【เรือนจำเซลล์พิศวง】 บทที่ 370 สามต่อหนึ่ง
【เรือนจำเซลล์พิศวง】 บทที่ 370 สามต่อหนึ่ง
ทั้งสามคนที่ล้อมโจมตีฮั่นตงล้วนเป็นตัวเต็งในหมู่อัศวินฝึกหัดรุ่นนี้ของคณะนักเวท
หนึ่งในนั้น
ก็คือผู้ชายแต่งหญิงที่เคยสร้างความเสียหายให้หุ่นยนต์ด้วยการระเบิดเงาในการทดสอบมาตรฐาน นามว่านัลเซน
เขาเป็นศิษย์ฝึกหัดศาสตร์เวทมืดเช่นเดียวกับฮั่นตง เชี่ยวชาญศาสตร์เวทสายเงา
โดยพื้นฐานแล้วศาสตร์เวทเงามีพลังกัดกร่อนสูง
ยิ่งไปกว่านั้น นัลเซนยังผสานธาตุระเบิดเข้าไปในเงา ทำให้ความเสียหายของศาสตร์เวทเงาถึงขีดสุด เพียงครั้งเดียวก็ทำลายโล่เวทได้
นักเรียนฝึกหัดอีกสองคนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา
คอนนิง ฮอลล์
มีร่างกายเทียบเท่านักรบศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างคิ้วแผ่กระจายกลิ่นอายอำนาจที่หายากในหมู่จอมเวท เป็นนักรบเวทมนตร์ที่พบได้น้อยมาก ถนัดศาสตร์เวทไฟ
อุปกรณ์แห่งโชคชะตา - "แหวนไฟกระดูก"
อาศัยผล 'รวมเวท' ของแหวน สามารถรวบรวมใบมีดไฟลุกโชนสองเล่มได้อย่างอิสระ
อาวุธเวทมนตร์แบบนี้แตกต่างจากอาวุธทั่วไป
ใบมีดไฟสามารถเปลี่ยนความยาวได้อิสระขณะโจมตี อีกทั้งยังพ่นเปลวไฟจากส่วนคมได้...หรือแม้แต่เปลี่ยนรูปร่างก็ยังได้
คนสุดท้ายในสามคนคือศิษย์ฝึกหัดหญิงนาม "ชาเบอร์ลินา ฮิลล์"
เป็นจอมเวทสายแสง แต่ไม่ใช่นักบวชแสงศักดิ์สิทธิ์ที่คอยสนับสนุนทั่วไป...แต่เป็นจอมเวทแสงสายโจมตีที่พบได้น้อยมาก
นั่นทำให้หญิงสาวผู้นี้มีเสน่ห์เฉพาะตัว บุคลิกราชินีแห่งแสงสว่างที่หาได้ยากยิ่ง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่สนใจเด็มพ์ซี่ผู้หล่อเหลาเย็นชา มีพลังที่ทุกคนยอมรับว่าแข็งแกร่งที่สุด และมีพรสวรรค์สูงสุด...แต่กลับต้องการเอาชนะเด็มพ์ซี่ด้วยตัวเองเพื่อพิสูจน์ความสามารถ
เนื่องจากตอนแรกฮั่นตงปรากฏตัวพร้อมกับเด็มพ์ซี่ตามรองศาสตราจารย์มา
และตอนนี้ก็ปฏิเสธข้อเสนอร่วมมือ
ดังนั้น สามคนนี้จึงคิดว่าฮั่นตงเป็นพวกเดียวกับเด็มพ์ซี่ ต้องกำจัดก่อน...อีกอย่าง ในสายตาพวกเขา คนที่น่ากลัวก็มีแค่เด็มพ์ซี่เท่านั้น
คอนนิงผู้ใช้ใบมีดไฟบุกตรงจากด้านหน้า
อีกสองคนโจมตีจากด้านข้างในมุมที่แยบยล
ทั้งสามคนเข้าใจจุดหนึ่งชัดเจน "ชุดศาสตร์เวท" สำหรับฝึกซ้อมแบบนี้มีโล่เวทที่เปราะบางมาก...หากโจมตีพร้อมกันสามคน แค่คนเดียวสัมผัสโล่เวทรอบตัวฮั่นตงได้ การต่อสู้ก็จะจบลง
"แบ่งพรรคแบ่งพวกลับหลัง...พวกนายทำแบบนี้ไม่ดีนะ" ฮั่นตงพึมพำ
