ตอนที่ 19 โรงเรียนนินจา! การสมัครเข้าเรียน

"นาวากิ ยังมีเงินค่าขนมเหลือไหม? ฉันจะจ่ายคืนสิบเท่าตอนที่ฉันชนะพนันใหญ่ๆ"

ซึนาเดะมองน้องชายของตัวเองด้วยความหวัง

"ไม่มีเลยสักบาท"

นาวากิแม้จะพลิกกระเป๋าของตัวเองให้ดูว่ามันว่างเปล่า

แต่ซึนาเดะไม่เชื่อ เธอสงสัยว่าเขาซ่อนเงินไว้ แต่ไม่มีหลักฐาน

"เอาเถอะ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีโชคเรื่องความร่ำรวย"

ซึนาเดะถอนหายใจด้วยท่าทางออดอ้อน

นาวากิถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับความร่ำรวยแบบนั้น

เขาเดินเข้าไปใกล้ชินและกระซิบว่า

"จำไว้นะ อย่าให้พี่สาวฉันยืมเงินล่ะ เธอจะไม่คืนมันให้"

แล้วเขาก็รีบเดินหนีไปกลัวว่าซึนาเดะจะได้ยิน

"เขาไม่ได้อยู่กับคุณเหรอ?"

ชินมองนาวากิเดินจากไปอย่างงุนงง

"เขาอยู่กับคุณยาย ตัวแสบตัวนั้นหลีกเลี่ยงฉัน เหมือนฉันเป็นโรคระบาด"

ซึนาเดะบ่น

"ก็เข้าใจได้ ถ้าผมเป็นน้องชายคุณ ผมก็จะหลีกเลี่ยงคุณเหมือนกัน"

ชินมองซึนาเดะอย่างมีนัยยะ ใครจะไปอยากอยู่ใกล้คนที่เอาเงินค่าขนมของพวกเขาไปหมด

ซึนาเดะอาจจะไม่ได้กินคน แต่เธอกินเงินเป็นว่าเล่น ชินสงสัยว่านิสัยการพนันของเธออาจจะมีส่วนทำให้ตระกูลเซนจูล่มสลาย

"นี่หมายความว่ายังไง?"

ซึนาเดะถาม

"ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ คุชินะ ไปกันเถอะ"

ชินจับมือคุชินะและเดินกลับไปที่ลานบ้านของซึนาเดะเขานำม้วนหนังสือเทคนิคแยกเงาพันร่างออกมาและเริ่มศึกษามัน

เทคนิคนี้ไม่ยากเลย ใช้เวลาไม่นานเขาก็สามารถฝึกมันจนสำเร็จ

เขาประสานอิน แกะ แพะ แล้วเปิ๊บ! ร่างเงาของชินหลายสิบตัวก็เต็มห้องไปหมด

เขาสลายร่างเงาและไปบอกซึนาเดะกับคุชินะว่าเขาจะออกไปสำรวจพื้นที่ภายในที่ของตระกูลเซนจู

เขาไม่ได้เดินไปเรื่อยเปื่อย แต่กำลังมองหาที่ฝึกซ้อมที่เหมาะสม มีสนามฝึกอยู่ภายในลานบ้านของซึนาเดะแต่เขาไม่อยากฝึกที่นั่นและเสี่ยงเปิดเผยความลับของตัวเอง

หลังจากการค้นหาอย่างละเอียด เขาก็ไม่พบสถานที่ที่เหมาะสมภายในพื้นที่ของตระกูลเซนจู เขาต้องออกไปค้นหาที่อื่นในโคโนฮะ

แต่เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะเดินไปไหนในตอนนี้ เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ ท่านรุ่นที่สามอาจจะกำลังจับตาดูพวกเขาอยู่

เขาจะรอไปก่อน ระวังตัวไว้สักพัก

เขายังมีระบบการคัดลอกที่ต้องพิจารณาด้วย ตอนนี้เขามีการ์ดคัดลอกระดับธรรมดาสามใบ และการ์ดคัดลอกระดับสูงหนึ่งใบ

การ์ดคัดลอกระดับสูงสามารถคัดลอกสิ่งต่างๆ ได้หลากหลาย คาถา S-rank จักระและร่างกายระดับคาเงะ หรือแม้กระทั่งขีดจำกัดสายเลือด

แต่ก็มีข้อจำกัดในการคัดลอกขีดจำกัดสายเลือด เขาไม่สามารถคัดลอกเนตรสังสาระ หรือแม้แต่เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ได้

แต่เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผายังอยู่ในขอบเขตที่สามารถคัดลอกได้

"ถ้าฉันปลุกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาแล้วคัดลอกคู่หนึ่งมาอีก คู่หนึ่งจะสามารถวิวัฒนาการมันเป็นเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ได้ไหม?"

