บทที่ 23: ตะลึง! แต้มการยอมรับทะลุล้าน!

บทที่ 23: ตะลึง! แต้มการยอมรับทะลุล้าน!

ผู้อาวุโสหวงหยุดเคลื่อนไหว ก่อนจะยิ้มแล้วกล่าว "หลี่อวิ๋น... เจ้ามองเห็นชัดเจนหรือไม่?"

หลี่อวิ๋นกำลังจะพยักหน้า... แต่พลันมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

(นี่มันโอกาสทองชัดๆ! ข้าต้องไขว่คว้ามันไว้!)

เขาจึงกล่าวออกไปว่า "เรียนผู้อาวุโสหวง... ศิษย์พอมองเห็นภาพรวมขอรับ... แต่ยังมีรายละเอียดปลีกย่อยอีกหลายส่วนที่ยังจับจุดไม่ถูก... ไม่ทราบว่า... ศิษย์จะรบกวนท่านผู้อาวุโสหวง... ช่วยสาธิตอีกสักรอบได้หรือไม่ขอรับ?"

ผู้อาวุโสหวงไม่ปฏิเสธ เขากลับพยักหน้าอย่างพึงพอใจ... และสาธิตมันอีกครั้งทันที

และครั้งนี้... เขากลับจงใจ 'ลดความเร็ว' ลงยิ่งกว่าเดิม!

กว่าจะสาธิตจนจบครบกระบวนท่า... ก็กินเวลาไปถึงห้านาทีเต็ม! แถมยังมีคำอธิบายประกอบเป็นระยะๆ อีกด้วย

ผลลัพธ์ก็คือ... แต้มการยอมรับที่หลี่อวิ๋นได้รับ... เพิ่มขึ้นจากวินาทีละ 500 แต้ม... เป็นวินาทีละ 600 แต้ม!

ห้านาทีผ่านไป... บนหน้าต่างระบบมีแต้มเพิ่มขึ้นมาอีก 180,000 แต้ม!

เมื่อรวมกับของเดิม... ตอนนี้เขามีแต้มในมือกว่า 280,000 แต้มแล้ว!

หลี่อวิ๋นแทบจะคลั่งตายด้วยความดีใจ

ทว่า... เขาก็รู้ดีว่าควรจะหยุดเพียงเท่านี้

บางเรื่องทำครั้งสองครั้งได้... แต่ไม่มีครั้งที่สาม... หากเขายังดึงดันขอต่ออีก... มันยากที่จะรับประกันว่าตาเฒ่าพวกนี้จะไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ

"ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสหวงขอรับ"

"ศิษย์... จะขอลองดูเดี๋ยวนี้"

หลังจากผู้อาวุโสหวงสาธิตจบ หลี่อวิ๋นก็เดินไปยังพื้นที่ว่างใกล้ๆ... เขายืนหลับตา... ท่าทางเหมือนกำลังทบทวน 'หมัดอัสนีบาต' ที่เพิ่งได้เห็น...

แต่ในความเป็นจริง... เขาได้เรียก 'ระบบ' ขึ้นมา... และเริ่ม 'อัปแต้ม' แล้ว!

'หมัดอัสนีบาต' ในฐานะวิชายุทธ์ระดับสูงในขอบเขตบ่มเพาะกายา... ย่อมมีจุดเริ่มต้นที่สูงกว่าวิชาอื่น

หลี่อวิ๋นใช้ 500 แต้ม... เพื่อ 'ขั้นแรกเข้า'

จากนั้น 1,000 แต้ม... 'ขั้นสำเร็จขั้นต้น'

และอีก 2,500 แต้ม... 'ขั้นช่ำชอง'!

เขาใช้ไปทั้งหมด 4,000 แต้มในรวดเดียว... และเมื่อถึงจุดนี้... หลี่อวิ๋นก็หยุดอัปแต้มทันที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากอัปต่อ... แต่เขา 'ไม่กล้า'

วิชายุทธ์ที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน... เพียงแค่ดูคนอื่นสาธิตสองรอบ... กลับสามารถบรรลุถึงขั้น 'ช่ำชอง' ได้ในลมหายใจเดียว... นี่มันก็ 'เกินจริง' มากพอแล้ว!

