【เรือนจำเซลล์พิศวง】บทที่ 43 สถาบันอัศวิน

การเดินขึ้นบันไดแห่งอาเรสให้ความรู้สึกราวกับกำลังปีนขึ้นภูเขาโอลิมปัสอันศักดิ์สิทธิ์...

สาเหตุมาจากวัสดุที่ใช้สร้างบันได

ทุกครั้งที่ก้าวขึ้นบันไดหนึ่งขั้น ร่างกายจะรู้สึกเหนื่อยล้าราวกับเพิ่งเดินทางขึ้นเขาหลายสิบเมตร

ฮั่นตงต้องพึ่งพา "แขนของมนุษย์กินศพ" ที่เพิ่งได้มาใหม่ ฝืนลากร่างตัวเองขึ้นไปจนจบช่วงหลังของเส้นทาง

พูดตามตรง ฮั่นตงรู้สึกว่านี่ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่

อัศวินฝึกหัดที่เลือกเรียนสาขาหลัก [นักรบศักดิ์สิทธิ์] ย่อมมีร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนอื่น การปีนบันไดแบบนี้คงจะง่ายกว่ามาก

เมื่อปีนขึ้นมาถึงลานด้านบน ฮั่นตงสามารถมองเห็นเขตชุมชนคนจนที่ตั้งอยู่ติดกำแพงเมืองชั้นนอกได้อย่างชัดเจน รวมถึงเขตซาเม่ยที่นิโคลัสเคยอาศัยอยู่ด้วย

ขอชี้แจงว่า ชุมชนคนจนทั้งสี่แห่งตั้งอยู่ในทิศตะวันออก ใต้ ตะวันตก และเหนือตามลำดับ

สถานีตำรวจตั้งอยู่ใกล้กับชายขอบของเขตซาเม่ย... ซึ่งอยู่ติดกับเขตกาน่า บ้านเกิดของบาร์ตัน อัศวินกุหลาบดำ และเป็นที่ที่เกิดเหตุการณ์บังเอิญพบมนุษย์กินศพด้วย

มิฉะนั้น แค่การเดินทางระหว่างชุมชนคนจนก็ต้องใช้เวลามากแล้ว

............

ด้านหน้าลาน

เป็นอาคารหินขาวหลังคาโค้งทรงกลม รอบด้านล้อมรอบด้วยกำแพงหินสูง 10 เมตร ยังไม่สามารถมองเห็นสภาพภายในสถาบันอัศวินได้

มีเพียงทางเดียวคือต้องเข้าไปในอาคารหินขาว

ประตูใหญ่ใช้กลไกแบบเครื่องจักร

เมื่อฮั่นตงเข้าใกล้ ไอน้ำก็ขับเคลื่อนลูกสูบ ทำให้เฟืองใหญ่น้อยบนประตูทองเหลืองที่ขบกันอยู่หมุนขึ้น ประตูใหญ่เปิดออกโดยอัตโนมัติ

เผยให้เห็นห้องภายในที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ใช้ทองเหลืองเป็นวัสดุหลัก

ชั้นวางหนังสือแบบไอน้ำที่ทำจากเหล็กเรียงรายติดผนัง บนนั้นวางแฟ้มประวัตินักศึกษาใหม่อย่างเป็นระเบียบ

ตรงกลางห้องมีโต๊ะกลมทำจากเหล็ก มีเจ้าหน้าที่ผู้รับผิดชอบที่แปลกตานั่งอยู่

เขาสวมหมวกปีกกว้าง ประดับด้วยเครื่องประดับโลหะจำนวนมาก... สิ่งที่พิเศษที่สุดคือ ใต้ปีกหมวก ครึ่งหนึ่งของใบหน้าถูกแทนที่ด้วยชิ้นส่วนกลไกทองเหลือง

ฮั่นตงไม่แน่ใจว่าสมองของชายผู้นี้ยังปกติดีอยู่หรือไม่

"กรุณาแสดงบัตรอัศวิน" เสียงที่เป็นมาตรฐานและมีแรงดึงดูดดังออกมาจากช่องปากกึ่งโลหะ

ขณะที่ฮั่นตงยื่นบัตรให้ เขาก็สังเกตใบหน้าด้านที่เป็นโลหะของชายผู้นี้อย่างจริงจัง ผ่านช่องว่างของทองเหลืองฉลุลาย เขาเห็นเนื้อสมองที่สมบูรณ์และทำงานเป็นปกติอยู่เลือนราง

