บทที่ 550 ช่วงชิงผลจู

ดาบและกระบี่เข้าปะทะกัน

เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

ในสนามรบ เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่ว

สำนักกระบี่ตัดสวรรค์เป็นสำนักผู้ฝึกกระบี่เพียงหนึ่งเดียวในสิบสำนักระดับสูงแห่งแดนเหนือ คัมภีร์กระบี่ประจำสำนัก "สิบสามกระบี่ตัดสวรรค์" มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลกแห่งการฝึกเซียน เพลงกระบี่ลึกล้ำพิสดารอย่างยอดเยี่ยม

บ่อยครั้งที่คู่ต่อสู้เพิ่งจะออกกระบวนท่า ก็ถูกสิบสามกระบี่ตัดสวรรค์สกัดกั้นเอาไว้เสียก่อน

เมื่อสิบสามกระบี่ตัดสวรรค์ถูกใช้ออกมา ผู้ที่ประมือด้วยแทบจะไม่สามารถแสดงกระบวนท่าของตนออกมาได้อย่างเต็มที่ หลังจากถูกดักทางหลายครั้งเข้า ก็จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างรวดเร็ว ยากที่จะพลิกสถานการณ์ได้

แต่ชายชุดกระสอบกลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยน สงบนิ่งเยือกเย็น

ดาบยาวในมือของเขา ราวกับมีจิตวิญญาณ เพลงดาบที่ใช้ออกมานั้นลึกล้ำพิสดาร ไม่ด้อยไปกว่าสิบสามกระบี่ตัดสวรรค์เลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังดูเหมือนจะเหนือกว่าอยู่ลางๆ!

"เพลงดาบแบบนี้..."

ไป๋อวี่หานขมวดคิ้วแน่น

เพลงดาบของชายชุดกระสอบ ในสายตาของนาง หากจะเรียกว่าลึกล้ำพิสดาร น่าจะเรียกว่า แปลกพิสดาร เสียมากกว่า! มุมที่ฟันดาบออกไปแต่ละครั้งล้วนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ วิถีดาบไร้ร่องรอย ดั่งกวางป่าแขวนเขา

และที่สำคัญ ทุกดาบล้วนเป็นดาบปลิดชีพ!

ไป๋อวี่หานจ้องมองเพลงดาบของชายชุดกระสอบอยู่ครู่หนึ่ง ในภวังค์ เบื้องหน้านางพลันปรากฏภาพที่น่าสะพรึงกลัวขึ้นมาฉากแล้วฉากเล่า!

มีเงาภูตผีซ้อนทับ!

มีเลือดไหลนองเป็นสายน้ำ!

มีกองกระดูกขาวโพลน!

มีซากศพเดินได้!

รอบกายของชายชุดกระสอบ ราวกับเป็นนรกอเวจี มีภูตผีปีศาจและโครงกระดูกนับไม่ถ้วนกำลังดิ้นรนกรีดร้องอยู่ภายใน

ไป๋อวี่หานสีหน้าเจ็บปวด ร่างกายอรชรสั่นเทิ้มขึ้นมาทีละน้อย

ตุบ!

ไป๋อวี่หานรู้สึกเหมือนหัวไหล่ถูกคนผลักอย่างแรง ร่างกายสะดุ้งเฮือก ได้สติกลับคืนมา

โดยไม่รู้ตัว นางมีเหงื่อเย็นไหลโซมกายแล้ว

"เพลงดาบนี้ดูน่ากลัวมาก ไม่เหมือนวิถีธรรมะ สามารถส่งผลกระทบต่อจิตใจได้ อย่าไปจ้องมองมัน!"

เสียงของมู่ตงชิงดังขึ้น

ไป๋อวี่หานพยักหน้า รู้สึกหวาดหวั่นใจ ขนาดนางอยู่นอกสนามรบยังเป็นเช่นนี้ นางจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่ายอดคนฟ้าประทานจากสำนักกระบี่ตัดสวรรค์ที่อยู่ในสนามรบ จะรู้สึกเช่นไร

เคร้ง!

ดาบและกระบี่กระแทกกัน

เห็นเพียงชายชุดกระสอบคลายฝ่ามือออก ดาบยาวในมือหลุดลอย หมุนวนรอบกระบี่ยาวของฝ่ายตรงข้ามหนึ่งรอบ แล้วปาดเข้าที่ลำคอของยอดคนฟ้าประทานจากสำนักกระบี่ตัดสวรรค์!

ดาบนี้มาอย่างเหนือจินตนาการ ไร้ลางบอกเหตุ

ยอดคนฟ้าประทานจากสำนักกระบี่ตัดสวรรค์สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก รีบกระโดดถอยหลัง

แคว่ก!

เสื้อบริเวณหน้าอกของคนผู้นี้ถูกกรีดขาด เลือดซึมออกมา

บาดแผลไม่ลึก แต่ยอดคนฟ้าประทานจากสำนักกระบี่ตัดสวรรค์ตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก โชคดีที่เขาถอยได้ทันท่วงที มิเช่นนั้น ดาบนี้คงเอาชีวิตเขาไปแล้ว!

