บทที่ 55 ได้โปรดเริ่มการแสดงของคุณ

“เหยียนลี่ เรื่องที่เราคุยกันก่อนหน้านี้พักไว้ก่อน ผมขอจัดการเรื่องนี้ก่อน” หยางเจี้ยนกล่าว

เหยียนลี่มองผู้จัดการหลี่ด้วยสายตาเวทนาเล็กน้อย

หมอนี่เสียสติไปแล้วจริง ๆ ถึงได้มาหาเรื่องหยางเจี้ยน ไม่รู้หรือว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใช้ผี?

ยุคนี้จะไปมีเรื่องกับใครก็ได้ แต่อย่าไปมีเรื่องกับคนที่ถูกผีครอบงำ คนประเภทนี้สุดโต่ง คนที่นิสัยดีก็จะเข้าร่วมกับผู้ใช้ผี รักษาความสงบ ปกป้องโลก แม้คำพูดจะฟังดูสวยหรูไปบ้าง แต่ความหมายก็เป็นเช่นนั้นจริง

แต่ถ้าเป็นคนนิสัยไม่ดี

ผู้ใช้ผีก็ไม่ต่างจากอะไรจากผีร้าย

คนอย่างพวกเขามีวิธีนับไม่ถ้วนในการฆ่าคนธรรมดา โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายไปแล้ว

“ผมจะรอคำตอบจากคุณ” เหยียนลี่พยักหน้า

หยางเจี้ยนมองผู้จัดการหลี่ แล้วยื่นมือออกไป “หนอนผีเสื้อ มา ๆ เชิญเริ่มการแสดงของคุณ”

“พูดบ้าอะไร! ใครเป็นหนอนผีเสื้อ!”

ผู้จัดการหลี่โกรธทันที “พวกคุณก็เห็นแล้ว รปภ.คนนี้ท่าทีหยาบคายโอหังมาก ก่อนหน้านี้ในห้าง เขาข่มขู่เรียกเงินผม ผมโอนเงินจากบัญชีไปให้เขาทั้งหมด หนึ่งล้านแปดแสน จำนวนเงินมากขนาดนี้ เพียงพอจะตั้งคดีสอบสวนได้แล้วใช่ไหม?”

“ถ้าข้อเท็จจริงเป็นไปตามนั้น เราจะดำเนินการตามกฎหมาย ไม่ปล่อยคนผิด และไม่ใส่ร้ายคนดี” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งกล่าว

“หนุ่มน้อย คุณชื่ออะไร ขอดูบัตรประชาชนหน่อยได้ไหม?”

หยางเจี้ยนกล่าว “ผมคิดว่าพวกพี่ ๆ เข้าใจผมผิดแล้ว ผมไม่ได้ข่มขู่เรียกเงินเขา เราสองคนเพียงทำธุรกิจร่วมกัน เขาจ่ายค่าแรงผมล่วงหน้า ถ้าไม่เชื่อก็สอบถามคนที่ออกมาพร้อมกันได้”

“เรื่องนี้เราจะตรวจสอบให้ชัดเจน ขอชื่อและบัตรประชาชนด้วย กรุณาให้ความร่วมมือ” เจ้าหน้าที่กล่าว

ผู้จัดการหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ มองหยางเจี้ยนด้วยรอยยิ้มเยาะ

รปภ.ตัวเล็ก ๆ อาศัยกลอุบายคิดจะโกงเงินเขา วันนี้จะบีบให้คายเงินคืนทั้งหมด

“ผมชื่อหยางเจี้ยน นี่บัตรประชาชนของผม”

หยางเจี้ยนให้ความร่วมมือหยิบบัตรออกมาให้ความร่วมมือ

“เอาไปตรวจสอบ”

เจ้าหน้าที่รับบัตรก่อนส่งต่อให้เพื่อนร่วมงานนำไปตรวจสอบในระบบ

เจ้าหน้าที่คนนั้นนำบัตรไปตรวจในระบบ ดูประวัติและข้อมูลส่วนบุคคล

เจ้าหน้าที่ที่เหลือซักถามต่อ “ผู้จัดการหลี่กล่าวหาว่าคุณข่มขู่เรียกเงินเขาในห้าง เกี่ยวข้องกับจำนวนเงิน 1,854,863 หยวน มีเรื่องนี้จริงไหม?”

