บทที่ 69 ผมหลอกพวกคุณอีกแล้ว

ตั้งแต่หยางเจี้ยนเห็นคนกลุ่มนี้ เขาก็ไม่ได้คิดจะหนีไปตั้งแต่แรก

เขาเลือกจะเผชิญหน้าและติดต่อกับพวกเขาโดยตรง

เพราะเขาไม่ควรเป็นฝ่ายกลัวปัญหา ปัญหาควรเป็นฝ่ายกลัวเขาต่างหาก

“ว้าว เงินเดือนปีละหนึ่งล้านสองแสน ต่อให้เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัททั่วไป บางทียังไม่ได้ถึงขนาดนี้เลย” หยางเจี้ยนตาเป็นประกายพูดขึ้น

“งั้นก็ตกลงตามนี้ โอนเงินมาให้ผม แล้วผมจะเข้าบริษัทของคุณทันที”

อู๋เฟิงมองท่าทางตื่นเต้นของเขา ก็อดไม่ได้ที่จะมองว่าเขาเป็นมือใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม

“ไม่มีปัญหา แต่ก่อนที่คุณจะเข้าบริษัท ยังต้องทำอีกเรื่องหนึ่ง” พูดจบ เขาก็หยิบรูปถ่ายออกมาอีกใบ

ในรูปเป็นกล่องสีทองใบหนึ่ง

ลักษณะเหมือนกับกล่องของเหยียนลี่ทุกประการ

“คุณรู้จักของชิ้นนี้ใช่ไหม เดิมทีมันอยู่กับเหยียนลี่ หลังจากออกมาจากห้าง เขาน่าจะส่งมันให้คุณ บริษัทของเรากำลังตามหาของชิ้นนี้อยู่ ถ้าคุณเอาออกมาได้ ฉันยินดีซื้อในราคาสูงกว่าตลาดอีกสิบล้าน”

“ฉันทำธุรกิจตรงไปตรงมา ขอไม่ปิดบังคุณ กล่องนี้ทำจากทองคำ มูลค่าจริง ๆ แค่ประมาณสองล้านสี่แสน แต่ผมจะให้คุณสิบล้านทันที คุณจะได้กำไรมหาศาล”

“คุณคิดว่ายังไง?”

หยางเจี้ยนพูด

“ของชิ้นนี้เหยียนลี่ฝากผมเก็บไว้จริง ๆ แต่ตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว”

“ไม่อยู่แล้ว? หายไปไหน?”

อู๋เฟิงถามทันที

“ส่งมอบไปแล้ว”

หยางเจี้ยนพูด

“ได้ยินมาว่าสามารถแลกตำแหน่งผู้รับผิดชอบเมืองได้ เป็นหน่วยงานทางการ ผมก็เลยไม่ลังเลเลยที่จะส่งมอบไป มีคนยังชมว่าผมมีคุณธรรมสูง ทำเอาผมดีใจอยู่ตั้งสองสามวัน”

อู๋เฟิงได้ยินแล้วแทบจะกระอักเลือด

ของชิ้นนี้ทั่วโลกกำลังแย่งกันซื้อในราคาสูง แต่เจ้าเด็กนี่กลับส่งมอบให้กับทางรัฐงั้นเหรอ?

“คุณกำโกหก” อู๋เฟิงข่มอารมณ์ มองเขาเขม็ง

“ผมไม่ได้โกหกนะ ดูนี่สิ นี่คือของที่เบื้องบนส่งมา อีกไม่กี่วันผมอาจต้องไปเข้ารับการประเมินหรือการทดสอบอะไรสักอย่างด้วย” หยางเจี้ยนหยิบโทรศัพท์ติดตามตำแหน่งดาวเทียมออกมา

โทรศัพท์ติดตามตำแหน่งดาวเทียมของผู้ใช้ผี?

อู๋เฟิงจำได้ในทันที แต่กลับยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก

หรือว่าผีที่ถูกกักขังไว้ จะถูกหยางเจี้ยนส่งมอบไปแล้วจริง ๆ?