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว เงาร่างเบื้องหน้าก็วูบไหว ชายชุดกระสอบพุ่งผ่านข้างกายเขาไป มาถึงเบื้องหน้าผลจู ยื่นมือออกไปคว้า เด็ดผลไม้สีแดงสดใสนั้นมาไว้ในมือ

"ได้มาแล้ว!"

ไป๋อวี่หานอุทานด้วยความตกใจ "คนผู้นี้มีที่มาอย่างไร ร้ายกาจมาก!"

มู่ตงชิงส่ายหน้ากล่าวว่า "สงครามเพิ่งจะเริ่มต้น ผลจูอยู่ที่นั่น ยอดคนฟ้าประทานเหล่านี้เมื่อครู่ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสเด็ด

แต่ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ ใครเด็ดผลจู คนนั้นก็จะตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคน!"

"ความหมายของเจ้าคือ..."

"คนผู้นี้เด็ดผลจูไปแล้ว เกรงว่าคงอยู่ห่างจากความตายไม่ไกลนัก"

......

ในสนามรบ

ยอดคนฟ้าประทานจากสำนักต่างๆ หยุดต่อสู้โดยพร้อมเพรียง สายตาของทุกคน ล้วนจับจ้องไปที่ร่างของชายชุดกระสอบ

"เป็นเขา!"

ในที่สุด ในฝูงชนก็มีผู้ฝึกตนจำตัวตนของชายชุดกระสอบได้ สีหน้าหวาดกลัว น้ำเสียงสั่นเครือ

"เป็น เป็น เป็นปีศาจเกาะเสินหวง!"

"หือ?"

ทัวป๋าเฟิงและคนอื่นๆ ขมวดคิ้วแน่น

จินตันเจินเหรินส่วนใหญ่ที่อยู่ในที่นี้ ล้วนเป็นจินตันขั้นปลาย จินตันขั้นสมบูรณ์ ย่อมไม่เคยเห็นซูจื่อโม่ในสนามรบบรรพกาลระดับต้นมาก่อน

แต่ในฝูงชน มีผู้ฝึกตนสองสามคนที่เคยแอบดูอยู่ไกลๆ มีวาสนาได้เห็นศึกสะท้านโลกที่หน้าตำหนักจักรพรรดิมนุษย์ด้วยตาตัวเอง!

สำหรับหน้าตาของชายชุดกระสอบ สองสามคนนี้จำได้แม่นยำฝังใจเหลือเกิน

นั่นมันตัวตนที่เป็นดั่งฝันร้ายชัดๆ!

"ปีศาจเกาะเสินหวง?"

ยอดคนฟ้าประทานจำนวนมากในที่นี้แม้จะมีสีหน้าหวาดระแวงอยู่บ้าง แต่กลับไม่มีความเกรงกลัว แต่ละคนแผ่รังสีอำมหิต แทบอยากจะกลืนกินซูจื่อโม่ทั้งเป็น!

"คิดไม่ถึงว่า ผลจูหมื่นปีปรากฏ ทายาทเกาะเสินหวงถึงกับปรากฏตัวออกมาด้วย น่าสนใจจริงๆ"

อวี่เหวินอู่เจี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม ที่กึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

"ฮึ!"

ยอดคนฟ้าประทานจากหอมังกรพยัคฆ์สีหน้าไม่เป็นมิตร ตะโกนเสียงดังว่า

"ทายาทเกาะเสินหวง ไปกราบไหว้เข้าสำนักมารตั้งแต่เมื่อไหร่! เพลงดาบที่เจ้าใช้เมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพลงดาบซิวหลัวของสำนักมาร!"

ไม่ใช่แค่ยอดคนฟ้าประทานจากหอมังกรพยัคฆ์ คนส่วนใหญ่ในที่นี้ก็จำเพลงดาบของซูจื่อโม่ได้

ซูจื่อโม่สีหน้าสงบนิ่ง การถูกจดจำฐานะทายาทเกาะเสินหวงได้ ล้วนอยู่ในความคาดหมายของเขาแต่แรกแล้ว

เขาเก็บผลจูใส่ในถุงเก็บของ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะกินผลจู

พลังงานในผลจูมหาศาลมาก จำเป็นต้องปิดด่านบำเพ็ญเพียร ถึงจะย่อยสลายดูดซับมันได้หมด

การกินผลจูในสนามรบเช่นนี้ ก็เท่ากับรนรนหาที่ตาย

แย่งชิงผลจูได้สำเร็จแล้ว ขอเพียงเขาสามารถหนีออกไปจากที่นี่ สลัดหลุดจากทุกคนที่อยู่ด้านหลัง นั่นก็คือท้องฟ้าสูงให้นกบิน ทะเลกว้างให้ปลาโจน!

"เคยได้ยินมาว่าเจ้าเป็นปีศาจอันดับหนึ่งในรอบหมื่นปี ข้าล่ะอยากจะลองดูนัก ว่าเจ้ามีดีสมคำร่ำลือหรือไม่!"