หากยังอัปต่อไปอีก... มันจะทะลุไปถึงขั้น 'สำเร็จขั้นย่อย'

พลังแห่งความเข้าใจแบบไหนกันที่จะวิปริตได้ถึงเพียงนี้?

ยิ่งไปกว่านั้น... เวลาก็ไม่รอท่า... การอัปแต้มสามครั้งติด... และการซึมซับข้อมูลจากระบบ... มันก็กินเวลาไปครู่หนึ่งแล้ว... เขาไม่สามารถปล่อยให้ผู้อาวุโสทั้งสามคนยืนรอเก้อได้

หลี่อวิ๋นตัดสินใจลืมตาขึ้นทันที!

ประกายแห่งความมั่นใจฉายชัดในดวงตาของเขา

"เอาล่ะ!"

"ท่านผู้อาวุโสทั้งสาม... โปรดรับชม!"

สิ้นเสียงนั้น... ร่างของหลี่อวิ๋นก็พลันเคลื่อนไหว!

"กระบวนท่าแรก... อัสนีเร้นกาย!"

"กระบวนท่าที่สอง... อัสนีปรากฏ!"

"กระบวนท่าที่สาม... อัสนีผ่าปฐพี!"

...เก้ากระบวนท่าหลัก... ที่แฝงไว้ด้วยการพลิกแพลงนับร้อย... 'หมัดอัสนีบาต' ถูกปลดปล่อยออกมาทีละกระบวนท่า... จากที่ดูติดขัดในตอนแรก... ก็พลันกลายเป็นคล่องแคล่วในภายหลัง... จนบรรลุถึงขอบเขตของขั้น 'ช่ำชอง'

ทุกหมัดที่ชกออกไป... ล้วนเกิดเสียงลมแหวกอากาศ... ดุจเสียงคำรามของสายฟ้า!

จางค่งและผู้อาวุโสอีกสองคน... ตกตะลึงจนยืนนิ่งเป็นหิน!

"เจ้าเด็กนี่!"

"นี่มันพลังแห่งความเข้าใจแบบไหนกัน!? แค่ดูสองรอบ... ก็เรียนรู้ได้โดยตรง... แถมยังบรรลุถึงขั้น 'ช่ำชอง' ในรวดเดียว!? ... นี่ถ้าให้เวลามันอีกหน่อย... มันจะไม่ทะลวงสู่ขั้น 'สำเร็จขั้นย่อย' เลยรึ!?"

"สวรรค์..."

ผู้อาวุโสทั้งสามตกตะลึงจนไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย

โดยเฉพาะผู้อาวุโสหวง... ผู้เป็นคนสาธิตวิชานี้ด้วยตนเอง... เขาย่อมรู้ดีที่สุด

เขายังจำได้แม่นว่า... ตอนที่เขาเป็นศิษย์สายนอก... เขาต้องทุ่มเทความพยายามมากเพียงใดกว่าจะฝึกวิชานี้ได้...

ไม่เพียงต้องอ่านตำรานับไม่ถ้วน... แต่เพื่อที่จะบรรลุ 'เจตจำนงแห่งอัสนีบาต'... เขายังต้องเสี่ยงชีวิตวิ่งขึ้นไปบนยอดเขาในวันที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง... เพื่อเฝ้าดูสายฟ้าฟาดนับครั้งไม่ถ้วน...

ถึงกระนั้น... เขาก็ยังต้องใช้เวลาถึง 'สามเดือนเต็ม' ... กว่าจะบรรลุถึงขั้น 'ช่ำชอง'

เมื่อเทียบกับหลี่อวิ๋นในตอนนี้... มันเทียบกันไม่ติดเลย!

"เกินไปแล้ว... มันเกินจริงไปแล้ว!"

"บัดนี้... ถ้าใครยังกล้าพูดว่าหลี่อวิ๋นไม่ได้กิน 'ผลเต๋าลึกลับสีม่วง' เข้าไป... ข้าจะเถียงกับมันให้ตายไปข้างหนึ่งเลย! ... ถ้ามันไม่ได้กินผลไม้เต๋าในตำนานนั่นเข้าไป... แล้วคนปกติที่ไหนจะมีพลังความเข้าใจที่วิปริตได้ถึงขนาดนี้!?"

