【เรือนจำเซลล์พิศวง】บทที่ 479 สามัคคีสามคน

แม้ว่าตอนที่กลุ่มเดินทางมาถึงเทือกเขาอเดรลากา ฮั่นตงจะเคยร่วมมือกับหัวหน้าทีมลูเซียส แต่ก็ยังไม่นับว่าเป็นการต่อสู้ร่วมกันอย่างแท้จริง

ระหว่างทางที่ฝ่าดงหนามมา ส่วนใหญ่จะเป็นหัวหน้าทีมลูเซียสกับศิษย์พี่เจนที่ออกโรง... ส่วนฮั่นตงเพียงแค่ทำหน้าที่สอดแนมระหว่างเดินทางเท่านั้น แทบไม่ได้ลงมือเลย

เพราะที่เจอมาก็แค่พวกผู้สืบเชื้อสายธรรมดาๆ เท่านั้น

สามมอบชีวิต

ตามความเข้าใจของฮั่นตง

'สามัคคีสามคน' การได้มาซึ่งเครื่องบูชา คงไม่ใช่แค่การแลกเปลี่ยนหรือการไขปริศนาเหมือนที่ผ่านมา การต่อสู้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้

"สมแล้ว... สนามรบที่ค่อนข้างกว้างสินะ?"

เมื่อผ่านทางเดินเข้ามา ทั้งสามคนมาถึงพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมกว้าง

ฝั่งตรงข้ามก็มีทางเดินแบบเดียวกัน ดูเหมือนจะต้องรอให้อีกทีมสามคนมาถึงที่นี่ก่อน จึงจะเริ่มการแย่งชิงเครื่องบูชา

เมื่อทีมสามคนมาพบกัน และต้องใช้ 'เครื่องบูชาสามหัว' ในการเปิดประตูหิน

สิ่งที่ทุกคนต้องทำในที่นี้ช่างชัดเจนโดยไม่ต้องพูดถึง

"โครงสร้างทางเดินฝั่งตรงข้ามเหมือนกันเลย น่าจะมีทีมจากงานเลี้ยงแดงอีกทีมหนึ่ง... หวังว่าจะเป็นเป้าหมายที่ฉันต้องการ"

สิ่งที่ฮั่นตงไม่อยากเจอที่สุดคือทีมบารอนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเอิร์ล

ไม่ต้องพูดถึงว่าปีศาจสามตนร่วมมือกันจะรับมือยากแค่ไหน

พื้นที่มิติพิเศษในตอนนี้ถูกสร้างขึ้นโดยเทพเลือด อากาศรอบข้าง ผนังโดยรอบล้วนเต็มไปด้วยสีแดงเลือด... ทำให้พวกบารอนแดงเลือดได้เปรียบ

หากกลุ่มของฮั่นตงต้องการชัยชนะ คงต้องจ่ายราคาแพงอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ฮั่นตงอยากเจอที่สุดคือทีมผู้ทรยศที่เคยสร้างความแค้นไว้ก่อนหน้านี้...

รอประมาณสิบกว่านาที มีเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินฝั่งตรงข้าม มีคนมาแล้ว

ฮั่นตงกับลูเซียสต่างแย้มยิ้มชั่วร้ายพร้อมกัน

"โชคดีจริงๆ ได้ลงมือสังหารผู้ทรยศด้วยตัวเอง แถมยังได้นำเหรียญประจำตัวของพวกเขากลับไปนครศักดิ์สิทธิ์ เพื่อเตือนใจคนอื่นด้วย"

ลูเซียสมีท่าทีเกลียดชังผู้ทรยศอย่างถึงที่สุด

ส่วนฮั่นตงไม่ได้สนใจเรื่องการทรยศเท่าไหร่ เพราะหลังจากที่ฮั่นตงได้เห็นโลกทัศน์เช่นนี้แล้ว... เข้าใจอย่างชัดเจนในสิ่งหนึ่ง ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมอุทิศหัวใจเพื่อมนุษยชาติได้

แต่เพราะคนพวกนี้สร้างความแค้นกับฮั่นตงไว้ก่อน จัดการพวกเขาเร็วๆ ก็เป็นเรื่องดี เพื่อป้องกันไม่ให้มาขัดขวางแผนสำคัญของฮั่นตงในภายหลัง

