【เรือนจำเซลล์พิศวง】 บทที่ 9 ยายหวัง

ตอนมีชีวิตอยู่ ฮั่นตงไม่ใช่หนอนหนังสือที่อ่านหนังสือจนตาย หรือหมกมุ่นอยู่กับงานวิจัยจนตาย เขามีงานอดิเรกของตัวเอง แค่ใช้เวลากับมันน้อยกว่าเท่านั้น

หากต้องรอผลการทดลองเป็นเวลานาน ฮั่นตงมักจะดูหนังในห้องแล็บเพื่อฆ่าเวลา

ในมุมมองของฮั่นตง ภาพยนตร์เป็นศิลปะแขนงหนึ่ง บางเรื่องมีความลึกซึ้งมาก การชมอย่างตั้งใจช่วยกระตุ้นความคิดของเขาได้ดี...

หนังไซไฟเป็นแนวโปรดของฮั่นตง แต่เขาดูหนังสยองขวัญน้อยกว่า

ไม่ใช่เพราะกลัว แค่ไม่ค่อยสนใจสิ่งมีชีวิตประเภทผีสางที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้

เขาคิดว่ามันเป็นแค่ผลผลิตจากจินตนาการที่ผสมผสานความกลัวของมนุษย์กับสิ่งมีชีวิตจริง... ไม่ค่อยมีคุณค่าในการรับชม

ส่วนคำว่า 'หนังผีจีนในประเทศ' ในความทรงจำของฮั่นตงคือหนังห่วยๆ ที่ทำขึ้นมาเพื่อหาเงิน

ภาพยนตร์เรื่อง 'ไสยเวท' ของเก้ารัฐ

ฮั่นตงจำได้ลางๆ ว่าเคยอ่านบทวิจารณ์และคำแนะนำสั้นๆ เกี่ยวกับ 'ไสยเวท' ตอนที่เขาโพสต์รีวิวหนังบนเว็บไซต์

[หนังสยองขวัญต้นทุนต่ำเพียง 70,000 หยวนของผู้กำกับหน้าใหม่ รวมถึงค่ารักษาพยาบาล 20,000 หยวนของนักแสดงนำชายที่บาดเจ็บระหว่างถ่ายทำ... แต่กลับทำให้หนัง 'ระทึกขวัญ' งบหลายล้านหรือสิบล้านในประเทศต้องอับอาย และยังสามารถเทียบชั้นกับหนังสยองขวัญจากประเทศอื่นๆ ทั่วโลกได้

คว้ารางวัลมาไม่น้อย แต่กลับเกิดปัญหาก่อนฉาย

ไม่รู้ว่าทีมสร้างหนัง 'ถูกไสยศาสตร์' จริงๆ หรือเปล่า]

ตอนนั้นฮั่นตงรู้สึกสนใจมาก พยายามค้นหาข้อมูล แต่กลับพบว่าข้อมูลเกี่ยวกับ 'ไสยเวท' บนอินเทอร์เน็ตมีน้อยมาก แทบจะยากกว่าค้นหาหนังโป๊เสียอีก

ระหว่างค้นหาข้อมูล ฮั่นตงพบว่า 'ไสยเวท' ที่กำหนดฉายไว้แล้วถูกถอดออกจากโปรแกรมกะทันหัน... ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องประหลาดบางอย่าง

เหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบมากที่สุดเกิดขึ้นในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติแห่งหนึ่งในฮ่องกง

ขณะฉายภาพยนตร์เรื่องนี้ ผู้ชมหญิงคนหนึ่งได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง เริ่มวิ่งไปมาในโรงภาพยนตร์ จิตใจมีปัญหาในระดับหนึ่ง

ฮั่นตงคิดว่า ภาพยนตร์ที่ถ่ายทำในรูปแบบสารคดีเทียมแบบนี้ อาจสร้างความรู้สึกร่วมกับผู้ชมได้ในระดับหนึ่ง ผู้ชมหญิงคนนี้อาจเคยเห็นฉากคล้ายๆ กันตอนเด็ก จึงถูกดึงเข้าไปในภาพยนตร์อย่างสมบูรณ์ จนเกิดอาการ 'ตื่นตระหนก'