“ผมเป็นคนดี จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงครับ” หยางเจี้ยนกล่าว “นี่คือการใส่ร้าย”

ผู้จัดการหลี่โต้กลับ “เหลวไหล คนดี? คนดีกับผีสิ ผมมีหลักฐานการโอนเงินอยู่ตรงนี้ ดูนี่ นี่คือประวัติการโอน และบัญชีผู้รับก็คือเด็กนี่”

“คุณยอมรับหรือไม่ว่าบัญชีนี้เป็นของคุณ หากยอมรับ ก็ถือได้ว่าการโอนเงินนี้เป็นเรื่องจริง และเราจะดำเนินการตั้งคดีสอบสวน” เจ้าหน้าที่กล่าว

หยางเจี้ยนยิ้มเล็กน้อย “บัญชีนี้ไม่ใช่ของผม”

แน่นอนว่าไม่ใช่ เพราะนี่เป็นบัตรของแม่เขา

“เขาไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร แค่ไปตรวจสอบที่ธนาคารก็รู้ว่าบัญชีนี้เป็นของเขาหรือเปล่า” ผู้จัดการหลี่กล่าว

“เฝ้าทั้งสองคนไว้”

เจ้าหน้านำหมายเลขบัญชีไปตรวจสอบ

เมื่อเจ้าหน้าที่ออกไปแล้ว ผู้จัดการหลี่กดเสียงต่ำ “ไอ้หนู อย่าไม่รู้จักพอ ได้ไปตั้งหลายล้านแล้ว ก็ควรพอ เอาเงินของฉันคืนมา เรื่องนี้จะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ฉันจะไม่หาเรื่องอีก ถ้าถูกจับในข้อหากรรโชกทรัพย์ จะติดคุกอย่างน้อยสิบปี”

“ได้สิ ผมคืนเงินให้คุณได้ แต่คุณกลับไปเป็นหนอนผีเสื้อ ไถลกลับเข้าไปในห้างชั้นห้าอีกครั้ง ถ้าคุณทำได้ เงินก้อนนี้ผมจะโอนคืนให้ทันที” หยางเจี้ยนยิ้ม

สีหน้าผู้จัดการหลี่สีหน้าเปลี่ยนไป แววตาฉายความหวาดกลัว

สถานที่ผีสิงแบบนั้น เขาจะไม่กลับไปอีกตลอดชีวิต

“เธอช่วยฉันไว้ก็จริง แต่เรื่องพวกนี้พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน ต่อหน้ากฎหมายทุกอย่างต้องมีหลักฐาน ฉันมีเพื่อนเป็นทนาย เรื่องนี้ฉันรู้ดีกว่า เธอสู้ฉันไม่ได้…. ยังเป็นคำเดิม แค่คืนเงิน ฉันก็จะไม่ฟ้อง” ผู้จัดการหลี่กล่าว

“หนอนผีเสื้ออย่างคุณนี่ชวนคลื่นไส้จริง ออกมาได้ก็กลับลำทันที รู้แบบนี้ก่อนหน้านี้ผมควรเหยียบคุณให้ตายไปเลย”

สายตาหยางเจี้ยนเย็นลงทันที “ตอนนี้ผมยังไม่อยากจัดการคุณ คุณควรรู้จักพอแล้วถอยไป ยังทัน แต่ถ้ายังจะรั้งอยู่ที่นี่ต่อ…”

จากนั้นเขากระซิบข้างหูผู้จัดการหลี่ “ผมไม่รังเกียจที่จะให้คุณได้รู้ว่า ผีร้ายที่แท้จริงเป็นอย่างไร”

