【เรือนจำเซลล์พิศวง】 บทที่ 500 ความยากระดับนรก

ฮั่นตงได้ทำความเข้าใจความสามารถที่เกี่ยวข้องของนีโคไว้ล่วงหน้าแล้ว

เมื่อเทียบกับความสามารถในการโจมตีด้วยหนวดทั้งแปด นีโคยังเชี่ยวชาญเวทมนตร์แห่งทะเลลึก... เวทมนตร์ที่หายากคล้ายกับวิชาทรายลับ และยังได้รับการเสริมพลังจากสายเลือดราชวงศ์แห่งทะเลลึกอีกด้วย

แต่ว่า

วิชาลับแห่งทะเลลึกนี้แทบไม่มีพลังโจมตี แก่นแท้อยู่ที่ [การรักษา] และ [การกักขัง]

คุกทะเลลึกนี้เป็นเวทมนตร์กักขังที่ทรงพลังที่สุดที่นีโคสามารถใช้ได้ในตอนนี้

ก่อนที่สงครามจะเริ่มขึ้น ฮั่นตงได้ทดลองฤทธิ์ของมันด้วยตัวเอง

เมื่อน้ำทะเลท่วมทั้งร่าง ไม่เพียงแต่ร่างกายของฮั่นตงจะไม่สามารถขยับได้... สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้สึกประหลาดที่จิตสำนึกถูกดึงลงสู่ทะเลลึก

หากฮั่นตงมีพลังจิตไม่แข็งแกร่งพอ อาจจะจมดิ่งลงไปในนั้นโดยไม่สามารถถอนตัวออกมาได้

ดังนั้น ฮั่นตงจึงเลือกให้นีโคใช้ท่านี้ในการจัดการกับเอิร์ล... ใช้การไล่ล่าด้วยหนวดเป็นการลวงเพื่อบังหน้าการเตรียมการในช่วงแรกของคุกทะเลลึก ทำให้เอิร์ลติดกับดักได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม...

"ท่านผู้สื่อสาร คนผู้นี้ไม่ได้รับผลกระทบจาก 'เสียงเรียกแห่งทะเลลึก' เลย... ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปข้าคงทนไม่ไหว!"

เอิร์ลที่ถูกกักขังอยู่ในคุกทะเลลึกยกมุมปากขึ้น ยังคงรักษา [รอยยิ้มบ้าคลั่ง] ไว้

[รอยยิ้มบ้าคลั่ง] - เพิ่มความต้านทานทางจิตอย่างมหาศาล ลดผลกระทบและการกดทับทางจิต 90% (ความสามารถทางจิตระดับสูงจะลดประสิทธิภาพลงตามลำดับ) สามารถรักษาความแจ่มชัดของสมองได้ตลอดเวลา

นี่คือความผิดปกติของคุณสมบัติรอยยิ้มบ้าคลั่ง

ทำให้ร่างสามารถรักษาสภาพการต่อสู้ที่ดีที่สุดไว้ได้จนกว่าจะตายสนิท ใช้พลังได้เต็มที่

กุ๋ง กุ๋ง! ฟองอากาศจำนวนมากผุดขึ้นภายในคุกทะเลลึก

พลังงานของนีโคกำลังถูกใช้ไปอย่างมากในการรักษาคุกเอาไว้

"อีกนิด..."

'หอกอีกาดำ' อยู่ในมือของฮั่นตง

กระตุ้นคุณสมบัติการโจมตีของดอเซียนเรเวนอย่างเต็มที่ ผูกติดกับคทา

เปลี่ยนคทาเป็นหอกยาวระดับตำนาน ยังคงใช้ผลึกพลังงานเป็นแหล่งพลังงาน มีพลังทำลายล้างที่น่าตกใจ

ปากนกสีดำ เย็นเฉียบ คมกริบของอีกาเป็นปลายหอก

ด้ามหอกทำเป็นเกลียวและมีขนนกสีดำ จับแน่นอยู่ระหว่างแขน G ที่ปลดปล่อยเต็มที่ของฮั่นตง

ย้ายจุดศูนย์ถ่วงลง ขาทั้งสองแยกออกเป็นท่าธนู

"อ้าาาา!"

ตะโกนอย่างสุดกำลัง

กล้ามเนื้อทั่วร่างเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง รวมพลังไปที่มือขวา

ในช่วงครึ่งวินาทีก่อนที่จะขว้าง ดวงตาปีศาจน้อยจับความละเอียดบางอย่างได้... ฟองอากาศในคุกทะเลลึกเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะกักขังเอิร์ลไว้ไม่อยู่แล้ว

ก่อนที่จะขว้าง ฮั่นตงตั้งใจปรับมุมการขว้างหอกให้เฉียงขึ้นเล็กน้อย

ฟิ้ว!!