เนื่องจากตอนนั้นหาข้อมูลภาพยนตร์ไม่ได้ และถึงเวลาที่ต้องแยกเชื้อแบคทีเรียทันที ฮั่นตงจึงลืมเรื่องภาพยนตร์เรื่องนี้ไป

"น่าเสียดายจริงๆ! ถ้าตอนนั้นได้ดูหนังเรื่องนี้ โอกาสรอดชีวิตคงจะเพิ่มขึ้นมาก

จำได้แค่ว่าหนังถ่ายทำในรูปแบบสารคดีเทียม... เล่าเรื่องนักศึกษาสองคนไปถ่ายสารคดีเกี่ยวกับการทำนายในชนบท แล้วเจอเหตุการณ์ประหลาดระหว่างถ่ายทำ

นอกนั้นก็ไม่รู้แล้ว

เหตุการณ์ประเภทวิญญาณร้าย... ดูเหมือนว่าฉันจะต้องเจอผีสางที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้จริงๆ ระหว่างทาง

เวลาสามวัน แค่รอดชีวิตได้ ก็จะกลายเป็น 'ผู้กลับมา' ตามที่กองอัศวินพูดถึง

จากข้อมูลที่ได้มาตอนนี้ อัตราการเสียชีวิตสูงมาก หากตัดสินใจผิดพลาด อาจจะเดินไปสู่ทางตัน

ต้องจริงจังขึ้นแล้ว ทะนุถนอมชีวิตครั้งนี้"

พูดว่าไม่ตื่นเต้นคงเป็นไปไม่ได้

สิ่งมีชีวิตทุกชนิด เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จักและต้านทานไม่ได้ ความรู้สึกดั้งเดิมอย่างความกลัวก็จะพุ่งทะยานออกมา... แค่ว่าแต่ละคนมีความทนทานและการตอบสนองต่อความกลัวไม่เหมือนกัน

ฮั่นตงที่เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง สามารถกดความกลัวในใจได้มากกว่าคนอื่น

ทีมหกคน

นอกจากการเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว สมาชิกทุกคนในทีมยังได้รับกล้องวิดีโอขนาดถือด้วยมือเดียว บัตรนักศึกษา และเงินสด 500 หยวน

แน่นอนว่านาฬิกาข้อมือแบบไขลานยังคงอยู่และถูกตั้งเวลานับถอยหลังใหม่ พอดีกับ 72 ชั่วโมงใน 3 วัน

ทุกคนเดินทางไปด้วยกัน ไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง ที่นี่มีชาวบ้านใจดีมากมายมารวมตัวกัน

"ดูสิ แม้แต่คนต่างชาติยังมาดูดวงกับ 'ยายหวัง'... นี่ทำให้หมู่บ้านเราได้หน้าจริงๆ"

ฮั่นตงใช้ภาษาจีนกลางสำเนียงตะวันตกถามข้อมูล

ได้รู้ว่าที่นี่คือบ้านของยายหวัง คนพวกนี้ต่างมาเข้าคิวดูดวง... แต่ตอนนี้ยายหวังไม่อยู่บ้าน ไปทำพิธีที่หมู่บ้านทางตะวันออก

เมื่อรู้ข้อมูลนี้ ทุกคนรีบไปที่หมู่บ้านหลี่ป้าทางตะวันออกทันที พบบ้านที่ยายหวังอยู่

ตอนนี้พิธีกรรมกำลังเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย

มีตุ๊กตากระดาษสีแดงแปลกๆ วางอยู่หน้าประตู 'ยายหวัง' ใช้นิ้วคนน้ำมนต์ในชาม ให้ผู้หญิงหน้าตาไม่ดีคนหนึ่งดื่ม

ฮั่นตงกระซิบบอกหัวหน้าทีม "เอ็ดเวิร์ด เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงที่ต้องสร้างความสัมพันธ์กับยายหวัง

เพื่อมารยาท รอให้พิธีเสร็จก่อนค่อยติดต่อกับยายหวังดีกว่า... ฉันต้องไปห้องน้ำสักหน่อย เดี๋ยวกลับมา"