เสียงหัวเราะก้องดังมาจากทางเดินฝั่งตรงข้าม

ตามด้วยอัศวินบาร์ตันผู้สวมเกราะหนาเงินวาว เดินอกผายไหล่ผึ่งออกมาจากทางเดิน

"ฮ่าๆๆ! โชคดีจริงๆ... แกก็คือแขกผู้มีเกียรติเมื่อคืนก่อน ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้... พวกแกโชคไม่ดีเลยนะ

ขอแนะนำตัวก่อน กองอัศวินไลออนฮาร์ต-บาร์ตัน เทย์เลอร์... ได้รับเชิญจากท่านเอิร์ลให้เข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้

สองคนนี้คือเพื่อนร่วมทีมของฉัน

กองอัศวินวิทช์ก็อด-บิล คาร์เตอร์

กองอัศวินวินด์วอล์คเกอร์-ทิฟฟานี่ การี่

พวกเราล้วนเป็นอัศวินโดยกำเนิด และผ่านการเสริมพลังด้วยไวน์เลือดอย่างสมบูรณ์ พลังส่วนตัวแข็งแกร่งกว่าปีศาจที่เพิ่งเกิดใหม่... หากพวกแกยอมคุกเข่าขอความเมตตา มอบทุกสิ่งที่มีให้พวกเรา ฉันอาจพิจารณาให้พวกแกตายอย่างรวดเร็วและไม่เจ็บปวด

หากพยายามต่อต้าน พวกเราอาจจะทรมานพวกแกตราบเท่าที่เวลาอำนวย"

อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของไวน์เลือด ทำให้อัศวินบาร์ตันผู้นี้หยิ่งผยองเกินไป ใบหน้าประดับรอยยิ้มบ้าคลั่งตลอดเวลา

เนื่องจากกลุ่มของฮั่นตงคลุมร่างด้วยผ้าคลุมทั้งตัว และซ่อนพลังไว้

บาร์ตันจึงคิดว่าพวกเขาเป็นเพียงเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายจากภูเขารอบข้างที่ได้รับเชิญมา ผู้นำอย่างมากก็แค่ปีศาจเกิดใหม่

เมื่อสามอัศวินผู้ทรยศแนะนำตัวแล้ว

ลูเซียสยกมือถอดผ้าคลุมที่ใช้ปลอมตัว

"กองอัศวินแดงเลือด-ลูเซียส ทอเซอร์ ขอทำความเคารพรุ่นพี่ทั้งสาม"

ในเวลาเดียวกัน

พลังวิญญาณพวยพุ่ง ผ้าคลุมที่ห่อหุ้มเรนเซ่อร์ค่อยๆ สลายไป

ใบหน้าผอมแห้งปรากฏใต้ผมยาวสีเทาขาว "กองอัศวินสิ้นพระชนม์ เรนเซ่อร์ ฟิจิ ขอทำความเคารพรุ่นพี่ทั้งสามเช่นกัน"

มีเพียงฮั่นตงที่ไม่ขยับเขยื้อน

ไม่ได้ถอดหน้ากากปากนกที่ใช้ปลอมตัว และไม่ได้แนะนำตัว เพียงยืนนิ่งอยู่หลังสุดของทีม

"ลูเซียส... ผู้ที่ถูกหัวหน้าเหล่าทัพซีเซียบังคับใช้โควตาพิเศษในการคัดเลือก จนได้เป็นอัศวินใหม่ในอันดับที่สองของปีนี้?"

