ตอนที่ 210 นายยังไม่คู่ควรมาทำความสะอาดห้องน้ำในบริษัทของเรา

เซียวหยางถึงกับยืนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

“บริษัทอาหารสิงหยาง…”

นี่มันบริษัทของเขาเองไม่ใช่หรือ จะเป็นที่ไหนไปได้อีก!

เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของเซียวหยาง หยางเว่ยก็เข้าใจผิดทันที คิดว่าอีกฝ่ายกำลังช็อกเพราะฐานะของตนเอง ใบหน้าของเขายิ่งแสดงออกอย่างหยิ่งผยอง มุมปากยกขึ้นด้วยรอยยิ้มโอหัง

ด้านผู้อำนวยการลีถึงกับขมวดคิ้ว มองไปทางหยางเว่ยอย่างไม่ค่อยพอใจ

หยางเว่ยเชิดหน้าขึ้น พูดช้า ๆ ว่า

“ใช่แล้ว ครั้งนี้ฉันมาในนามบริษัท เพื่อร่วมเจรจากับมหาวิทยาลัยการเงิน”

“ถึงบริษัทอาหารสิงหยางของเราจะเพิ่งก่อตั้ง แต่ก็มีเงินทุนหมุนเวียนหลายร้อยล้านแล้ว บริษัทอายุน้อยแต่เต็มไปด้วยคนเก่ง มีเงินทุนพร้อม อนาคตไม่อาจประเมินค่าได้เลย”

“พวกเรายังเน้นเลือกคนหนุ่มสาวที่มีความคิดสร้างสรรค์ หวังจะสร้างทีมบริหารรุ่นใหม่ที่เปี่ยมไปด้วยพลังและจินตนาการ”

“การมาครั้งนี้ของฉัน ก็ตั้งใจจะคัดเลือกคนเก่งที่มีศักยภาพ เข้ามาร่วมการฝึกงานตั้งแต่ยังเรียนอยู่ เพื่อปูเส้นทางอนาคตตั้งแต่แรกเริ่ม”

“ในสายตาของฉัน พวกเธอก็เหมือนกระดาษสีขาวที่ยังไม่ผ่านโลกภายนอก”

“และฉันก็คือคนที่จะคัดเลือกกระดาษที่ขาวสะอาดที่สุด วัสดุดีที่สุด มาสร้างภาพอนาคตที่สมบูรณ์แบบของบริษัท ลงมือวาดเส้นทางชีวิตให้กับพวกเธอ!”

หยางเว่ยยิ้มกว้าง กวาดตามองไปรอบ ๆ

คราวนี้ สีหน้าล้อเลียนที่เพื่อนนักศึกษามีต่อเขาเริ่มจางหายไปทีละน้อย

“เงินทุนหลายร้อยล้านเชียว!”

“บริษัทอาหารสิงหยาง…เอ๊ะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ…”

“หยางเว่ยนี่แม่งเท่จริง ๆ ว่ะ ยังเป็นนักศึกษาอยู่ แต่ดันไปเป็นถึงผู้อำนวยการบริษัทใหญ่แล้ว!”

“ก็จริง เขาเป็นถึงรองแชมป์การเงินระดับประเทศนี่นา…”

“ถึงจะไม่ค่อยชอบท่าทางเขาเท่าไร แต่ก็ยอมรับว่ามีความสามารถจริง ๆ …”

“ฟังดูเหมือนพวกเราก็มีโอกาสเข้าสู่บริษัทยักษ์ใหญ่เหมือนกันสินะ?”

เสียงซุบซิบรอบ ๆ เข้าหูหยางเว่ย ยิ่งทำให้รอยยิ้มของเขากว้างกว่าเดิม

เขาหยิบไมค์ที่เซียวหยางใช้ร้องเพลงสารภาพรักมาก่อนขึ้นมา พลางพูดว่า

“การมาครั้งนี้ ฉันจะหารือกับผู้อำนวยการลี วางโครงการคัดเลือกนักศึกษาฝึกงานทุกปี ทั้งระดับพนักงานทั่วไปและระดับผู้บริหาร”

“อย่างเช่นน้องสาวหลินฉีเย่ว์ ดาวดังของมหาวิทยาลัย เราบริษัทสิงหยางยินดีเสนอค่าตอบแทนสูงให้เข้ามาเป็นผู้บริหารทันที โดยไม่ต้องผ่านการฝึกงาน”

เขาพูดจบก็ปรายตามองไปทางหลินฉีเย่ว์ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“น้องหลิน ถึงบริษัทเราจะเพิ่งก่อตั้ง แต่มีศักยภาพสูงมาก ถ้าเธอมาร่วมงานกับฉัน ฉันเชื่อว่าเราจะจับมือกันก้าวไปสู่จุดสูงสุดของโลกได้แน่นอน!”

คำพูดดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองหลินฉีเย่ว์ด้วยความอิจฉา

ไม่เสียทีที่เป็นเทพธิดาของมหาวิทยาลัย ยังไม่ทันเรียนจบก็ถูกเชิญให้เข้าสู่บริษัทใหญ่ แถมยังได้ตำแหน่งผู้บริหารทันที

ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าหยางเว่ยถึงจะหลงตัวเอง แต่ก็มีฝีมือและอนาคตสดใส

ผู้อำนวยการลีเองก็คลายสีหน้าลงเช่นกัน เพราะถ้าโครงการนี้สำเร็จ เขาย่อมมีผลงานไปอ้างต่อผู้บริหารมหาวิทยาลัย

หยางเว่ยเดินขึ้นมาหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปตรงหน้าหลินฉีเย่ว์

“น้องหลิน ฉันขอเชิญเธอเข้าร่วมบริษัทอาหารสิงหยางอย่างเป็นทางการ!”

ในหัวเขาแทบจะนึกภาพต่อออกมาแล้วว่า—เธอจะยิ้มอย่างตื่นเต้น จับมือเขา ตอบตกลง และต่อไปทั้งคู่จะเป็นคู่รักที่ใคร ๆ อิจฉา กลายเป็นสามีภรรยาคู่ทรงอิทธิพลในวงการธุรกิจ

แต่ทว่า…

“ไอ้บ้า!” หลินฉีเย่ว์ตอบสั้น ๆ เย็นชา

หยางเว่ยถึงกับชะงัก คำตอบนี้นอกเหนือความคาดหมายโดยสิ้นเชิง

‘เป็นไปไม่ได้! นี่มันบริษัทที่มีเงินทุนหลายร้อยล้านนะ เธอไม่อยากได้งั้นเหรอ?’

เขายังอึ้งไม่ทันหาย ก็ได้ยินเสียงหัวเราะจากอีกด้าน

“ฮ่า ๆ …เจ้านี่เชิญชวนได้กล้าดีจริง ๆ”

เซียวหยางหัวเราะออกมาแทบกลั้นไม่อยู่

‘หลินฉีเย่ว์เป็นถึงเจ้าของบริษัท แล้วนายดันมาชวนเจ้าของไปเป็นลูกน้องเนี่ยนะ? แถมยังคิดจะจับมือเธอขึ้นจุดสูงสุดอีก มันใช่ที่ไหนกันเล่า!’

หยางเว่ยที่ยังไม่ทันตั้งหลัก ก็รีบเบนความสนใจใส่เซียวหยางแทน

“นาย…นายไม่คู่ควรหรอก!”

เขาส่ายหน้าอย่างดูถูกแล้วพูดเสียงเย็น

“ฉันบอกแล้วไงว่า บริษัทเรารับแต่คนเก่งมีคุณภาพ นายมันไร้ค่า ต่ำต้อยเกินไป ฉันว่าแม้แต่มาทำความสะอาดห้องน้ำในบริษัท…นายยังไม่คู่ควรเลย!”

คำพูดแทงใจดำดังขึ้น

คราวนี้เซียวหยางเองยังเงียบไปเล็กน้อย แต่แววตากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขันราวกับมองคนโง่

ทว่า หยางเว่ยยังไม่หยุด เขายิ่งพูดยิ่งผยอง

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้านายกล้าพูดต่อหน้าทุกคนว่า—นายไม่ได้ชอบหลินฉีเย่ว์ ฉันจะยกเว้นให้ เข้าทำงานในบริษัททันที เงินเดือนหลักหมื่นตั้งแต่เดือนแรกโดยไม่ต้องฝึกงานด้วยซ้ำ!”

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หลินฉีเย่ว์ เจตนาชัดเจนเต็มที่

‘มาดูกันสิ ว่าผู้ชายที่เธอเลือกจริง ๆ จะต้านทานเงินเดือนสูงขนาดนี้ได้ไหม…’

‘ถ้าเขาแม้แต่ลังเลเพียงเสี้ยววินาที ก็แปลว่าเขาไม่ได้รักเธอจริง!’

‘แล้วเธอจะได้รู้ ว่าคนที่รักเธอที่สุดไม่ใช่เขา แต่คือฉัน หยางเว่ยต่างหาก!’

—จบตอน—