หัวใจผู้จัดการหลี่สั่นไหว แต่พอคิดว่าตนเองปลอดภัยแล้ว รอบข้างก็มีคนมากมายคุ้มกัน จึงไม่กลัวรปภ.หนุ่มคนนี้ ทำเสียงแข็งว่า “กลัว? กลัวเธอ? มีฝีมือก็แสดงออกมาเลย”

ในเวลาเดียวกัน อีกทางด้านหนึ่ง

“หัวหน้าหลิว มาดูนี่หน่อยครับ” เจ้าหน้าที่ที่กำลังตรวจข้อมูลหยางเจี้ยนเรียกขึ้น

หัวหน้าหลิว หรือ หลิวเจี้ยนหมิงเดินเข้าไป “มีอะไร?”

“ดูแฟ้มประวัติของเด็กคนนี้สิครับ มันแปลกมาก” เจ้าหน้าที่ชี้ไปที่หน้าจอ

บนหน้าจอแสดงข้อมูลของหยางเจี้ยน แต่ในนั้นกลับไม่มีข้อมูลส่วนบุคคลใด ๆ มีเพียงข้อความสั้น ๆ ว่า ข้อมูลลับ สิทธิ์ไม่เพียงพอ ไม่สามารถตรวจสอบได้

“แม้แต่สิทธิ์ของหน่วยเราก็ยังตรวจสอบไม่ได้?”

หัวหน้าหลิวชะงักไป ก่อนจะพูดอย่างเคร่งเครียด “เอาบัตรมา ผมจะติดต่อข้างบน”

เขาหยิบโทรศัพท์โทรออก “ใช่ ผมหลิวเจี้ยนหมิง ผมมีข้อมูลบัตรประชาชนของผู้ต้องสงสัยรายหนึ่ง สิทธิ์ของผมไม่เพียงพอ รบกวนช่วยตรวจสอบให้ที แล้วสถานการณ์ของทางนั้นเป็นยังไงบ้าง…”

“หัวหน้าหลิว คุณนี่เก่งจริง ๆ หาเรื่องลำบากมาให้ผม ระดับการเข้าถึงของเด็กคนนี้สูงมาก อย่าว่าแต่ผมเลย ต่อให้อยู่สูงกว่านี้ก็ไม่มีสิทธิ์ดู หืม รอแปป มีสายเข้ามา…”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“ว่าไงบ้าง?” หัวหน้าหลิวถาม

อีกฝ่ายตอบกลับหลังจากเงียบไปพักใหญ่ “เป็นโปรแกรมป้องกันการติดตาม เบื้องบนส่งคนมาเตือนแล้ว แฟ้มของเด็กคนนี้ หยางเจี้ยนห้ามตรวจต่อ ทางนั้นบอกว่าระดับของเขาสูงมาก”

“ถ้าหยางเจี้ยนก่อคดีจริง เราสามารถตั้งคดีสอบสวนได้ แต่ไม่มีอำนาจจับกุม ต้องรายงานเบื้องบนก่อน คุณระวังอย่าถูกคนไม่หวังดีใช้เป็นเครื่องมือ ข้างนั้นย้ำชัด ถ้ามีการใส่ร้ายโดยเจตนา จะจัดการขั้นเด็ดขาด”

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก” หัวหน้าหลิววางสายหลังนิ่งไปครู่หนึ่ง

เขามองหยางเจี้ยนที่อยู่ไม่ไกล

ในบัตรระบุว่าอายุเพียงสิบแปดปี ต่อให้มีความสามารถมากเพียงใด ก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่จะถึงระดับนั้นด้วยวัยเพียงเท่านี้

‘พวกเดียวกับโจวเจิ้งสินะ’

มีเพียงคนประเภทนี้เท่านั้นที่แต่ละประเทศจะปฏิบัติด้วยเป็นกรณีพิเศษ

“คดีของหยางเจี้ยน ฉันจะรับผิดชอบเอง พวกนายไปจัดการงานอื่นต่อเถอะ” หัวหน้าหลิวกล่าว