【เรือนจำเซลล์พิศวง】 บทที่ 830 การรับรู้ของสมอง

เพื่อให้กองกำลังที่เข้ายึดเมืองได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ

กองทัพจะตั้งค่ายพักอยู่บริเวณตีนเขาของเมืองเปรูจาเป็นระยะเวลาหนึ่ง

ระหว่างนั้น จะมีการจัดตั้งหน่วยเก็บทรัพยากรขนาดร้อยคนเพื่อเข้าไปในซากปรักหักพังของเมืองเปรูจา เพื่อรวบรวมทรัพย์สมบัติต่างๆ นำไปใช้เป็นวัตถุดิบของ "พลังงานไร้ขีดจำกัด"

ฮั่นตงเพิ่งกลับมาร่วมทีมไม่นาน ก็ได้เข้าร่วม "การเก็บรวบรวมทรัพยากร" ในฐานะผู้ที่มีส่วนร่วมในการรบ

ในฐานะผู้มีส่วนร่วมหลักในการปราบท่านผู้ปกครองเปรูจา เขาได้รับอนุญาตจากหัวหน้ากองมหาปีศาจ ให้เข้าร่วมกับทีมสำรวจทรัพยากรในฐานะบุคคลพิเศษ และขึ้นเขาไปอีกครั้ง

เนื่องจากได้รับชัยชนะจากการรบ ภัยคุกคามได้ถูกกำจัดไปแล้วทั้งหมด

หน่วยสำรวจทรัพยากรไม่มีกฎระเบียบที่เข้มงวดจนเกินไป สามารถติดตามกลุ่มใหญ่ค้นหาพร้อมกันหรือแยกออกไปค้นหาตามลำพังก็ได้ เพียงแค่ต้องกลับมาที่ตีนเขาภายในเวลาที่กำหนดเท่านั้น

แน่นอน

ผู้สำรวจทุกคนต้องติดตั้งอุปกรณ์ตรวจจับ ห้ามเก็บของมีค่าไว้เป็นการส่วนตัว...

หากผู้เก็บรวบรวมค้นพบตู้เซฟลับที่ซ่อนอยู่ลึกหรือข้อมูลสำคัญบางอย่าง เมื่อนำมาส่งมอบก็จะได้รับรางวัลตอบแทนตามสมควร

แต่ฮั่นตงนั้นต่างออกไป

เขาได้รับสิทธิพิเศษที่จะไม่ถูกควบคุมใดๆ

ทุกสิ่งที่ฮั่นตงค้นพบด้วยตัวเองสามารถนำมาเป็นของตนได้... แน่นอน เขาก็สามารถเลือกที่จะส่งมอบให้กับกองทัพได้โดยสมัครใจ

สาเหตุที่ฮั่นตงเลือกที่จะไม่พักผ่อน แล้วเข้าร่วมในการค้นหาทรัพยากรทันที

เป็นเพราะเขามี 'เรื่องส่วนตัว' บางอย่างที่ต้องทำ... เขาจึงไม่ได้พาเพื่อนร่วมทีมคนไหนไปด้วย ออกเดินทางเพียงลำพัง

ไม่นานหลังจากขึ้นเขา

ฮั่นตงอาศัยคุณสมบัติต้านแรงโน้มถ่วงของ "ชุดเกราะพลังงาน (ชุดศาสตร์เวท)" แยกตัวออกจากกองสำรวจ มุ่งหน้าไปตามเส้นทางลับที่ไม่มีใครรู้จัก อ้อมไปยังอีกด้านหนึ่งของเมืองโบราณโดยลำพัง

แกร๊ก~

เขาแอบเข้าไปในอาคารที่พักอาศัยซ่อนเร้น แล้วปิดประตูล็อคทันที

"ฮู้ว... ศาสตราจารย์ ออกมาได้แล้ว"

พร้อมกับที่กลุ่มเซลล์สมองก้อนหนึ่งตกลงบนพื้น

ศาสตราจารย์ร่างบวมในชุดแปลกประหลาดก็เติบโตขึ้นมาทันที พร้อมกับผู้ช่วยพยาบาลจาก 《เรื่องสยอง》

ทันทีที่ศาสตราจารย์ร่างบวมปรากฏตัว ฟันเฟืองในสมองก็เริ่มหมุนเล็กน้อย ความสามารถในการรับรู้ถูกยกระดับขึ้นอย่างเต็มที่

ได้กลิ่น 'สมอง' ลอยอยู่ในอากาศ ศาสตราจารย์ร่างบวมรู้สึกเหมือนได้มาถึงเมืองอาหารชั้นเลิศ

"ศาสตราจารย์ สมองที่นี่มีประโยชน์กับท่านไหม?"