ทันใดนั้น อัศวินผู้ทรยศต่างแสดงสีหน้าตกใจ แววตาฉายแววหวาดระแวง แต่จากนั้นก็ยิ้มออกมา... เส้นเลือดหลายเส้นปูดโปนขึ้นบนใบหน้า ฤทธิ์ไวน์เลือดถูกกระตุ้น

"อัจฉริยะแล้วอย่างไร? พวกแกเพิ่งเข้าร่วมกองอัศวิน ยังไม่ได้รับการฝึกฝนอย่างเป็นทางการ ยังไม่ได้พัฒนาระบบการต่อสู้ให้สมบูรณ์

"ไม่คิดว่าหลังจากพวกเราหายตัวไป นครศักดิ์สิทธิ์จะส่งพวกแกพวกมือใหม่มาสืบสวนที่เทือกเขาอเดรลากา... ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกผู้บริหารโง่เง่าในนครศักดิ์สิทธิ์นั่งเก้าอี้สูงได้ยังไง"

พูดจบ

อัศวินบาร์ตันจากกองอัศวินไลออนฮาร์ต แผ่พลังสนามพลังแข็งแกร่งออกมาจากทั่วร่าง

มือขวาชักดาบประจำตัวทำจากหินคริสตัลดำที่เหน็บไว้ที่เอว

แขนซ้ายถือโล่ขนาดใหญ่โครงสร้างเหมือนกระดองเต่า

อุปกรณ์ทั้งสองชิ้นมาจากห้วงมิติแห่งโชคชะตา และดาบหินคริสตัลดำนี้ยังมีระดับ 'พิเศษ (ม่วง)' อีกด้วย

ดาบสั้นที่ทำจากหินคริสตัลดำ สามารถกระตุ้นผลึก 'คลัสเตอร์' เมื่อฟันโดนเป้าหมาย

ทำให้ผลึกสีดำเกาะติดร่างเป้าหมาย มอบผลลดความเร็วอย่างรุนแรง และยังให้การป้องกันผลึกแก่ตัวเขาเอง

โล่กระดองเต่าที่ถือในมือซ้ายมีค่าต้านทานและป้องกันทางกายภาพสูงมาก

แสงสีเงินปกคลุมร่างของอัศวินบาร์ตัน เพิ่มการป้องกันทางกายและต้านเวท... เป็นนักป้องกันล้วนๆ เป็นผู้นำสัญลักษณ์ของทีม น่าเสียดายที่จิตใจล่มสลาย

ขณะเดียวกัน การเสริมพลังจากไวน์เลือดทำให้คุณสมบัติร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

อีกคนหนึ่งคือจอมเวทบิลจากกองอัศวินวิทช์ก็อด เป็นจอมเวทล้วนๆ

เขาเองก็ไม่พอใจเรนเซ่อร์ที่ฝึกฝนเวทมนตร์วิญญาณ เขาเชื่อว่าเวทมนตร์วิญญาณไม่ควรถูกจัดอยู่ในคณะนักเวท ควรไปอยู่คณะวิทยาการลึกลับที่แปลกประหลาด

เป็นจอมเวทธาตุมาตรฐาน

ลูกไฟสามลูกลอยอยู่ด้านหลังเขา

ดูเหมือนว่าด้วยฤทธิ์ของไวน์เลือด ทำให้ลูกไฟแฝงสีแดงจางๆ ได้รับพลังระเบิดและทำลายล้างที่แข็งแกร่งขึ้น

ส่วนคนสุดท้ายคืออัศวินทิฟฟานี่จากกองอัศวินวินด์วอล์คเกอร์ เกิดในคณะนักรบศักดิ์สิทธิ์ แต่เชี่ยวชาญด้านธนู... ฝึกฝนความคล่องแคล่วและยิงแม่นยำเหนือธรรมดาในคณะนักรบศักดิ์สิทธิ์

หยิบธนูยาวสีฟ้าอ่อนที่มีลายเมฆประทับอยู่ลงจากหลัง

ไม่ต้องใช้ลูกธนู

เมื่อทิฟฟานี่ง้างธนู จะกระตุ้นพลังงานจากต้นไม้พรสวรรค์ของตน ผสานกับคุณสมบัติของธนู รวมตัวเป็นลูกธนูธาตุลม

เมื่อเทียบกับลูกธนูทั่วไป มีพลังทะลุทะลวงและทำลายล้างที่แข็งแกร่งกว่า แถมยังเปลี่ยนตำแหน่งระหว่างบินได้... เป็นนักโจมตีระยะไกลที่ทรงพลัง

อัศวินทั้งสามคนนี้ก่อนหายตัวไป ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงดีในกองอัศวิน น่าเสียดายที่ถูกกิเลสกลืนกิน