“คุณให้พวกเขาไปได้ยังไง? คุณไม่รู้หรือว่าของข้างในคืออะไร คุณก็มีส่วนร่วมในเหตุการณ์ที่ห้าง เหยียนลี่ไม่มีทางไม่บอกอะไรคุณเลย” อู๋เฟิงพูดอย่างฉุนเฉียว

ข้อมูลที่ขาดหาย ทำให้เขาไม่รู้เรื่องของหยางเจี้ยนอะไรเลย

รู้แค่ว่าเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสาม ที่เพิ่งกลายเป็นผู้ใช้ผี เป็นมือใหม่โดยสมบูรณ์

และหยางเจี้ยนก็อาศัยจุดนี้ แกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย เพื่อหลอกเอาข้อมูลที่มีประโยชน์

“รู้สิ ก็ผีไงครับ เป็นผีที่ผมกับเหยียนลี่ช่วยกันจับมา อันตรายมาก คุณไม่รู้หรอกว่าครั้งนั้นในห้างมีคนตายไปเท่าไร ของอันตรายแบบนี้ แน่นอนว่าควรส่งมองให้ทางศูนย์จัดการ ผมไม่กล้าเก็บไว้กับตัวทั้งวันทั้งคืนหรอกนะ” หยางเจี้ยนพูด

“ว่าแต่ พวกคุณอยากได้ผีตัวนั้นไปทำอะไร มันมีประโยชน์อะไรเหรอ?”

อู๋เฟิงตอบ

“ประโยชน์มหาศาล มีการทดลองพิสูจน์แล้วว่าประสบความสำเร็จ….”

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็หยุดชะงัก

หยางเจี้ยนถามต่อ “การทดลองอะไร?”

“เป็นความลับ ในเมื่อกล่องไม่ได้อยู่กับคุณ ก็ไม่มีอะไรให้คุยต่อแล้ว” อู๋เฟิงทำหน้าเย็นชา ลุกขึ้นเตรียมจะไป

กล่องถูกส่งมอบไปแล้ว อีกทั้งหยางเจี้ยนยังเข้าร่วมศูนย์บัญชาการผู้ใช้ผี เขาไม่มีคุณค่าอะไรสำหรับอู๋เฟิงอีก

คุยต่อไปก็เสียเวลา

“เดี๋ยวก่อน” หยางเจี้ยนเรียกไว้

“ยังมีอะไรอีก?”

หยางเจี้ยนพูด “จริง ๆ แล้วเมื่อกี้ผมโกหก ขอโทษด้วยนะ กล่องนั้นผมยังไม่ได้ส่งมอบ ตอนนี้มันยังอยู่กับผม”

“อะไรนะ?”

อู๋เฟิงหยุดกึก แล้วหันกลับมามองเขาทันที

“คุณพูดจริงเหรอ ของยังอยู่กับคุณจริง ๆ?”

หยางเจี้ยนพยักหน้าอย่างจริงจัง

“จริงครับ ผมเป็นคนพูดตรง ซื่อสัตย์มาโดยตลอด”

“งั้นคุณยอมขายให้ผมในราคา สิบล้านใช่ไหม?”

อู๋เฟิงกลับมานั่งลง แล้วพูดต่อ “ถ้าคุณส่งมอบไปแล้ว คุณจะไม่ได้เงินสักหยวน และตำแหน่งผู้รับผิดชอบเมืองก็ไม่ใช่งานที่ดีนัก เหตุการณ์ผีร้ายที่คุณเจอมา คุณมั่นใจหรือว่าทุกครั้งที่รับมือกับผีร้าย คุณจะสามารถรอดชีวิตไปได้ทุกครั้ง?”