"สมองระดับต่ำพวกนี้ไม่มีประโยชน์อะไรกับข้าหรอก ใช้เป็นอาหารธรรมดาได้เท่านั้น... แต่สำหรับการทดลองแล้ว มันมีประโยชน์มหาศาล

ถ้าสามารถนำสมองกลับไปได้หลายตัน ข้าก็จะสกัดสารสกัดสมองได้ในปริมาณที่เพียงพอ

ไม่ว่าจะเป็นการวิจัยความเสถียรของตัวอย่างทดลอง หรือการเตรียมยาของศาสตราจารย์เวสเตอร์ ล้วนต้องการสารสกัดสมองจำนวนมากเพื่อสนับสนุน"

"ได้ เริ่มเลย

พยายามให้เสร็จสิ้นการเก็บสมองภายในห้าชั่วโมง

จากนั้น ข้าต้องการให้ศาสตราจารย์ไปกับข้าที่ใจกลางเมืองเปรูจา... ที่นั่นน่าจะมีของดีที่ท่านและข้าสามารถใช้ประโยชน์ได้"

"ท่าน... พูดถึงการเก็บอย่างไรครับ? แค่พวกเราสามคนเหรอ?"

"ปล่อยมนุษย์กินศพร้อยตัวออกไปเลย ให้พวกมันไปเก็บรวบรวมเนื้อเยื่อสมอง... ข้าได้วางอีกาหูตาไว้ตลอดเส้นทางแล้ว ตราบใดที่ไม่ข้ามขอบเขตการเฝ้าระวังของข้า ก็จะไม่ถูกอัศวินคนอื่นพบเห็น"

"ดีครับ"

เสียงฟันเฟืองหมุน

เสียงเนื้อบีบรัด

เสียงกระดูกประกอบกัน

"มนุษย์กินศพ" จากคฤหาสน์สจ๊วตได้ก้าวพ้นจากนิยามทั่วไปแล้ว

เป็นการผสมผสานเทคโนโลยีการเพาะพันธุ์มนุษย์กินศพดั้งเดิมของสจ๊วต เทคโนโลยีร่างกลไกฟันเฟืองที่มอบให้โดยกองอัศวินไอน้ำ และ "ฟันเฟืองราชาองค์เก่า (ลูก)" ที่ศาสตราจารย์ร่างบวมมอบให้ บวกกับยาชุบชีวิตของศาสตราจารย์เวสเตอร์

แผนการเพาะพันธุ์ได้รับการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง

1. กระดูกสันหลังที่นูนออกมาและเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นโลหะ

2. ร่างกายใหญ่กว่ามนุษย์กินศพทั่วไป 2-3 เท่า

3. คุณภาพของกล้ามเนื้อ ความยืดหยุ่นของผิว ข้อต่อฟันเฟือง ล้วนสามารถใช้คำว่า 'สมบูรณ์แบบ' มาอธิบายได้

มนุษย์กินศพแบบนี้ ไม่ว่าจะถูกอัศวินหรือปีศาจเห็น ก็ไม่อาจเข้าใจได้

อย่างไรก็ตาม ผลผลิตเช่นนี้ผสมผสานเทคโนโลยีชีวภาพที่ฮั่นตงนำมาจากโลกเดิม ใช้เป็นพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ แล้วหลอมรวมคุณสมบัติของสิ่งมีชีวิตนอกเมืองและเทคโนโลยีของมนุษย์จากนครศักดิ์สิทธิ์เข้าด้วยกัน

ร่างอันน่าสะพรึงกลัวหนึ่งร้อยร่างกระจายออกไปตามถนนทันที

มนุษย์กินศพทุกตัวมีแท่นแก้วแขวนไว้เต็มตัว ใช้เก็บรวบรวมเนื้อเยื่อสมองที่กระจัดกระจายอยู่ในเมือง

ประสิทธิภาพเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ 300% สามารถเก็บรวบรวมสมองเสร็จสิ้นภายในเวลาสองชั่วโมง

เมื่อเห็น 'นายท่านฮั่น' แสดงสีหน้าพอใจ ก้อนหินที่แขวนอยู่ในใจของศาสตราจารย์ร่างบวมก็ตกไปด้วย

พูดตามตรง

แม้นายท่านฮั่นจะดูเป็นมิตร แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับปัญหาการวิจัย เขาจะกลายเป็นคนจริงจังอย่างผิดปกติ แม้กระทั่งสามารถใช้คำว่า 'เข้มงวด' มาอธิบายก็ได้