"ต่อให้เป็นพวกพรสวรรค์ระดับหนึ่ง... ก็ยังห่างไกล!"

หลี่ซื่อสิง ที่ยืนอยู่ข้างๆ... เมื่อเห็นผู้อาวุโสหวงตื่นเต้นถึงเพียงนั้น... เขาก็พลันรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาบ้าง

"ข้าลองด้วย!"

"หลี่อวิ๋น! ... เจ้าอยากจะเรียนรู้วิชาอื่นอีกสักวิชาหรือไม่!?"

ดวงตาของหลี่อวิ๋นพลันลุกวาว!

(บ้าจริง! ยังมีเรื่องดีๆ แบบนี้อยู่อีกรึ!?)

(นี่มันวันโชคดีอะไรของข้า!? ... นี่พวกเขากำลังแท็กทีมกันมาช่วยข้าฟาร์มแต้มการยอมรับใช่หรือไม่!?)

โอกาสทองในการเรียนรู้วิชายุทธ์และฟาร์มแต้มไปพร้อมๆ กันแบบนี้... หากไม่คว้าไว้ก็โง่เต็มทนแล้ว! พลาดวันนี้ไป... อาจจะไม่มีอีกแล้ว!

ไม่ต้องพูดอะไรอีก... ลุยเลย!

"ในเมื่อท่านผู้อาวุโสหลี่เมตตาศิษย์ถึงเพียงนี้... หากศิษย์ปฏิเสธ... ก็เท่ากับเป็นการไม่เห็นคุณค่าในน้ำใจของท่าน...

"คำท้านี้... ศิษย์ขอน้อมรับ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดี! มั่นใจดีมาก!"

หลี่ซื่อสิงมองหลี่อวิ๋นอย่างชื่นชม... ก่อนจะก้าวออกไป... และเริ่มสาธิตวิชายุทธ์ทันที

หลี่อวิ๋นรีบรวบรวมสมาธิ... จ้องเขม็ง!

【สังเกตหลี่ซื่อสิงสาธิตวิชายุทธ์, แต้มการยอมรับ +500】

【สังเกตหลี่ซื่อสิงสาธิตวิชายุทธ์, แต้มการยอมรับ +500】

...

วันนี้... ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะเป็นวันที่หลี่อวิ๋น 'รวยเงียบ' อย่างแท้จริง!

หลังจากสาธิตจบรอบแรก... หลี่ซื่อสิงก็ไม่ถามหลี่อวิ๋นสักคำว่าทำได้หรือไม่... เขาเริ่มสาธิตรอบที่สองทันที! และเช่นเดียวกับผู้อาวุโสหวง... เขาจงใจลดความเร็วลง!

...และก็เป็นไปตามคาด...

หลี่อวิ๋นไม่เพียงได้เรียนรู้วิชาใหม่ 'ก้าวพริบตาดารา' ... เขายังกวาดแต้มการยอมรับไปอีก 270,000 แต้ม...

ทำให้แต้มรวมบนหน้าต่างระบบของเขา... พุ่งทะยานไปถึง 540,000 กว่าแต้ม!

และจางค่ง... ผู้ที่มีสัญญากับหลี่อวิ๋นไว้ตั้งแต่แรก... เมื่อเห็นผู้อาวุโสหวงกับหลี่ซื่อสิงทุ่มเทกันขนาดนี้... เขาก็พลันรู้สึกใจกว้างขึ้นมา...

เขาหยิบทักษะยุทธ์ออกมาถึง 'สองวิชา'... และสาธิตให้หลี่อวิ๋นดูต่อหน้าทันที!

...โดยไม่รู้ตัว... หลี่อวิ๋นก็กวาดแต้มการยอมรับเพิ่มมาอีกเกือบ 500,000 แต้ม...

ทำให้ยอดรวมแต้มการยอมรับของเขา... ทะลุ 'หนึ่งล้านแต้ม' ไปเป็นที่เรียบร้อย!