“นี่เป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง คุณยังหนุ่ม ยังมีอะไรอีกมากที่ยังไม่ได้สัมผัส การพูดเรื่องเสียสละชีวิต เป็นแค่คำหลอกลวง ผลประโยชน์ที่จับต้องได้ต่างหากคือของจริง เอากล่องมา เงินจะไม่ขาดมือคุณแน่นอน”

“ผมขอรับเงินก่อน แล้วค่อยให้ของ”

หยางเจี้ยนพูด

“ได้ แต่ผมต้องขอดูของก่อน” อู๋เฟิงพูด พร้อมส่งสัญญาณให้คนด้านหลัง

ไม่มีการซื้อขาย ไม่มีเงินสิบล้าน พวกเขาตั้งใจจะปล้นเท่านั้น

หยางเจี้ยนส่ายหน้า “ไม่ได้ ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าจะให้เงินเดือนล่วงหน้าหนึ่งปี ต่อมาก็บอกจะให้สิบล้าน แต่ตอนนี้ผมยังไม่เห็นเงินสักหยวน ผมไม่ค่อยเชื่อคำพูดคุณ ถ้าไม่เห็นเงิน ผมจะไม่เอาของออกมา”

“ไอ้เด็กนี่ อย่ามาทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” คนข้าง ๆ พูดอย่างดุดัน

อู๋เฟิงหันไปส่งสัญญาณห้าม แล้วพูด “งั้นเอาแบบนี้ ผมให้เงินเดือนล่วงหน้าหนึ่งปี คุณเอากล่องมาให้ผมดู หลังจากเรายืนยันว่าไม่ผิดพลาดแล้ว ค่อยทำการซื้อขาย ตกลงไหม?”

ถ้าไม่จำเป็น เขาไม่อยากปะทะกับผู้ใช้ผีโดยตรง

คุณสมบัติของผีในตัวหยางเจี้ยนยังไม่ชัดเจน

อาจจะเหมือนเหยียนลี่ ที่ไม่ค่อยมีผลกับคน หรืออาจจะรับมือยากมาก

การพนันย้อมมีวันพลาด ถ้าใช้เงินแก้ได้ เขาก็ยินดี

“ก็ได้ โอนเงินมาก่อน นี่บัญชีธนาคารของผม พอเงินเข้า ผมจะไปเอาของมาให้” หยางเจี้ยนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากใต้โต๊ะ

อู๋เฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองหยางเจี้ยน

หยางเจี้ยนทำหน้าตื่นเต้น ไร้เดียงสา เหมือนกำลังคิดว่าถ้าได้สิบล้านแล้วจะเอาไปใช้อย่างไร

“ตกลง ฉันจะโอนให้เดี๋ยวนี้” อู๋เฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงิน

ไม่นาน

โทรศัพท์ของหยางเจี้ยนก็ดังขึ้น

ข้อความแจ้งเตือน เงินเข้าหนึ่งร้อยหยวน

“ทำไมเข้าแค่ร้อยเดียว คุณโอนผิดหรือเปล่า?”

อู๋เฟิงดูยอดเงินในโทรศัพท์ของหยางเจี้ยน ยิ่งมั่นใจเข้าไปอีก นี่คือนักเรียนยากจน ที่เพิ่งเป็นผู้ใช้ผี ไร้ประสบการณ์โดยสิ้นเชิง

“ขอโทษที กดผิดไปหน่อย ร้อยบาทนี่ถือว่าเลี้ยงข้าวคุณก็แล้วกัน” จากนั้นเขาก็โอนเงินอีกครั้ง

คราวนี้ถูกต้อง หนึ่งล้านสองแสนหยวน

“เงินเข้าแล้ว ดีจริง ๆ ขอบคุณมากนะครับ” หยางเจี้ยนจับมือเขาอย่างตื่นเต้น

“ไม่เป็นไร ตอนนี้พาฉันไปเอากล่องได้แล้วใช่ไหม?”

อู๋เฟิงพูด

หยางเจี้ยนพยักหน้า “ได้สิ ตามผมมา”

เขาพาคนกลุ่มนั้นออกจากร้านกาแฟ เดินไปตามถนน

“ไกลไหม? เรามีรถ จะพาไปก็ได้” อู๋เฟิงมองหยางเจี้ยนที่เดินนำหน้า ขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

“รถผมจอดอยู่แถวนี้ พวกคุณขับรถอ้อมไปเจอผมตรงนั้นก็ได้นะ” หยางเจี้ยนหันกลับมาพูด

“ไม่ต้อง” อู๋เฟิงไม่มีทางปล่อยให้หยางเจี้ยนคลาดสายตา

แต่ยิ่งเดินไป เขายิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง

คนเดินถนนเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ

จนสุดท้าย บนทางเท้าแทบไม่มีคนเลย

“เดี๋ยวก่อน!”

