【เรือนจำเซลล์พิศวง】 บทที่ 649 เผชิญหน้ากับห้วงว่าง

ล้อเลื่อนไถลไป

รถเข็นสะอาดที่บรรทุกศพหญิง เคลื่อนผ่านทางเดินในโรงพยาบาล

บางช่วงเร็ว บางช่วงช้า แฝงความร้อนรนอยู่บ้าง

และเมื่อศพหญิงเคลื่อนผ่านไป ทางเดินที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกก็ถูกทำความสะอาดโดยอัตโนมัติ

รถเข็นมุ่งหน้ากลับไปยังห้องเก็บศพ

มาถึง 'สำนักงาน' ส่วนตัวของศพหญิง เธอหยิบเอกสารรายงานเกี่ยวกับฮั่นตงออกมา... เนื่องจากข้อจำกัดพิเศษที่ไม่สามารถพูด เคลื่อนไหว หรือรับรู้ความรู้สึกได้

ศพหญิงจึงต้องควบคุมศพสมบูรณ์อื่นๆ เพื่ออ่านเอกสาร

กริ๊ก~

ตู้เก็บศพเปิดออก ศพที่ถูกประกอบขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบปรากฏตัว

ที่ว่าประกอบร่าง แต่กลับไม่เห็นรอยเย็บแม้แต่น้อย

อะไรคือความสมบูรณ์แบบ... ก็เพราะศพนี้ถูกประกอบขึ้นจาก 'ชิ้นส่วน' คุณภาพดีที่สุดในห้องเก็บศพ แม้แต่นิ้วมือแต่ละนิ้วยังคัดเลือกมาจากร่างที่ต่างกัน ประกอบรวมกันเป็นร่างที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับใช้งาน

เวทมนตร์ถูกกระตุ้น

ร่างศพลุกขึ้นนั่งทันที

สิ่งแรกคือการเอ่ยถึงความสงสัยในใจ

"เจ้าหมอนี่น่าจะเลือกออกไปรับรางวัลใบอนุญาตพักอาศัยจากฟาร์มของแซม... ทำไมถึงเลือกที่จะแทรกซึมเข้าโลกห้วงว่าง ท้าทายไอ้แก่ที่ใกล้เคียงเทพที่สุด

ต้องรู้ว่าแม้แต่นายกเทศมนตรียังไม่กล้าบุกรุกเข้าไปในโลกห้วงว่างของริชาร์ดไอ้บ้านี่

จากเหตุการณ์ไขปริศนา 'โรงแรมม่านรูด' ก่อนหน้า เขาไม่ใช่คนใจร้อน แต่เป็นคนที่คิดรอบคอบ ทำไมถึงตัดสินใจแบบนี้?"

ขณะที่ศพหญิงกำลังสงสัย เสียงประหลาดดังมาจากทางเดินในห้องเก็บศพ

"เพราะว่า... เขาน่าสนใจน่ะสิ..."

ศพหญิงได้ยินเสียงประหลาดที่ดังมาจากส่วนลึก

เธอควบคุมร่างทดแทนที่สมบูรณ์แบบเปิดประตูทันที

เห็นลูกโป่งสีแดงลอยอยู่หน้าประตู บนนั้นมีรอยยิ้มวาดอยู่

และในขณะนั้นเอง!

อักขระเวทมนตร์ทั้งหมดที่สลักไว้ในร่างของศพหญิงถูกกระตุ้น คลื่นเจ็ดสีที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าทะลักออกมาจากร่างไม่หยุด ความเข้มข้นมากกว่าที่โรงแรมม่านรูดถึงสิบเท่า

ตรงที่ที่คลื่นเจ็ดสีแผ่ขยาย

ทางเดินในห้องเก็บศพมีดอกไม้สวยงามงอกขึ้น

หรือมีธารน้ำไหลริน

หรือมีกวางพลัมกระโดดไปมาในทางเดิน

ภาพลวงตาที่เป็นรูปธรรมแผ่ขยายไปจนถึงปลายทางเดิน ท่ามกลางดอกไม้มีดวงตาหลายดวงปรากฏ พบว่าประตูที่อยู่ลึกที่สุดเปิดแง้มอยู่

เมื่อรู้สถานการณ์นี้ ศพหญิงรีบโทรศัพท์สายตรงถึงบุคคลพิเศษที่ศาลาว่าการเมือง

ก่อนที่โทรศัพท์จะต่อติด

ลูกโป่งสีแดงพลันลอยกลับไปทันที บนผิวปรากฏใบหน้าที่อ้อนวอน: "อย่าเลยครับ! อย่าให้เสมียนมา... ข้าแค่ออกมาสูดอากาศเท่านั้น ไม่ได้คิดจะหนีนะ!