จากนั้น... ผู้อาวุโสทั้งสามยังได้รวบรวม 'ยาเม็ดโลหิตปราณ' ออกมาถึงสามขวด... รวมแล้วสามสิบเม็ด... มอบให้กับหลี่อวิ๋น...

ทำเอาจางฉู่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ... อิจฉาจนตาแทบถลนออกมานอกเบ้า!

ณ เวลานี้...

ค่ำคืนอันมืดมิดได้เข้าปกคลุมตำหนักชางอวิ๋นแล้ว...

จางค่ง, ผู้อาวุโสหวง, และผู้อาวุโสหลี่... ซึ่งบัดนี้พึงพอใจในตัวหลี่อวิ๋นอย่างถึงที่สุด... ได้เรียกให้หลี่อวิ๋นมานั่งลงอีกครั้ง

ก่อนจะกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"หลี่อวิ๋น... พลังแห่งความเข้าใจของเจ้านั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง... เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งเดียวเท่าที่พวกข้าเคยพบเห็นมาในชีวิต... เรื่องการมีอยู่ของเจ้า... พวกข้าจะรายงานให้ผู้บริหารระดับสูงของสำนักทราบในภายหลัง"

"เมื่อถึงตอนนั้น... เจ้าจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษจากเบื้องบน... แต่ในขณะเดียวกัน... มันก็อาจจะนำ 'ปัญหา' บางอย่างมาให้เจ้า... ข้าหวังว่าเจ้าจะเตรียมใจไว้"

"แน่นอน... เจ้าไม่ต้องกังวลจนเกินไป"

"ที่ว่าปัญหา... มันอาจจะไม่ใช่วิกฤตถึงแก่ชีวิต... แต่มันอาจจะเป็น 'โอกาส' ก็ได้... หากเจ้าคว้ามันไว้ได้... เจ้าก็จะสามารถทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า... มีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่เพียงแค่ในสำนักเทียนอู่... แต่อาจจะทั่วทั้งทวีปตงอวิ๋น!"

หลี่อวิ๋นไม่ใช่คนโง่...

เขารู้ดีว่า... ต่อให้พรสวรรค์ที่เขาแสดงออกมามันจะแข็งแกร่งเพียงใด... มันก็คงไม่ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามมาเปิดอกพูดคุยกับเขาอย่างจริงใจได้ในทันที...

ทุกสิ่งในโลก... ล้วนขับเคลื่อนด้วย 'ผลประโยชน์'

มันเป็นเพราะ 'คุณค่า' ที่เขาแสดงออกมา... ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสามเล็งเห็น... และเกิดความตั้งใจที่จะ 'ดึงตัว' เขามาเป็นพวก

หลี่อวิ๋นไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้... และเขาก็ยินดีที่จะให้ความร่วมมือ

เพราะท้ายที่สุดแล้ว... 'ระบบ' มอบให้เขาเพียงแต้มการยอมรับ... ช่วยให้เขาฝึกวิชาได้เร็วกว่าคนอื่น... ไม่ได้ทำให้เขากลายเป็นอมตะ ก้าวสู่สวรรค์ได้ในก้าวเดียว

การที่จะเติบโตขึ้นในโลกใบนี้... เขายังคงต้องการ 'ทรัพยากร'... ต้องการ 'การสนับสนุน'... และต้องเดินไปทีละก้าวอย่างระมัดระวัง

"ท่านผู้อาวุโสทั้งสามวางใจเถอะขอรับ... ศิษย์เข้าใจ"

"เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว... พวกข้าเห็นทั้งพรสวรรค์และนิสัยของเจ้า... ตราบใดที่เจ้ารักษามันไว้... ในอนาคต... ย่อมมีที่ยืนสำหรับเจ้าในหมู่ยอดฝีมืออย่างแน่นอน"

"อ้อ... แล้วพรุ่งนี้... เจ้าจงมาหาข้าอีกครั้ง... ข้าจะพาเจ้าไปที่ 'หอตำราวิชา' ด้วยตนเอง!"