"วาเลน นิโคลัส

ผ่าน 'เหตุการณ์สำหรับมือใหม่ระดับความยาก 4 ดาว' และเลือกสาขา [วิทยาการลึกลับ] ซึ่งมีผู้เลือกน้อย

ผ่านการตรวจสอบจากคณะกรรมการสัมภาษณ์แล้ว ภูมิหลังและอุปนิสัยไม่มีปัญหาใหญ่

บัดนี้จะเปิดใช้งานบัตรของคุณอย่างเต็มรูปแบบ เพิ่มฟังก์ชัน 'ตู้นิรภัย' 'บัตรผ่านสถาบัน' และ 'ใบอนุญาตรับคำสั่ง'

เงินช่วยเหลือค่าครองชีพที่คุณได้รับระหว่างเรียน หรือรางวัลเงินสดจากการทำภารกิจสำเร็จ จะถูกบันทึกไว้ใน 'ตู้นิรภัย' คุณสามารถไปเบิกใช้ได้ที่ธนาคารใดก็ได้ในนครศักดิ์สิทธิ์ และจะได้รับสิทธิพิเศษในการใช้บริการ

นอกจากนี้ คุณสามารถเข้าพื้นที่ทั่วไปในสถาบันได้อย่างอิสระ และสามารถรับภารกิจที่เกิดขึ้นภายในเมืองจากสำนักงานรับคำสั่ง โบสถ์ หรือภายในสถาบันได้"

บัตรอัศวินฝึกหัดสีทองถูกเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบผ่านอุปกรณ์ที่คล้ายเครื่องพิมพ์ดีด

ในเวลาเดียวกัน ผู้ดูแลหยิบหนังสือปกโลหะพิเศษเล่มหนึ่งออกมาจากตู้นิรภัยใต้โต๊ะเหล็ก บนนั้นมีตราสัญลักษณ์ดาบไขว้กับหัวม้าสีขาวเช่นเดียวกัน

《คู่มืออัศวิน》

"คู่มืออัศวินมีรายละเอียดเกี่ยวกับการจัดการสำหรับนักศึกษาใหม่ กรุณาทำตามคำแนะนำในนั้นเพื่อลงทะเบียนเป็นนักศึกษาใหม่ให้เสร็จสิ้น

นอกจากนี้ กฎระเบียบของสถาบันก็อยู่ในหนังสือด้วย กรุณาจดจำกฎระเบียบทั้งหมดให้ได้ในเวลาอันสั้น การฝ่าฝืนกฎจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง

โปรดทราบว่า คู่มือมีเพียงเล่มเดียวเท่านั้น ไม่สามารถแบ่งปันกับผู้อื่นได้ หากสูญหายจะต้องยื่นคำร้องขอเล่มใหม่กับฝ่ายบริหารของสถาบัน"

"ตกลง" ฮั่นตงพลิกดูเนื้อหาในคู่มืออย่างจริงจัง

บทนำบันทึกรายละเอียดขั้นตอนการลงทะเบียนเข้าเรียนของ 'อัศวินฝึกหัด' ไว้อย่างละเอียด

1. กรุณาไปที่คณะที่ตรงกับสาขาวิชาหลักของคุณ เพื่อรับตารางเรียน และทำการ 'รับรอง' และเลือกอาจารย์ที่ปรึกษาตามข้อกำหนดที่แตกต่างกันของแต่ละคณะ

2. ไปที่หอพักนักศึกษาในสถาบัน ใช้บัตรอัศวินเพื่อรับหมายเลขห้องแบบสุ่ม

"ก็คล้ายกับมหาวิทยาลัยอยู่นะ... ไม่รู้ว่าคณะวิทยาการลึกลับจะเป็นยังไง จากที่ได้ยินจากผู้ดูแล ดูเหมือนว่าอัศวินฝึกหัดที่เลือกเรียน [วิทยาการลึกลับ] เป็นสาขาหลักจะมีจำนวนน้อยที่สุด"

เมื่อเดินออกจากอาคารหินขาวหลังคาโค้งนี้

ป่าเขียวชอุ่มที่ปกคลุมพื้นที่กว้าง

ถนนหินอ่อนกว้างขวาง

โคมไฟถนนโลหะที่ใช้น้ำมันถ่านหินตั้งเรียงรายห่างกันทุก ๆ สิบเมตร

อากาศบริสุทธิ์ที่หายใจเข้าไปทำให้ฮั่นตงรู้สึกสดชื่น ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในดินแดนในฝัน

เนื่องจากสถาบันอัศวินมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก จึงมีป้ายรถรับส่งนักศึกษาตั้งอยู่ตามสถานที่สำคัญภายในสถาบัน... ไม่นานนัก ฮั่นตงก็ได้ขึ้นรถม้าที่กว้างขวางโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย มุ่งหน้าไปยัง [คณะวิทยาการลึกลับ]

ฮั่นตงสังเกตเห็นว่า ทุกทางแยกมีป้ายบอกทางตั้งอยู่

ห้าสาขาวิชาหลักสอดคล้องกับห้าสถาบันที่สำคัญที่สุดภายในสถาบันอัศวิน... อย่างไรก็ตาม ยังมีสถาบันสำคัญอื่น ๆ ที่ขาดไม่ได้ เช่น

[อาคารอัศวิน] ที่รับผิดชอบงานบริหารจัดการอัศวินฝึกหัด

[สมาคมนักผจญภัย] ที่รับผิดชอบการประกาศภารกิจอันตรายในนครศักดิ์สิทธิ์

[เขตตลาด] ที่สามารถทำการซื้อขายและแลกเปลี่ยนสินค้าได้อย่างอิสระ

รวมถึงสมาคมที่เกี่ยวข้องกับด้านเทคนิคต่าง ๆ เช่น [สมาคมผลิตเครื่องจักรกล] [สมาคมการปรุงยา] [สมาคมสิ่งทอ]... [สมาคมนักเขียน] เป็นต้น

ฮั่นตงรู้สึกสนใจ [สมาคมการปรุงยา] เป็นพิเศษ... นอกจากนี้ เขายังรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับ [สมาคมนักเขียน] ด้วย

อย่างไรก็ตาม ในสถาบันอัศวินแห่งนี้กลับขาดอาคารที่เป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยทั่วไป นั่นคือห้องสมุด

"เนื่องจากมีสาขาวิชาหลักที่แตกต่างกัน ห้องสมุดอาจถูกแยกออกเป็นส่วน ๆ และตั้งอยู่ในคณะต่าง ๆ ตามหมวดหมู่ของหนังสือก็ได้"

รถม้ามาถึงเขตการศึกษาที่อยู่ภายใต้การดูแลของคณะวิทยาการลึกลับ

ทัศนียภาพของสถาบันที่เต็มไปด้วยสีเขียวชอุ่มเปลี่ยนไปในทันที... ฮั่นตงไม่คาดคิดว่าจะมีความแตกต่างที่ชัดเจนขนาดนี้

ต้นไม้แห้งตายสีดำเรียงรายอย่างหนาแน่น แบ่งเขตแดนชัดเจนกับพื้นที่สาธารณะของสถาบัน

อีกาจำนวนมากเกาะอยู่บนกิ่งไม้แห้ง

บางครั้งยังได้ยินเสียงร้องไห้ของนางฟ้าดังมาจากลึกในป่า

บางครั้งเห็นเงาแมงมุมยักษ์วูบผ่านไปในป่า

แม้จะไม่มีรั้วกั้น ก็ไม่มีใครกล้าบุกรุกเข้าไปในป่านี้

มีถนนสายหลักที่กว้างขวางตัดผ่านป่าอันน่าขนลุกนี้ คดเคี้ยวไปยังเขตอาคารหลักของคณะวิทยาการลึกลับ

อย่างไรก็ตาม หากต้องการเหยียบย่างบนถนนสายหลัก ยังต้องยืนยันตัวตนที่ประตูโลหะสีดำฉลุลายด้านหน้า... ดูเหมือนว่าเพียงแค่เดินบนถนนสายหลัก ก็จะไม่ถูกโจมตีจากสัตว์ประหลาดหรือวิญญาณในป่า

เมื่อฮั่นตงลงจากรถม้าและหยิบบัตรประจำตัวอัศวินออกมา อีกาตัวหนึ่งที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ ๆ ก็กระพือปีกบินมาเกาะบนประตูเหล็ก

ดวงตาสีดำจ้องมองบัตรและใบหน้าของฮั่นตง

เอี๊ยด...

ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออก อนุญาตให้เข้าไปได้