แต่ตอนนี้มีเหล่าอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญมนตราอยู่มากมาย ฮั่นตงไม่สามารถใช้พลังเต็มที่ได้...ต้องพยายามใช้เวทมนตร์สู้กับเวทมนตร์
คอนนิงนักรบเวทมนตร์พุ่งเข้ามาก่อน ใบมีดไฟในมือยาวขึ้นถึงหนึ่งเมตร
ถึงขั้นเห็นเค้าโครงหัวมังกรปรากฏที่ปลายใบมีดอย่างจางๆ
ฟันสองครั้งบนล่างติดต่อกัน
ในเวลาเดียวกัน
นัลเซนปล่อยลูกกลมเงาขนาดเท่าลูกปิงปองห้าลูกจากด้านข้าง พอเข้าใกล้ฮั่นตงก็จะระเบิด
ส่วนชาเบอร์ลินา เคลื่อนไปอยู่ในตำแหน่งที่แยบยลมาก
นิ้วชี้กับนิ้วกลางชิดกัน ทันใดนั้นก็มีจุดแสงมากมายพุ่งออกจากปลายนิ้ว พุ่งใส่ฮั่นตงเร็วราวกับกระสุน...
การโจมตีสามรูปแบบพุ่งเข้ามาจากทิศทางต่างกัน
และล้วนเป็นการโจมตีหลายจุดที่หลบได้ยาก
ฮั่นตงที่หลบอยู่ในมุมไม่มีทางหลบหลีกได้เลย...โล่เวทที่เปราะบางอาจแตกได้ทุกเมื่อ
ยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีรวมพลังแบบนี้ไม่เพียงทำลายโล่เวทได้ แต่ยังสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อร่างกาย จอมเวททั่วไปอาจบาดเจ็บสาหัสหรือถึงตายได้
ติ๊ง!
โครม!
เสียงระเบิดดังต่อเนื่องจากจุดปะทะ
อาจารย์หลายคนที่สังเกตการณ์อยู่บนฟ้าเดิมทีจะออกมาห้าม เพื่อหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายในการสอบปลายภาค...แต่กลับถูกท่านหญิงเฮร่าห้ามไว้
เพราะท่านหญิงเฮร่ารู้ 'ข้อมูล' หนึ่ง
ช่วงก่อนหน้านี้
คืนหนึ่ง ขณะคุยกับเด็มพ์ซี่ใน 'ที่พักส่วนตัว' เธอเคยถามคำถามหนึ่ง
ท่านหญิงเฮร่าที่พิงไหล่เด็มพ์ซี่ไม่มีท่าทีสง่างามของรองศาสตราจารย์เหมือนยามปกติ นิ้วมือลูบแขนเด็มพ์ซี่เบาๆ ถามว่า
"มาร์ติน...นักเรียนรุ่นนี้ดูเหมือนจะมีคนมีความสามารถหลายคนนะ
ทั้งหลานชายของผู้กองเคมอน แล้วก็ได้ยินว่ามีลูกสาวบุญธรรมของช่างตีเหล็กใหญ่ไฮเดรกด้วย
มีคนไหนน่าสนใจสำหรับเธอบ้างไหม?"
"สองคนนั้นเก่งมากทั้งคู่ ในร่างของเอเบลดูเหมือนจะมีสัตว์ร้ายน่ากลัวถูกผนึกไว้มาตั้งแต่เกิด ส่วนร่างกายของวิลรี่คงเป็นกรณีที่ไม่ซ้ำใครในนครศักดิ์สิทธิ์...แต่ว่านะ ผมรับมือได้ทั้งคู่"
"ฮ่าๆ...งั้นอีกสองปีการคัดเลือกอัศวินก็คงเป็นเวทีส่วนตัวของเธอสินะ? ตอนนั้น ฉันในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษาโดยตรงคงได้หน้าแน่"
"ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก อาจารย์เคยได้ยินไหมว่าท่านแบล็กไวท์รับลูกศิษย์?"
"อ้อ? อีกาตัวนั้นรับศิษย์เหรอ?"
