแทน ก่อนร่างบอบบางของนางจะตกลงมาจากด้านข้างของเรือลงไปในน้ำเสียงดังตู้ม

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย!” ซูมันรูตีมืออย่างหมดท่าอยู่ในน้ำเนื่องจากนางว่ายน้ำไม่เป็น ทำให้น้ำไหลเข้าจมูกและปากของนางจนสำลัก

เฟิ่งหยินซวงยืนอยู่ข้างเรือ นางชื่นชมสภาพน่าเวทนาของซูมันรูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำทีตะโกนขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วย! น้องซูของข้าตกน้ำ! ได้โปรดช่วยนางด้วย!”

จุนโมเชนและหนานหยูเทียนรีบวิ่งออกจากห้องรับรองในทันที ทั้งสองวิ่งตรงมาที่นางก่อนจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น เฟิ่งหยินซวงจึงชี้ลงไปในผืนน้ำด้านล่างทันทีด้วยท่าทางตื่นตระหนก

“น้องซูเพคะ! นางตกเรือ! โปรดช่วยนางด้วย!”

ในเวลานี้ซูมันรูก็เริ่มหมดแรง นางกำลังจะจมน้ำในไม่ช้า เฟิ่งหยินซวงกัดฟันและแสดงท่าทางราวกับว่านางต้องการกระโดดลงไปช่วยนาง แต่หนานหยูเทียนก็ดึงนางเข้าด้านในเสียก่อน และจังหวะนั้นเอง จุนโมเชนก็ผลักเข้าที่หลังหนานหยูเทียนอย่างแรงทำให้เขาตกลงไปในน้ำด้วย

เฟิ่งหยินซวงแทบอยากกระโดดปรบมือให้เขาที่ทำผลงานออกมาได้ดีจริง ๆ

เนื่องจากหนานหยูเทียนลงไปอยู่ในน้ำแล้ว หากเขาปีนขึ้นเรือตัวเปล่าก็คงจะถูกมองว่าแล้งน้ำใจ ดังนั้นเขาจึงได้แต่กัดฟันและว่ายกลับไปที่ซูมันรูเพื่อให้การช่วยเหลือนาง

กษัตริย์ชิงผิงกล้าผลักเขาลงมาได้อย่างไร ผู้ชายคนนี้ช่างชั่วร้ายจนน่ารังเกียจ!

ถึงกระนั้นองค์ชายสามก็ไม่พูดอะไรออกไป เขาควรใช้การกระทำนี้แสดงถึงความจริงใจต่อเฟิ่งหยินซวง เพราะมีเพียงความใจดีและศีลธรรมของเขาเท่านั้นที่สามารถสะท้อนให้เห็นถึงความเฉยเมยและเหี้ยมโหดของจุนโมเชนได้

ซูมันรูกำลังจะหมดสติ และหนานหยูเทียนก็ยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือนางจึงไม่มีเวลาที่จะสังเกตเห็นสถานการณ์บนเรือในตอนนี้

“กลอุบายฆ่านกสองตัวด้วยหินก้อนเดียวของเจ้าช่างชาญฉลาดนัก” กษัตริย์ชิงผิงถึงกับเอ่ยชม

“เช่นกันเพคะ หากไม่ได้รับความร่วมมือจากท่าน แผนนี้ก็คงไม่ประสบความสำเร็จ แต่ข้าก็ไม่เข้าใจในบางอย่าง เราไม่ได้เตรียมแผนด้วยกันมาก่อน แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยากผลักองค์ชายสามให้ลงไปในน้ำด้วย ท่านมีความสามารถในการทำนายอนาคตหรืออย่างไร?” เฟิ่งหยินซวงนึกสงสัย

จุนโมเชนยื่นแขนมาโอบเอวบางของนางไว้ เขากอดนางไว้ในวงแขนของเขาเบา ๆ ก่อนจะเชยคางของนางขึ้นและจูบลงที่ริมฝีปากสีแดงของนางแช่มช้า

แน่นอนว่าเฟิ่งหยินซวงไม่ได้ปฏิเสธ นางควรขอบคุณที่เขาไม่เปิดเผยแผนการนี้ต่อหน้าหนานหยูเทียน และช่วยนางทำให้มันสำเร็จไปด้วยกัน ไม่อย่างนั้นนางคงไม่ได้เห็นอะไรดี ๆ แบบนี้

“ทุกสิ่งที่อยู่ในใจของเจ้า ข้าสามารถเข้าใจมันได้เพียงสบตา ฉะนั้นไม่ว่าเจ้าคิดทำอะไร ข้าจะรับรู้มันได้ในทันที”

นี่เขากำล้งเตือนนางว่าอย่าทำอะไรใต้จมูกของเขาหรือเปล่า?

เฟิ่งหยินซวงรีบหลบสายตาของเขา เวลานี้นางเห็นว่าหนานหยูเทียนกำลังพาซูมันรูมาที่ข้างเรือ นางจึงรีบถอยเพื่อรักษาระยะห่างจากจุนโมเชนแล้วแสร้งทำเป็นว่ากังวลนักหนา

“เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

ทั้งสองเปียกโชกไปทั้งตัว โดยเฉพาะซูมันรูซึ่งตอนนี้หมดสติไปแล้ว และดูเหมือนว่านางกำลังสำลักน้ำออกมาเป็นจำนวนมาก

ไม่รู้ว่านางจะตายหรือไม่ แต่หากนางตายจริง ๆ มันก็ถูกแล้วสำหรับคนอย่างนาง!