บทที่ 239 เหตุการณ์พลิกผันที่ไม่คาดฝัน

ในเวลาอันรวดเร็ว ซูจื่อโม่ก็ดื่มกินของเหลวในไข่อสูรสัตว์จนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

ซูจื่อโม่ไม่ต้องการให้พลังแก่นแท้ในร่างกายต้องสูญเปล่า เขาจึงรีบปิดรูขุมขนและผนึกทวารทั้งเจ็ดเอาไว้ กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลุ่งพล่านปะทะกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในร่างกาย จนทั่วทั้งร่างแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ!

คัมภีร์หลอมกายา คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็น คัมภีร์หลอมกระดูก คัมภีร์ชำระไขกระดูก และคัมภีร์ฝึกอวัยวะภายใน ทั้งห้าคัมภีร์ดังก้องกังวานอยู่ในใจของซูจื่อโม่

ซูจื่อโม่พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อสงบพลังงานที่บ้าคลั่งนี้ลง

ครู่ต่อมา พลังงานนี้ก็สงบลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ได้พุ่งพล่านปะทะกันอย่างบ้าคลั่งในร่างกายอีกต่อไป

แต่ถึงกระนั้น ซูจื่อโม่ก็ยังไม่กล้าที่จะเปิดรูขุมขนและคลายผนึกทวารทั้งเจ็ดออกอย่างง่ายดาย

ทันใดนั้น!

หัวใจของซูจื่อโม่เต้นระรัว เขาสัมผัสได้รางๆ ว่า ดูเหมือนจะมีใครบางคนกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูงยิ่งนัก เสียงชายเสื้อที่ปลิวไสวดังเสียดหู

สีหน้าของซูจื่อโม่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบหันกลับไปมอง

...

หลังจากที่ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาเข้ามาในถ้ำแล้ว เขาก็เก็บไม้บรรทัดปฐพีไป

ถ้ำแห่งนี้เพียงแค่สูงใหญ่และกว้างขวาง ดูไม่เหมือนเป็นฝีมือของมนุษย์ แต่พื้นที่ภายในกลับไม่ได้ซับซ้อนอะไร

ขอเพียงเดินไปตามทางในถ้ำ ก็จะสามารถไปถึงส่วนที่ลึกที่สุดได้อย่างแน่นอน

เดินไปได้ครู่หนึ่ง ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน พลางขมวดคิ้ว

“แปลกจริง เหตุใดจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ?”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาพึมพำเบาๆ ขณะที่เดินไปข้างหน้า ก็กางฝ่ามือออก นิ้วหัวแม่มือสัมผัสกับนิ้วอีกสี่นิ้วแล้วแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว เพื่อทำการทำนาย

“หืม?”

ครู่ต่อมา สีหน้าของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก อุทานออกมาเสียงต่ำ

“เกิดเหตุการณ์พลิกผันที่ไม่คาดฝันรึ? เป็นไปได้อย่างไร?”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทากัดฟัน เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น วิ่งลึกเข้าไปในถ้ำอย่างต่อเนื่อง

“หรือว่าจะมีคนชิงตัดหน้าไปก่อน ทำลายแผนการใหญ่ของข้า?”

“แท้จริงแล้วคือผู้ใดกันแน่?”

“เป็นไปไม่ได้ ผู้ที่ข้ามผ่านป่าดึกดำบรรพ์และทะเลกระดูกมาได้มีเพียงสองคน และผู้ฝึกตนในชุดคลุมสีเขียวคนนั้นก็ถูกเชือกพันธนาการอสูรของข้ามัดเอาไว้ เป็นไปไม่ได้ที่จะดิ้นหลุด”

“เกิดปัญหาขึ้นที่ไหนกัน?”

หัวใจของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาสับสนวุ่นวาย ในชั่วพริบตาความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในหัว

เมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมหนึ่ง ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดโล่งขึ้นมาทันที

ไข่ฟองมหึมาฟองหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา

หัวใจที่เคยแขวนอยู่บนเส้นด้ายของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทา ในที่สุดก็วางลงได้ เขาถอนหายใจยาวออกมา พลางคิดในใจ

“โชคยังดี โชคยังดี ในที่สุดก็มาไม่สาย ไข่ฟองนี้ยังอยู่”

แต่ในวินาทีต่อมา หัวใจที่เพิ่งจะวางลงของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทา ก็กลับมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายอีกครั้ง!