อู๋เฟิงรีบเรียกไว้ มองถนนร้างรอบตัว สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

หยางเจี้ยนหันกลับมา ยิ้มกว้าง “เพิ่งสังเกตเห็นเหรอ ขอโทษทีนะ ผมหลอกพวกคุณอีกแล้ว ตอนที่คุยกับพวกคุณ ผมก็ได้แจ้งตำรวจไปแล้ว”

“อย่าขยับ ยกมือขึ้น นอนลงกับพื้น!” วินาทีถัดมา จากร้านค้ารอบ ๆ มีเจ้าหน้าที่พุ่งออกมาเป็นกลุ่ม

คนที่นำทีมคือหัวหน้าหลิว

ครั้งนี้ไม่ใช่คดีลี้ลับธรรมดา แต่เป็นคดีทำร้ายร่างกาย เจ้าหน้าที่ทุกคนพกอาวุธปืน

“ไอ้เด็กเหลือขอ!”

อู๋เฟิงโกรธจนตาแทบถลน อยากจะพุ่งเข้าไปชกหยางเจี้ยนให้รู้แล้วรู้รอด

“โกรธเหรอ อยากจะกระทืบคน? มาเลย ผมยืนอยู่ตรงนี้ไง” หยางเจี้ยนชี้ไปที่หน้าผากตัวเอง

อู๋เฟิงสบถออกมา เด็กนี่เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว

ไม่เพียงหลอกเงินเขา ยังเรียกคนมาจับเขาอีก

แต่ถึงจะโกรธ เขาก็ไม่กล้าทำอะไรจริง ๆ

หยางเจี้ยนหัวเราะเย็น “จัดการกับคนอย่างพวกคุณ ผมยังไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถของผีด้วยซ้ำ แต่พวกคุณควรดีใจที่ถูกจับ ถ้าลงมือกับผมจริง ๆ ผมจะทำให้พวกคุณเสียใจที่เกิดมา”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจสายตาอาฆาตของคนเหล่านั้น

เขาเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ “หัวหน้าหลิว คนพวกนี้ก่อเหตุเป็นกลุ่ม พยายามลักพาตัวและทำร้าย ผมสงสัยว่าพกอาวุธอันตรายมาด้วย ระวังหน่อยนะครับ”

หัวหน้าหลิวยกมือทำความเคารพ แล้วพูด “วางใจได้ ฉันจะไม่ปล่อยอันธพาลพวกนี้ไปแน่นอน”

“ก็ดี งั้นที่นี่ฝากด้วยนะครับ ผมยังมีธุระต้องไปต่อ” หยางเจี้ยนพูด

ข้อหาพยายามทำร้ายผู้ใช้ผี หนักแค่ไหน?

ดูจากจุดจบของผู้จัดการหลี่ก่อนหน้านี้ก็รู้แล้ว

เขาลูบหลังมือที่มีดวงตาอยู่

หยางเจี้ยนไม่รู้สึกถึงความกระสับกระส่ายของการฟื้นคืนชีพ

ในใจจึงโล่งขึ้นมาก

เมื่อใช้สมองได้ เขาจะไม่ใช้ความสามารถของดวงตาผีโดยเด็ดขาด อย่างน้อยก็ช่วยชะลอการฟื้นคืนชีพได้

น่าเสียดาย ที่ได้เงินมาแค่นี้ ไม่งั้นครั้งนี้คงได้กำไรเต็ม ๆ

ดังนั้น คนพวกนี้ไม่ใช่มาหาเรื่อง

แต่เป็นคนที่เอาของขวัญมาให้

เป็นคนดีกันจริง ๆ

หยางเจี้ยนให้คะแนนอู๋เฟิงในใจหนึ่งคะแนน