ชินคิดในใจ

เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา เป็นสุดยอดเนตรของตระกูลอุจิฮะ แต่มีข้อเสียที่ร้ายแรง การใช้มันมากเกินไปทำให้ตาบอด มันเหมือนคำสาป

ทางเดียวที่จะเอาชนะข้อบกพร่องนี้คือการวิวัฒนาการมันเป็นเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ ซึ่งยังสามารถใช้ซูซาโนะโอร่างสมบูรณ์ได้

แต่การวิวัฒนาการมัน ต้องทำการปลูกถ่ายเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาจากพี่น้อง

ชินไม่มีพี่น้อง เส้นทางนี้จึงถูกปิดไป

เขาต้องหาวิธีอื่น ทางเลือกหนึ่งคือระบบของเขา เขายังสงสัยว่าอาจมีวิธีอื่นๆ ที่จะวิวัฒนาการเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาได้

ถ้าไม่อย่างนั้น อินดรา โอสึสึกิ ได้เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์มาได้ยังไง? และเนตรสังสาระของฮาโกโรโมะ โอสึสึกิก็ไม่ได้มาแต่กำเนิด มันวิวัฒนาการจากเนตรวงแหวน

ชินไม่ค่อยกังวลเท่าไร ถึงแม้เขาจะไม่สามารถวิวัฒนาการเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา เขาก็จะไม่บอด

เขามีร่างเซียนสมบูรณ์แบบ โอบิโตะ อุจิฮะสามารถใช้เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาได้โดยไม่มีผลข้างเคียงหลังจากที่ปลูกถ่ายเซลล์ของฮาชิรามะ เซนจู

ด้วยร่างเซียนสมบูรณ์แบบ ชินจึงไม่ต้องกังวลเรื่องการตาบอด

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอยากวิวัฒนาการเนตรวงแหวนของเขาเป็นเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์ เขาต้องการพลังนั้น

ซูซาโนะโอร่างสมบูรณ์ แทบจะไม่สามารถทำลายได้

และด้วยเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานิรันดร์และร่างเซียนสมบูรณ์แบบของเขา เขาก็อาจจะสามารถปลุกเนตรสังสาระขึ้นมาเองได้

แค่คิดถึงมันก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว

แต่ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องนั้น ร่างกายของชินยังอยู่แค่ในขั้นตอนหนึ่งของเนตรวงแหวน มันจะใช้เวลาในการพัฒนาไปถึงเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา และถึงแม้จะถึงแล้ว การวิวัฒนาการมันก็ไม่ได้ง่าย

เมื่อชินกลับมาที่ลานบ้านก็เห็นว่ามันมืดแล้ว เขาทานข้าวเย็นและเข้านอน

เช้าวันถัดมา ซึนาเดะพาชิน คุชินะ อากิโกะ และไค ไปที่โรงเรียนนินจา

โรงเรียนนี้ก่อตั้งโดยโทบิรามะ เซ็นจู โฮคาเงะคนที่สอง

"เทอมนี้เริ่มไปแล้วสักพักหนึ่ง ดังนั้นพวกคุณจะเป็นนักเรียนย้ายเข้ามา ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ อย่าลังเลที่จะถามครูของคุณนะ"

ซึนาเดะสั่งการ

"ทานากะเซนเซย์ เด็กพวกนี้ฝากด้วยนะ"

"ไม่ต้องห่วงครับซึนาเดะซามะ ผมจะดูแลพวกเขาอย่างดี"

ทานากะเซนเซย์ตอบ

หลังจากที่ฝากเด็กๆ ไว้กับทานากะเซนเซย์ ซึนาเดะก็เดินออกไป ในฐานะโจนินระดับสูงเธอจึงมีงานยุ่งมาก

พวกเขาตามทานากะเซนเซย์ไปที่ห้องเรียน ชินสังเกตเห็นนาวากิทันที

"เฮ้ ชิน คุชินะ! พวกคุณมาอยู่ห้องเดียวกับเรา!"

นาวากิตะโกนดีใจขณะกระโดดขึ้น

"นาวากิ นั่งลง!"

ทานากะเซนเซย์ตำหนิ

นาวากินั่งลงอย่างว่าง่าย ถึงแม้จะเป็นหลานชายของโฮคาเงะคนแรก เขาก็ต้องทำตัวให้ถูกต้องในห้องเรียน

"วันนี้เรามีเด็กย้ายเข้ามาใหม่สี่คน กรุณาต้อนรับพวกเขาเข้าสู่ชั้นเรียนของเราด้วย"

ทานากะเซนเซย์ประกาศ

นักเรียนคนอื่นๆ มองไปที่ชินและคนอื่นๆ ด้วยความอยากรู้ ผมแดงเป็นสีที่หายาก การมีสี่คนในห้องเดียวกันมันแปลกมาก

ไม่สิ รอหน่อย มีห้าคนรวมถึงเด็กที่มีผมแดงคนอื่นที่อยู่ในชั้นเรียนแล้ว

โจสะ อาคิมิจิ

"ทำไมไม่แนะนำตัวกันหน่อยล่ะ? เริ่มจากนาย"

ทานากะเซนเซย์ชี้ไปที่ชิน

ชินยักไหล่

"ผมอุซึมากิ ชิน ผมชอบผู้หญิงสวยและไม่ชอบพวกที่น่าสะอิดสะเอียน เท่านี้แหละ"

ริมฝีปากของทานากะเซนเซย์กระตุกเล็กน้อย นี่คงเป็นการแนะนำตัวที่น่าสนใจ