ข้างๆ ไข่ฟองมหึมาฟองนั้น ยังมีผู้ฝึกตนในชุดคลุมสีเขียวยืนอยู่

ผู้ฝึกตนในชุดคลุมสีเขียวดูเหมือนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเขา จึงหันกลับมาทันที เสื้อบริเวณหน้าอกของคนผู้นี้เปิดออก เผยให้เห็นหัวสุนัขตัวเล็กสีดำทมิฬ

ทั้งคนและสัตว์ต่างก็เม้มปากแน่น สีหน้าดูแปลกประหลาด ราวกับกำลังกลั้นหายใจอยู่

“เป็นพวกเจ้ารึ?”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาถึงกับผงะไปเล็กน้อย งุนงงไปชั่วขณะ

เขายังคิดไม่ออกในชั่วขณะว่า คนที่ถูกเชือกพันธนาการอสูรมัดไว้ที่ตีนเขา เหตุใดจึงมาถึงที่นี่ได้ก่อนตน

“เป็นเขารึ?”

ซูจื่อโม่ก็ผงะไปเช่นกัน

ในชั่วพริบตา ซูจื่อโม่ก็ตระหนักได้ว่า จุดมุ่งหมายในการเดินทางครั้งนี้ของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาคนนี้ ก็ควรจะเป็นไข่อสูรสัตว์ที่อยู่ข้างๆ เขานี่เอง!

ซูจื่อโม่รู้สึกผิดอยู่บ้าง เมื่อมองไปยังสายตาของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทา ก็อดไม่ได้ที่จะหลบสายตาเล็กน้อย

ความคิดทั้งหมดของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาล้วนอยู่ที่ไข่สัตว์อสูร ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของซูจื่อโม่ ขณะที่เดินไปข้างหน้าก็กล่าวว่า

“สหายเต๋าผู้นี้ ท่านดิ้นหลุดจากเชือกพันธนาการอสูรได้อย่างไร ข้าไม่สนใจ

แต่ว่า ไข่ฟองนี้ จะต้องเป็นของข้า!”

“แน่นอนว่า ด้วยระดับพลังของท่าน หากคิดจะลงมือแย่งชิงไข่ฟองนี้กับข้าจริงๆ ท่านก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอก”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม พลางชายตามองซูจื่อโม่แวบหนึ่ง

ซูจื่อโม่ไม่พูดอะไร แม้แต่ลมหายใจก็ยังไม่กล้าที่จะหายใจออกมา

ในตอนนี้ ขอเพียงซูจื่อโม่อ้าปากพูด ก็จะมีแสงสีรุ้งพวยพุ่งออกมาเป็นแน่แท้

ในขณะนี้ ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาได้เดินมาถึงเบื้องหน้าของไข่อสูรสัตว์แล้ว สายตากวาดมองไปบนนั้น พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย พึมพำเบาๆ

“บนนี้มีจุดสีขาวได้อย่างไร ยังมีแสงส่องผ่านออกมาด้วย...”

เสียงหยุดชะงักลงทันที!

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาพูดต่อไม่ออกกะทันหัน

ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รูเล็กๆ บนไข่อสูรสัตว์ ใบหน้าซีดเผือดเป็นสีเขียว มุมปากกระตุกไม่หยุด ราวกับใกล้จะถึงขีดสุดของความอดทน

“อู~”

เย่หลิงยังเล็กเกินไปนัก ในที่สุดก็ทนไม่ไหว อ้าปากร้องออกมาเสียงหนึ่ง

กลิ่นอายของแก่นแท้แห่งพลังงานอันมหาศาลและเข้มข้น พลันปรากฏขึ้นแล้วหายไปในชั่วพริบตา

“หืม?”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่าง หันกลับมาทันที

ซูจื่อโม่เมื่อเห็นว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ก็ไม่ทนอีกต่อไป อ้าปากพ่นลมหายใจขุ่นๆ ออกมา

ทันใดนั้น ระหว่างปากและจมูกของซูจื่อโม่ แสงสีรุ้งก็พวยพุ่งออกมาเป็นพันๆ สาย สาดส่องประกายเจิดจ้าบาดตา

“ข้า...ไอ้...”

เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาจะยังไม่รู้อีกหรือว่าเกิดอะไรขึ้น ทันใดนั้นก็โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง แทบจะกระอักเลือดออกมาเป็นกองๆ ปากเบี้ยวด้วยความโกรธ

ซูจื่อโม่ไม่กล้าที่จะอยู่ที่เดิมอีกต่อไป รีบใช้วิชาตัวเบาอาชาศักดิ์สิทธิ์ผ่านช่องว่าง วิ่งหนีออกไปนอกถ้ำอย่างรวดเร็ว

“ไอ้บ้าเอ๊ย คิดจะหนีรึ?”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาตาแดงก่ำ คำรามออกมาด้วยความโกรธ

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาโบกแขน แขนเสื้อพองโตขึ้น พุ่งตามไปทันที พันรอบตัวซูจื่อโม่สองสามรอบ ก่อนจะดึงเขากลับมาในทันที!

“เฮ้ เจ้าทำอะไร!”

ซูจื่อโม่แสร้งทำเป็นเกรี้ยวกราดถามออกมา ไม่คาดคิดว่าพออ้าปาก ก็มีแสงสีรุ้งพุ่งออกมาอีกสายหนึ่ง พ่นใส่หน้าของผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาที่กำลังพุ่งเข้ามาพอดี

“ข้า...ไอ้...”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาโกรธจนตัวสั่น กระชากคอเสื้อของซูจื่อโม่ พลางกัดฟันพูดว่า

“เจ้ากินไข่ฟองนี้เข้าไป! เจ้าบ้าเอ๊ย เจ้ากินมันเข้าไป! ทำลายของล้ำค่าเสียสิ้น เจ้าหนู เจ้าจะรู้หรือไม่ว่าในไข่ฟองนี้คือสิ่งมีชีวิตอะไร!”

ซูจื่อโม่เมื่อเห็นว่าคนผู้นี้ได้เข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งแล้ว เกรงว่าเขาจะสูญเสียสติไป จึงพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาว่า

“ไม่รู้”

“ไม่รู้แล้วเจ้าก็กินรึ?”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาปล่อยซูจื่อโม่ ทั่วทั้งร่างราวกับคนเสียสติ ร้องโหยหวนออกมา

“ข้าลำบากลำบน เดินทางข้ามน้ำข้ามเขามาถึงที่นี่ ก็เพื่อไข่ฟองนี้ไม่ใช่รึ? ผลสุดท้ายกลับถูกเจ้ากินไป ข้า...ข้าแค้นใจนัก!”

ในตอนนี้ ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาอยากจะตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐานที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้นี้ ทำให้เขาเดือดร้อนแสนสาหัส!

หากเรื่องนี้ให้ตาแก่คนนั้นรู้เข้า เกรงว่าจะถูกหัวเราะเยาะจนตาย

“เจ้าหนู เจ้ารอวันตายได้เลย ไข่ฟองนี้เจ้าก็ยังกล้ากิน หึๆๆๆ”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทามองซูจื่อโม่ พลางหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา

ซูจื่อโม่ไม่พูดอะไร

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทายิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจ เดินเข้าไปอีกครั้ง กัดฟันพูดว่า

“เจ้ากินไปมากแค่ไหนกัน อ้าปากทีก็พ่นแสงสีรุ้งออกมาแล้ว! เจ้าคนเดียวกินได้มากขนาดนี้เลยรึ?”

“เอ่อ...”

ในขณะนั้น เย่หลิงที่ซ่อนตัวอยู่ในอกเสื้อของซูจื่อโม่ ก็โผล่หัวออกมาทันที เรอออกมาทีหนึ่ง ในปากและจมูกของมัน ก็มีแสงสีทองพุ่งออกมาหลายสาย

“ข้า...ไอ้...”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาตาเหลือก รู้สึกเวียนหัวหน้ามืด แทบจะล้มลงไป

“สุนัขตัวนี้ก็กินไปมากขนาดนี้! เจ้า เจ้า เจ้า...”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาชี้ไปที่ใบหน้าของซูจื่อโม่ โกรธจนพูดไม่ออก

ทันใดนั้น ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาราวกับนึกอะไรขึ้นได้ รีบวิ่งไปที่หน้าไข่ฟองนั้น โบกพัดในมือ ทุบไข่ฟองนี้จนแตกออกเป็นหลายชิ้น

ของเหลวในไข่เหลืออยู่น้อยเต็มที เหลือเพียงบางส่วนที่ยังติดอยู่บนเปลือกไข่

“ไม่สนแล้ว ข้าก็จะชิมดูบ้าง!”

ผู้ฝึกตนชุดคลุมสีเทาพึมพำออกมา ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก สองมือประคองเปลือกไข่ขึ้นมาทีละชิ้น แลบลิ้นออกมา เลียอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์...

-สองสิงห์:ผู้แปล-