"ได้ ไปเถอะ"

ในหมู่บ้านมีส้วมสาธารณะหลายแห่ง

แน่นอนว่าจุดประสงค์ของฮั่นตงไม่ใช่การไปห้องน้ำ แต่เขาต้องการใช้เวลาช่วงนี้ก่อนที่เหตุการณ์จะเริ่มขึ้นจริง เพื่อหาข้อมูลสำคัญมากที่เกี่ยวข้องกับตัวเขาเอง

ฮั่นตงมาถึงหน้าร้านขายของชำแห่งหนึ่ง ก่อนอื่นเขาดูปฏิทินเพื่อยืนยันวันที่ปัจจุบัน - 5 พฤศจิกายน 2015

"สวัสดี โทรศัพท์สาธารณะคิดค่าโทรยังไง?"

"...โทรฟรี ไม่ต้องจ่าย" เจ้าของร้านหญิงเพิ่งเคยเห็นชาวต่างชาติในชนบทเป็นครั้งแรก เงินสองสามเหมาก็ไม่เป็นไร

"ขอบคุณ"

"คุณพูดภาษาจีนกลางได้มาตรฐานกว่าฉันอีก เก่งจริงๆ"

ฮั่นตงยิ้มน้อยๆ ด้วยมารยาท แล้วหยิบหูโทรศัพท์บ้านขึ้นมา

ฉี~~~!

ทันทีที่หูโทรศัพท์เข้าใกล้หู เสียงแหลมสูงที่ทำให้ปวดหัวจนแทบระเบิดก็ดังขึ้นในหัวของเขาทันที

『ห้ามใช้อุปกรณ์สื่อสารติดต่อกับโลกภายนอกทั้งทางตรงและทางอ้อมในฉากเหตุการณ์』

"บอกแต่แรกก็ได้นี่..." ฮั่นตงรู้สึกหมดหนทาง

จริงๆ แล้ว เขาต้องการใช้โทรศัพท์เพื่อหาช่องโหว่ของระบบ

เขาต้องการโทรหาเพื่อนในชีวิตก่อนหน้านี้ เพื่อยืนยันว่าโลกในภาพยนตร์นี้เหมือนกับโลกที่เขาเคยมีชีวิตอยู่หรือไม่ แม้จะไม่เหมือนกัน... ฮั่นตงก็วางแผนจะหาข้อมูลหนังสยองขวัญจากโลกภายนอก

แม้จะไม่ได้ใช้ในเหตุการณ์ปัจจุบัน แต่ก็ต้องใช้ได้ในอนาคตแน่นอน

เมื่อ 'เส้นทาง' การติดต่อกับโลกภายนอกถูกปิดกั้น ฮั่นตงจึงต้องใช้เงิน 500 หยวนที่ระบบให้มา ซื้อของบางอย่างที่ 'อาจจะได้ใช้' จากร้านขายของชำ แล้วใส่ทั้งหมดลงในเป้สะพายหลังสำหรับปีนเขา

พอดีกับที่พิธีกรรมเสร็จสิ้น

ยายหวังและสามีกล่าวลากับครอบครัวที่ 'ขับไล่วิญญาณร้ายสำเร็จ'

"สวัสดี คุณยายหวัง พวกเราเป็น..."

พวกเขายื่นบัตรนักศึกษาและแนะนำตัว

นักศึกษาต่างชาติเดินทางไกลมาถ่ายทำสารคดีในชนบท แน่นอนว่าไม่ควรปฏิเสธ... และยายหวังก็มีความคิดส่วนตัวเล็กน้อย หากได้มีชื่อเสียงผ่านสารคดี ธุรกิจในอนาคตก็จะดีขึ้นแน่นอน

ดังนั้น ยายหวังจึงตกลงให้สัมภาษณ์และถ่ายทำติดตามทั้งหกคนอย่างเต็มใจ

ในตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

『สร้างความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับตัวละครสำคัญ 'ยายหวัง' แล้ว กรุณาตามไปกับ 'ยายหวัง' ขึ้นรถไปยังสถานที่เกิดเหตุ』