"ช่วงก่อนหน้านี้...ผมได้ประลองกับศิษย์คนนั้นรอบหนึ่ง"
เฮร่าแปลกใจเล็กน้อย เพราะนิสัยของเด็มพ์ซี่ไม่ค่อยชอบประลองกับคนอื่น...อีกอย่าง ในหมู่นักเรียนรุ่นนี้ของคณะนักเวท แทบไม่มีใครที่สามารถต่อสู้ 1v1 กับเด็มพ์ซี่ได้จริงๆ
การฝึกต่อสู้ปกติของเด็มพ์ซี่ เฮร่าจะใช้ตำแหน่งรองศาสตราจารย์เชิญรุ่นพี่มาช่วยฝึกโดยตรง...หรือแม้แต่ให้อาจารย์บางท่านมาประลองกับเด็มพ์ซี่
"แล้วผลเป็นยังไง ศิษย์คนนั้นทำให้เธอบาดเจ็บได้งั้นเหรอ? นักเรียนรุ่นนี้น่าจะไม่มีใครชนะเธอได้นะ?"
"ผมแพ้" เด็มพ์ซี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา
"...พูดอะไรเล่น ลูกมาร์ตินของฉันจะแพ้ได้ยังไง? เธอปล่อยให้เขาชนะใช่ไหม? หรือว่าคนนั้นใช้วิธีคดโกงที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน?"
"ไม่ใช่ ผมต่อสู้เต็มที่แต่สู้ไม่ได้จริงๆ...พูดถึง ศิษย์คนนั้นดูเหมือนจะสนใจศาสตร์เวทด้วย อาจจะมาเยี่ยมเยียนศึกษาที่คณะนักเวทของเราในอนาคต"
เฮร่าไม่เชื่อว่าเด็มพ์ซี่จะแพ้ จึงซักถามเรื่องนี้ต่อ "เธอแพ้? อีกฝ่ายมีที่มายังไง?"
"ผมก็ไม่ค่อยรู้...แค่รู้ว่าเพิ่งเข้าเรียนก็ถูกท่านแบล็กไวท์เลือกแล้ว ถ้าไม่พูดถึงพละกำลัง
เรื่องการวางแผน จัดการ และดูแลรายละเอียดก็ไม่ด้อยไปกว่าผมเลย"
เฮร่าดูไม่ค่อยพอใจนัก "ถ้าคนนี้จะมาที่คณะนักเวทจริง เธอพาเขามาพบฉันเลย...ฉันอยากเห็นว่าอัจฉริยะแบบไหน"
............
ตอนนี้
เฮร่าจ้องมองจุดที่เวทมนตร์ระเบิด พึมพำเบาๆ
"ถ้าแค่ระดับนี้ก็ถูกคัดออก...ที่บอกว่าเอาชนะเด็มพ์ซี่ในการประลองได้ คงเป็นเพราะวันนั้นเด็มพ์ซี่สภาพไม่พร้อมเท่านั้นเอง"
อย่างไรก็ตาม
เมื่อฝุ่นควันจากการระเบิดเงาสลายไป ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง...รวมถึงอาจารย์เวทมนตร์ด้วย
"พลังหายาก-สายทราย!? เจ้าเด็กนี่ไม่ได้ชำนาญศาสตร์เวทมืดสายอีกาหรอกเหรอ?"
ในมุมห้อง
กำแพงทรายที่แข็งแกร่งไม่มีอะไรทำลายได้ห่อหุ้มฮั่นตงอยู่
บนผิวกำแพงยังมีรอยสลักด้วงมงคลสีทองคำเข้ม...
"นี่มันอะไร?"
เมื่อใบมีดไฟของคอนนิงนักรบเวทมนตร์ฟันลงบนกำแพงอย่างแรง เพียงแค่ทำให้เม็ดทรายร่วงไปสองสามเม็ด แต่กลับทำให้ง่ามมือเขาแตก
ไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว
หนามแหลมที่ก่อตัวจากทรายสีเหลือง พุ่งทะลุโล่เวทที่ห่อหุ้มร่างเขา
ถูกคัดออก...
--------
ปล. เมื่อวานผู้แปลติดงานอย่างหนัก ไม่ว่างมาแปลเลย ต้องขออภัยด้วยนะครับ