ทัวป๋าเฟิงเจตจำนงการต่อสู้พุ่งสูง มือถือทวนจันทร์เสี้ยวทองคำ กระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

พื้นดินฉีกขาด ปรากฏรอยร้าวนับไม่ถ้วน หินทรายกระเด็น ทัวป๋าเฟิงกลิ่นอายเสียดฟ้า!

ว่ากันตามตรง ฉายาปีศาจเกาะเสินหวง ผู้ฝึกตนในที่นี้ส่วนใหญ่ล้วนเคยได้ยินมาบ้าง แต่คนที่หวาดกลัวจริงๆ กลับมีสองสามคน

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนในที่นี้ล้วนเป็นจินตันขั้นปลาย จินตันขั้นสมบูรณ์ แต่ซูจื่อโม่เป็นเพียงจินตันขั้นต้น

มู่หรงอู๋ซวงกล่าวเรียบๆ ว่า

"ข้าได้ยินมาว่า ทายาทเกาะเสินหวงเคยเข้าไปในตำหนักจักรพรรดิมนุษย์ คิดว่าเจ้าคงได้รับผลประโยชน์มาไม่น้อยกระมัง"

ประโยคนี้ เรียกความฮือฮาขึ้นในฝูงชนทันที

ผู้ฝึกตนที่เดิมทีต้องการวางตัวอยู่นอกวง ตอนนี้ต่างเริ่มกระสับกระส่ายอยากจะเคลื่อนไหว

การสืบทอดของจักรพรรดิมนุษย์ ใครบ้างจะไม่หวั่นไหว?

"ส่งผลจูออกมา ทิ้งการสืบทอดของจักรพรรดิมนุษย์ไว้ พวกเราอาจจะเหลือศพเจ้าไว้ให้ครบสมบูรณ์!"

ยอดคนฟ้าประทานจากสำนักเจ็ดสังหารถือกริชคู่ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แทบจะกลายเป็นสสารจับต้องได้

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ซูจื่อโม่เงยหน้าหัวเราะลั่น เผยความบ้าคลั่งออกมาอย่างถึงที่สุด ดาบยาวในมือชี้หน้าเหล่ายอดคนฟ้าประทานที่ขวางอยู่เบื้องหน้า พยักหน้ากล่าวว่า

"ดี ดี ดี ช่างป่าเถื่อนได้ใจจริงๆ ให้ส่งผลจู แล้วยังจะฆ่าข้าอีก! วันนี้ ข้าล่ะอยากจะรู้นักว่าพวกเจ้าที่เป็นยอดคนฟ้าประทานเหล่านี้ สุดท้ายแล้วจะเหลือรอดกี่คน!"

"จอมมาร!"

ยอดคนฟ้าประทานจากหอมังกรพยัคฆ์ถือกระบองคู่ สำแดงเดชอันน่าเกรงขาม ตวาดเสียงดังว่า

"ที่นี่ไม่ใช่สนามรบบรรพกาล ไม่ใช่ที่ให้เจ้ามาทำกำแหง!"

"ข้าจะกำแหง แล้วเจ้าจะทำไม!"

ซูจื่อโม่ยิ้มเยาะ ก้าวยาวๆ รุกคืบเข้าหาผู้ฝึกตนจากหอมังกรพยัคฆ์ สายตาเย็นยะเยือก กล่าวเสียงแข็งว่า "ใครกล้าขวางข้า ฆ่าไม่ละเว้น!"

ผมดำของซูจื่อโม่ปลิวไสว สายตาราวกับสายฟ้า กลิ่นอายกดดันผู้คน ร่างสูงสองเมตรพุ่งทะยานเข้ามา ราวกับเทพมารผู้สังหารเซียนพิฆาตสวรรค์!

"ฆ่า!"

เหล่ายอดคนฟ้าประทานคำรามพร้อมกัน ลงมือพร้อมกัน

ชั่วพริบตา แสงวิญญาณสว่างจ้าไปทั่วความว่างเปล่า!

สิบยอดคนฟ้าประทานเหยียบย่างบนอากาศ ราวกับดวงตะวันสิบดวง แสงสีเจิดจ้าบาดตา!

ทัวป๋าเฟิง อวี่เหวินอู่เจี่ย และยอดคนฟ้าประทานจากหอมังกรพยัคฆ์ สามผู้ฝึกตนที่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิดที่สุด ได้เข้ามาถึงระยะประชิดแล้ว

ทวนจันทร์เสี้ยว ทวนทองคำ และกระบองคู่มังกรพยัคฆ์ แหวกอากาศพุ่งเข้ามา!

อุปกรณ์วิเศษอื่นๆ อย่างกระบี่บิน กริช และกระสวยเงา ก็กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้ามาถึงตรงหน้า แผ่ไอเย็นเสียดกระดูก!

สิบยอดคนฟ้าประทานร่วมมือกัน ในระดับพลังเดียวกัน ใครจะต้านทานได้?

-สองสิงห์:ผู้แปล-