ฮ่าๆ ข้ากลับเดี๋ยวนี้! กลับทันที... ขอร้องละ ปล่อยข้าไปเถอะ"

ลูกโป่งลอยกลับเข้าไปในห้องที่ลึกที่สุดเอง ใช้เชือกดึงประตูเหล็กปิด

แม้จะเป็นเช่นนั้น เจน ดอยล์ก็ยังไม่วางใจ

เธอลงอาคมผนึกหลายชั้นที่ประตู พร้อมกับส่งรายงานเอกสารผ่านกล่องจดหมายภายในของผู้ตรวจการ หวังจะส่งไปยังศาลาว่าการเมือง

แต่

ขณะที่เธอกำลังจะส่งจดหมาย จู่ๆ ก็นึกถึงปัญหาสำคัญขึ้นมา

นิโคลัสกำลังต่อสู้กับศาสตราจารย์ริชาร์ดในโรงพยาบาล

ถ้าตอนนี้คนจากศาลาว่าการเมืองมา... โดยเฉพาะถ้าเสมียนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านมาเอง

ต่อให้นิโคลัสมีความสามารถล้นฟ้า ก็ต้องตายแน่นอน

คิดได้ดังนี้ ศพหญิงจึงไม่ส่งจดหมาย

เธอตั้งใจจะรอให้เหตุการณ์ในโรงพยาบาลจบลงก่อน แล้วค่อยรายงานข้อมูลที่เกี่ยวข้องไปยังเบื้องบน

1. จากการติดต่อหลายครั้ง ศพหญิงรู้สึกชอบคนผู้นี้มาก การปรากฏตัวและวิธีการทำงานของนิโคลัสแตกต่างจาก 'คนนอก' ที่เคยมาเมืองเดอร์รี่โดยสิ้นเชิง

คนอื่นๆ ล้วนมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ฆ่าล้าง ไม่มีทางเจรจาหรือร่วมมือกับศพหญิงได้

แต่ชายหนุ่มผู้นี้แตกต่าง ในระหว่างติดต่อ ศพหญิงไม่รู้สึกถึงความเป็นศัตรูแม้แต่น้อย... แม้ว่าเธออาจเคยลงมือสังหารเขาที่โรงแรมม่านรูด นิโคลัสก็ไม่ได้ถือสา

2. เนื่องจากปัญหาการจัดการห้องเก็บศพสาธารณะของโรงพยาบาลร่วมกัน ศพหญิงมีความขัดแย้งไม่น้อยกับศาสตราจารย์ริชาร์ด

ถ้าริชาร์ดตายจริง ก็เป็นเรื่องดีมากสำหรับเธอ

อย่างไรก็ตาม

ศพหญิงยังไม่เข้าใจว่าทำไมนิโคลัสถึงกล้าท้าทายศาสตราจารย์ริชาร์ด

ในตอนนั้น ศพหญิงนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ฮั่นตงเคยสัมผัสศพในห้องเก็บศพหมายเลขหนึ่ง

เธอสั่งให้ร่างทดแทนตรวจสอบศพทันที... และพบกระดาษพิเศษในศพตามคาด บนนั้นมีข้อความพิเศษที่ฮั่นตงทิ้งไว้

เนื้อหาในกระดาษทำให้ศพหญิงยิ้ม

"ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะริชาร์ดได้จริง ข้าจะให้สิทธิพิเศษบางอย่าง..."

......

【โลกห้วงว่าง】

เพราะประหารสิ่งมีชีวิตแห่งห้วงว่าง ทำให้ศาสตราจารย์ริชาร์ดโกรธ

แต่

ศาสตราจารย์ริชาร์ดไม่ได้ปรากฏตัวต่อหน้าฮั่นตงโดยตรง แต่ปรากฏบนยอดพีระมิดสีดำ... มองลงมายังผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับผลกระทบจากห้วงวางเหล่านี้

เสียงของเขาก้องในห้วงว่าง สะท้อนเข้าสู่สมองของฮั่นตงและคนอื่นๆ

"ข้ายอมรับว่าพวกเจ้าสามารถเดินในห้วงว่างได้อย่างอิสระ และยินดีต้อนรับการมาของพวกเจ้า... แต่การฆ่าผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า คือการลบหลู่ห้วงว่าง

จงรับรู้ถึงห้วงว่างเถิด!"