ศาสตราจารย์ร่างบวมมักฝันร้ายบ่อยๆ

ฝันว่าตัวเองทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ในการวิจัย แล้วถูกนายท่านฮั่นทุบสมองแตกในฉากที่น่าสยดสยอง

หรือตอนส่งผลงานวิจัย ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายที่นายท่านฮั่นคาดหวังไว้ จึงถูกตบจนสมองหลุด

หรือขณะทำการทดลองต่อหน้านายท่านฮั่น เกิดปัญหาในการผสมสารทดลอง ถูกนายท่านฮั่นด่าอย่างรุนแรงก่อน แล้วโดนหลอดทดลองแทงทะลุสมอง

ทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้าย ไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับความเป็นจริงได้

"ไม่เลว มากับข้าเถอะ ศาสตราจารย์"

"ครับ!"

ศาสตราจารย์ร่างบวมเปลี่ยนร่างเป็นกองสมองอีกครั้ง ถูกฮั่นตงเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ

จริงๆ แล้ว... เป้าหมายแรกของฮั่นตงคือสมองของท่านผู้ปกครองแรมสเดน

ร่างย้อนกลับประเภทจิตที่พัฒนาสมองเป็นหลักแบบนี้ หากสามารถได้ "ซากร่าง" หรือสกัดสารสกัดสมองหนูบางส่วน ย่อมมีประโยชน์อย่างมหาศาลต่อศาสตราจารย์ร่างบวม

น่าเสียดายที่ดาบศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถฆ่าเป้าหมายได้อย่างสมบูรณ์

สุดท้ายผู้ปกครองถูกสังหารโดยกองทัพที่เดินทางมาถึง ฮั่นตงไม่มีโอกาสเก็บเกี่ยวร่างไร้ชีวิตเลย

ตอนนี้ เมื่อมาถึงก้นบึ้งของห้วงลึกที่ 【ลานขยะ】อีกครั้ง

ฮั่นตงอยากดูว่ายังพอจะหาเศษชิ้นส่วนสมองของผู้ปกครองได้หรือไม่... อย่างไรก็ตาม นี่คือร่างย้อนกลับ แม้จะเป็นเพียงเศษเนื้อ ฮั่นตงก็อยากนำกลับไปวิจัย

"ความเข้มข้นของมลพิษในลานขยะยังสูงอยู่ ไม่แปลกที่อัศวินคนอื่นที่มาค้นหาของมีค่าจึงไม่อยากลงมา... ศาสตราจารย์ ออกมาเถอะ

คุณสมบัติของท่านคล้ายกับผู้ปกครองผู้นี้ บางทีอาจจะมีการรับรู้บางอย่าง"

"ท่าน... ทางนี้ไปที่ไหน? เป็นพื้นที่ที่พวกท่านต่อสู้กับผู้ปกครองหรือ?"

ศาสตราจารย์ร่างบวมชี้ไปยังถนนที่ไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันกับ 【ลานขยะ】 เลย

"มีการรับรู้อะไรหรือเปล่า?"

"อืม... เมื่อจ้องไปที่ทิศทางนั้น ฟันเฟืองราชาองค์เก่าในสมองข้าจะส่งเสียงหึ่งๆ"

"นำทางเถอะ"

ความรู้สึก "ค้นหาสมบัติ" เกิดขึ้นในใจ

สัญชาตญาณบอกฮั่นตงว่า ด้วยการนำทางของศาสตราจารย์ร่างบวม บางทีอาจค้นพบ "บ้านหนู" ของท่านผู้ปกครองแรมสเดนก็ได้

เหมือนกับการซ่อนอยู่ลึกในคฤหาสน์แดงเลือด

ต้องเข้าไปในโรงละครส่วนตัวของเอิร์ลและเดินทางต่อไปเพื่อไปถึงห้องลับ

ข้างในซ่อนความลับที่ไม่เป็นที่รู้จักของเอิร์ล เครือข่ายความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นลับหลังเทพเลือด รวมถึงสมบัติล้ำค่าที่เอิร์ลได้มาจากการรุกรานที่ต่างๆ โดยอาศัยความสะดวกของ "โฉนดที่ดินเคลื่อนที่"

"ตรงนี้..."

"นี่มัน!"

บนพื้นที่เต็มไปด้วยสิ่งสกปรกและของเสีย ซ่อนประตูหินที่มีลวดลาย "สมอง" และ "พระอาทิตย์พระจันทร์"

เหมือนกับภาพ 《การรับรู้ความจริง》 ในหอโถงของวังไม่มีผิดเพี้ยน