หอกถูกขว้างออกไป กลายเป็นอีกาดำพุ่งตรงไปที่เอิร์ล

ในเวลาเดียวกัน แสงสีเลือดวาบขึ้น!

คุกทะเลลึกถูกเอิร์ลใช้พลังเลือดอันท่วมท้นทำลายในชั่วขณะนั้น

ปีกเลือดดึงร่างบินขึ้นอย่างรวดเร็ว พยายามหลบการแทงทะลุของหอก

ใครจะรู้

ระยะที่เอิร์ลบินขึ้นพอดีกับระยะที่ฮั่นตงปรับแต่งเอาไว้ ความสามารถในการคาดการณ์ของดวงตาปีศาจน้อยแสดงประสิทธิภาพอย่างสมบูรณ์แบบ

แม้ว่ารอยยิ้มบ้าคลั่งจะสามารถต้านทานผลกระทบทางจิตส่วนใหญ่ได้ แต่ก็ยังมีภาพลวงตาจากทะเลลึกวูบไหวในสมองของเอิร้ล... ในช่วงเวลาที่เสียสมาธินั้น เขาไม่มีเวลาที่จะป้องกันเลย

กร๊าก!!

หอกอีกาดำพุ่งเข้าเป้าและแทงทะลุหัวใจเลือด

เวทมนตร์มืดที่พลุ่งพล่านภายในยิ่งเพิ่มความเสียหายต่อหัวใจและร่างกายของเอิร์ล แม้แต่แสงสีมืดที่มาจากประภาคารก็ยังเห็นได้วูบไหวใต้ผิวหนังของเอิร์ล

พรวด!!

เอิร์ลที่ถูกยิงทะลุหัวใจ พ่นเลือดออกมาหนึ่งอึก เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดแผลถึงแก่น

อย่างไรก็ตาม พลังในการขว้างที่สะสมอยู่ในหอกยังคงอยู่

ใช้ขนอีกาที่มีหนามย้อน

เกี่ยวติดแน่น พาร่างของเอิร์ลบินต่อไป...

ติ๊ง!

ปลายหอกปักเข้าไปในผนังโรงละคร ตรึงเอิร์ลไว้กับผนัง

'ผนึกทราย'

บีบนิ้วทั้งห้าของมือซ้ายแน่น

แถบทรายที่มีเครื่องหมายด้วงศักดิ์สิทธิ์งอกออกมาจากภายในผนัง แยกกันผนึกแขน ขา และลำคอของเอิร์ล พร้อมกันนั้นก็แสดง 'การเปลี่ยนเป็นทราย' ออกมาอย่างเต็มที่ กัดกร่อนเอิร์ล

ฮั่นตงได้พุ่งตัวออกมาพร้อมกับการขว้างหอกแล้ว

วินาทีถัดมาที่เอิร์ลถูกตรึง ฮั่นตงก็ไปถึงแล้ว

ตลอดทั้งกระบวนการไม่มีช่วงเวลาว่างเลยแม้แต่น้อย ไม่อาจให้เอิร์ลมีโอกาสหายใจเลย

กรอดๆ...

'หนวด' ที่ติดมากับศีรษะของผู้ไร้ใบหน้าไหลออกมา

ฮั่นตงตบลงบนศีรษะของเอิร์ลหนึ่งที

หนวดที่มีจุดประทะลุกะโหลก บุกรุกสมองอย่างเต็มรูปแบบ ทำลายถึงรากฐาน

หากเป็นในอดีต การโจมตีนี้ถือเป็นการสังหารถึงตายในทุกสถานการณ์

ไม่เพียงแต่ทำลายเนื้อเยื่อสมอง แต่ยังกระจายจิตสำนึกจนหมดสิ้น แม้แต่แตะต้องถึงระดับวิญญาณ... แม้แต่สิ่งมีชีวิตนอกเมือง ก็จะถูกปนเปื้อนจนตายสนิท

แต่ว่า...

ตั้งแต่ต้นจนจบ รอยยิ้มสีเลือดบนใบหน้าของเอิร์ลก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง... ปากที่ฉีกออกอย่างสมบูรณ์ยังคงรักษารอยยิ้มบ้าคลั่งไว้

หัวใจถูกหอกที่มีพลังมหาศาลและมีฤทธิ์ทำลายล้างจากเวทมนตร์มืดแทงทะลุ

ลำคอที่ค่อนข้างบอบบาง เพราะถูกพันธนาการทรายจนกลายเป็นทราย เผยให้เห็นหลอดลมและเส้นเลือดแดงที่แตกหัก

สมองถูกหนวดบุกรุก คลุ้มคลั่งจิตสำนึก สัมผัสถึงวิญญาณ

อย่างไรก็ตาม...

"ฮ่าฮ่าฮ่า! อ๊าฮ่าฮ่า!"

เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังก้องในโรงละคร

ภายใต้อิทธิพลของเสียงหัวเราะ กระแสเลือดที่กระจายอยู่ในโรงละคร รวมตัวกันเองเป็นค้างคาวเลือด บินวนอยู่บนอากาศ

"คุณสมบัติรอยยิ้มบ้าคลั่งถึงกับต้านทานการบุกรุกสมองระดับนี้ได้?!"

ความรู้สึกอันตรายทำให้หลังของฮั่นตงชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

ตัดสินใจล้มเลิกทันที

ฮั่นตงดึงหอกยาวออกในทันที ถอยกลับไปที่เขตเวทีของโรงละคร

แม้ว่าฮั่นตงจะเข้าใจมาตลอดว่า สิ่งที่น่ากลัวและยากจะรับมือที่สุดของเอิร์ลแดงเลือด ผู้กินไวน์เลือดคือ 'พลังชีวิต' แต่ไม่คิดว่าการโจมตีระดับนี้จะยังไม่สามารถแตะต้องรากฐานของเอิร์ลได้

"สมกับเป็น... ความยากระดับนรกจริงๆ"

ดอเซียนเรเวนแยกตัวออกจากคทา

เปลี่ยนเป็นอีกาตัวหนึ่งเกาะอยู่บนไหล่ของฮั่นตง

หากสังเกตอย่างละเอียดจะพบว่าอีกาขี้ขลาดตัวนี้กำลังสั่นอย่างบ้าคลั่ง เพียงแต่มีขนาดเล็กเท่านั้น

การโจมตีระดับนี้ยังฆ่าเอิร์ลไม่ตาย เพียงแค่สร้างความเสียหาย 'ระดับกลาง' ทำเอาดอเซียนเรเวนเกือบฉี่ราดแล้ว

'คทาอีกา' อยู่ในมือของฮั่นตง สายตาเย็นชามองจ้องเอิร์ล

เมื่อค้างคาวเลือดรวมตัวเข้าด้วยกัน บาดแผลทั้งร่างของเอิร์ลก็หายสนิททันที

"ฮึ..." ฮั่นตงหายใจเข้าลึกๆ หนึ่งที... เตรียมใช้ไพ่ตายใบแรก

...

"แค่ก ! แค่ก! แค่ก!"

เลือดต้นกำเนิดหนึ่งกองถูกเอิร้ลไอออกมาตอนดิ้นหลุดจากพันธนาการ

"น่าตื่นเต้นจริงๆ! การโจมตีต่อเนื่องที่เจ้าให้ข้าเมื่อครู่ ไม่ให้เวลาตอบสนองเลยสักนิด... แสงทมิฬที่วิ่งพล่านในร่างกายข้าช่างทำให้รู้สึกไม่สบายจริงๆ

อีกอย่าง ระดับหนวดที่เจ้ามี ถึงกับเท่ากันกับของข้า... หากไม่ใช่เพราะข้ามีวิธีพิเศษในการปกป้องวิญญาณ คงถูกเจ้าฆ่าจริงๆ

ผู้ปกครองนิโคลัส เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ

เพราะข้าชอบ 'ท่าทางอันงดงาม' ของมนุษย์ ประมาณสิบสองปีแล้วที่ไม่ได้ปลดผนึกร่างกายอย่างสมบูรณ์... แต่ว่า การแสดงของเจ้าทำให้ข้าเพลิดเพลินจริงๆ!"

ฉัวะ!

ไม้กางเขนที่ปักอยู่ที่ข้อมือขวาถูกดึงออก

ครั้งนี้

ไม่ใช่แค่แขนของเอิร์ลเปลี่ยนแปลงอย่างง่ายๆ

'งานเลี้ยงเลือด'

อาณาเขตที่เป็นของปีศาจระดับสมบูรณ์แผ่กระจายออกมาจากใต้เท้าของเอิร์ล

โรงละครทั้งหมดเปลี่ยนแปลงไปเพราะสิ่งนี้ ของเหลวสีแดงไม่หยุดไหลออกมาจากเก้าอี้ไม้ พรมพื้น แผ่นกั้นเวที...

ร่างแท้จริงแดงเลือดเผยออกมา

---------

ไปสังเกตเห็นว่าทำไมเรื่อง เหนือนภามีคนอ่านน้อยลง พอไปตรวจดู ตกใจมาก เผลอไปคิดเงินได้ยังไง เพิ่งยี่สิบตอน เพิ่งเกริ่นเรื่องเท่านั้นเอง เพื่อนนักอ่านที่หยุดไป ไปอ่านต่อได้นะครับ เพื่อนนักอ่านที่จ่ายไปแล้ว ทำไงดี ติดต่อผมผ่านเฟสบุคไหม เดี๋ยวชดเชยให้ และถ้าพบว่าผมยังคิดเงินเมื่อยังไม่ครบ 100 ตอนก็ท้วงหน่อยนะครับ มือมันมักจะติ๊กคิดเงินเป็นอัตโนมัติอยู่ เสียหายมาก