ศาสตราจารย์ริชาร์ดกางแขนทั้งสองออกอย่างเต็มที่ ราวกับกำลังโอบกอดห้วงว่าง

โดยมีพีระมิดสีดำเป็นจุดศูนย์กลาง

คลื่นห้วงว่างราวกับคลื่นทะเลซัดเข้าใส่ฮั่นตงและไมล์ส... คลื่นระลอกนี้กว้างครอบคลุมทั้งมิติแปลก ไม่มีทางหลบหนี หากถูกสัมผัสจะแยกร่างกายและวิญญาณออกจากกันทันที

มองคลื่นที่กำลังประชิดเข้ามา ไมล์สผู้คุ้มกันไม่แสดงความหวาดกลัว

เขาปล่อยพลังสังหารที่สะสมจากการฆ่าคนนับหมื่นออกมาอย่างต่อเนื่อง พยายามปะทะกับคลื่นห้วงว่างโดยตรง

แต่... นี่คือพื้นที่ของริชาร์ด การปะทะกันระหว่างอาณาเขตทั้งสอง ไมล์สต้องแพ้อย่างแน่นอน

ในตอนนั้น คุณฮั่นเจ้านายก้าวออกมา

เขาตบไหล่ไมล์สเบาๆ ให้ถอยไปก่อน

เผชิญหน้ากับคลื่นห้วงว่างที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ฮั่นตงกลับยิ้ม แม้แต่ท่าทางจะป้องกันก็ไม่มี... ชั่วพริบตา คลื่นมาถึง กลืนกินผู้บุกรุกทั้งหมด

"ห้วงว่างอันยิ่งใหญ่ ไม่อาจทนต่อการลบหลู่ของพวกเจ้า... หืม!?"

ศาสตราจารย์ริชาร์ดสังเกตเห็นความผิดปกติ

ในฐานะผู้ดูแลโรงพยาบาล เขาเข้าใจสภาพของผู้อาศัยในภาคหลังทุกคนพอสมควร ไมล์สปีศาจขั้นสูงสุด มีคุณสมบัติร่างกายแข็งแกร่งมาก ไม่น่าจะถูกกลืนกินตายในพริบตา

ภายใต้คลื่นในขณะนี้ กลับไม่รู้สึกถึงตัวตนของชีวิตใดๆ แปลกมาก

ศาสตราจารย์ริชาร์ดที่สังเกตเห็นความผิดปกติ รีบดึงของเหลวห้วงว่างที่แผ่ออกไปทั้งหมดกลับคืน

ในตำแหน่งเดิมที่ผู้บุกรุกอยู่ มีเศษทรายสีดำหลงเหลืออยู่เล็กน้อย และมีอุโมงค์ทรายที่นำไปสู่ใต้ดิน

ตูม!

เสียงปะทะอย่างรุนแรงดังมาจากชั้นล่างสุดของพีระมิดสีดำ

ประตูหินถูกทำลายหลังตราผนึกถูกทำลาย...

ในครั้งก่อนที่ฮั่นตงมาโลกห้วงว่าง เขาไม่ได้ไม่ทำอะไรเลย แต่ได้ยืนยันจุดสำคัญหนึ่ง

ได้รับข้อมูลสำคัญว่าพื้นดินที่นี่ 'สามารถเปลี่ยนเป็นทรายได้'...

ศาสตราจารย์ริชาร์ดปล่อยการโจมตีพื้นที่กว้างแบบนี้ เป็นสิ่งที่ฮั่นตงต้องการ อาศัยโอกาสนี้มุดใต้ดินบุกเข้าพีระมิด

『ตรวจพบการเปลี่ยนแปลงความสนิทสนม ความสนิทสนมกับผู้อาศัยภาคหลังสำคัญ(ปีศาจสิบคน)ริชาร์ด พาวเวลล์เกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นศัตรู→เกลียดชัง!

ภารกิจหลักห้าได้รับการกระตุ้น-【พีระมิดดำในห้วงว่าง】』