ตอนที่34: อย่ามองคนแค่ภายนอก

หลังจากที่ได้จบการศึกษาอย่างเป็นทางการแล้ว, โกโจก็ออกจากโรงเรียนไป. โมโมะน้ำตาซึมส่วนโทชิโร่นั้นก็มุ่งมั่นจะรีบจบการศึกษาให้เร็วที่สุด.

ส่วนลูเคียนั้นก็ออกจากโรงเรียนไปเข้าบ้านคุจิกิพร้อมกับ13หน่วยพิทักษ์เรียบร้อยแล้ว.

ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนเพื่อรอให้คนมารับ.

เซเรเทย์นั้นเหมืนกับเขาวงกตขนาดใหญ่ พื้นที่ของแต่ละหน่วยก็ใหญ่พอๆกับเมืองเมืองหนึ่งด้วย.

ด้วยเหตุนี้พวกเด็กจบใหม่จึงต้องรอให้คนจากหน่วยมารับเพื่อเลี่ยงการหลง.

ในตอนนี้โกโจไม่ได้สวมชุดสีขาวน้ำเงินอีกต่อไปแล้ว, เขาอยู่ในชุดกิโมโนสีดำพร้อมกับผ้าผูกไว้ที่ตาเช่นเคย.

“โทดที!”

พอมองไปที่ทิศของเสียงนั้น เขาก็เห็นผู้หญิงตัวสูงคนหนึ่งกำลังวิ่งมาหาด้วยหน้าที่แดงก่ำ. ดูเหมือนว่าเธอจะอายมากกว่าเหนื่อยซะอีก.

พอเธอมาถึงก็กล่าว “ขอโทษนะคะ. ชั้นน่าจะมาถึงตั้งนานแล้วแต่พอดีมีเรื่องด่วน.”

เธอหน้าแดงขึ้นมามากกว่าเดิมด้วยคำโกหกนั้น. เพราะจริงๆแล้วเธอนอนตื่นสายต่างหาก.

แต่ถ้าพูดไปแบบนั้นเธอจะเอาหน้าในฐานะรุ่นพี่ไปไว้ที่ไหนล่ะ?

โกโจลดผ้าปิดตาลงแล้วมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา.

เธอสูงเกือบจะเท่าเขาเลย, ผมของเธอสั้นและมีสีเงิน. ร่างกายที่สมส่วนไม่ใหญ่หรือเล็กเกินไป เธอดูเหมือนทอมบอยจริงๆ.

‘นี่สิของดี’

“อรุณสวัสดิ์ครับ. ผมมีชื่อว่า โกโจ ซาโตรุ. แต่คุณคงจะทราบแล้วสินะครับ”

อิซาเนะทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม “โอะ! ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ. *อะแฮ่ม*”

เธอทำสีหน้าจริงจังขึ้นแล้วกล่าว “ชั้นคือ โคเท็ตสึ อิซาเนะ รองหัวหน้าหน่วยที่4ค่ะ. โกโจ ซาโตรุคุง, ขอต้อนรับเข้าสู่หน่วยของเรานะ. หวังว่าพวกเราจะได้ร่วมงานกันอย่างดี”

“เช่นกันครับ”

--

เมื่อพวกเขามาถึงย่านที่เป็นเขตของหน่วย4 อิซาเนะก็เริ่มแนะนำที่ต่างๆให้เขาฟัง.

สำนักงานของหน่วยที่4นั้นถูกแบ่งออกเป็นตึกหลักสองตึก.

ตึกหนึ่งเอาไว้สำหรับงานทางการส่วนอีกตึกเอาไว้รักษาผู้ป่วย.

พอมองพวก ‘สาวๆ?’ ใส่ชุดกิโมโนสีชมพูคล้ายๆชุดนางพยาบาลแล้ว โกโจก็พยักหน้ารับ.

เขารู้สึกดีใจมากที่ได้อยู่ข้างๆนางพยาบาลสุดสวยหลายคน.

แต่ทั้งหมดก็ไม่ใช่แค่นั้น.

ในที่สุดเขาก็จะได้ดูคนอื่นใช้วิถีมารรักษาแล้ว.

ทว่าเขาไม่รู้สึกรีบนัก. วิชารักษานั้นไม่ใช่ของเล่นๆ โกโจไม่อยากเล่นกับชีวิตคนหากไม่จำเป็น.

เมื่อพวกเขาดูที่ต่างๆเสร็จแล้ว อิซาเนะก็หยุดเดินแล้วหันมาหาเขา.

“ปกติแล้ว ด้วยเกรดของเธอ เธอน่าจะได้ตำแหน่งบ้างแล้ว”

ใน13หน่วยพิทักษ์นั้นทุกๆหน่วยจะมีลำดับทั้งหมด20ตำแหน่ง. หัวหน้าหน่วยก็คือลำดับที่1นั่นเอง.

นอกจากลำดับที่1และสองที่มีได้คนเดียวแล้ว ตำแหน่งอื่นๆก็สามารถมีได้หลายคน.

ปัญหาของหน่วย4นั้นก็คือ, ถึงแม้พวกเขาจะได้รับการยกย่องแต่สุดท้ายงานของพวกเขาก็มีแต่รักษามากกว่าออกไปสู้.

เหตุนี้หากอยากจะได้ตำแหน่งที่สูงขึ้นในหน่วยก็จำเป็นจะต้องพัฒนาวิชารักษาของตนเอง.

ถึงแม้ว่ากฏมันจะเป็นเช่นนั้น แต่อิซาเนะก็ยังรู้สึกอายอยู่ดี.

โกโจเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี.

ต่างที่, ต่างกฏ. เขาก็แค่ต้องทำให้ดีที่สุดแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว.

“ไม่เป็นอะไรครับ.

อิซาเนะเอามือทาบอกแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอกออกมา.

“เอาล่ะค่ะ, คุณคงเหนื่อยแล้ว. พวกเราไปหาหัวหน้าก่อนแล้วเดี๋ยวชั้นจะพาคุณไปที่ห้องพักเองค่ะ.

‘โอะ, ในที่สุดก็จะได้พบเธอคนนั้นแล้วเหรอ. อุโนะฮานะ เร็ตสึ’

เธอคืออีกหนึ่งเหตุผลที่เขาสนใจในหน่วยนี้.

เพราะจากที่นานาโอะเล่ามา, หัวหน้าหน่วยที่4คือหนึ่งในน้อยคนที่เชี่ยวชาญด้านวิถีมารจนถึงระดับสุดยอด.

เขาพยักหน้าให้อิซาเนะแล้วตามเธอไปในห้องโถงจนถึงห้องของหัวหน้าหน่วย.

ตอนแรกนั้นทุกอย่างยังสบายดีอยู่.

แต่พอเขาเข้าใกล้มากขึ้น เขาก็เริ่มรู้สึกหนัก.

โกโจได้เจอแรงดันวิญญาณมามากมายในช่วงหลายเดือนนี้.

แต่พอได้เจอแรงดันวิญญาณของคนที่อยู่ข้างหลังประตูนั่นแล้วเขาพูดได้คำเดียว

‘สุดยอด’

มันไม่ใช่แค่เรื่องของจำนวนพลังอย่างเดียวเท่านั้น แต่การควบคุมเองก็ยอดเยี่ยมด้วย.

เขามองเห็นได้ชัดเจนเลย. แรงดันนี้ไม่ได้มีผลต่ออิซาเนะ ราวกับว่ามันพยายามเลี่ยงตัวเธอ.

โกโจมั่นใจเลยว่าถ้าเขาสู้กับเธอตอนนี้ เขาตายแน่.

เมื่อพวกเขามาถึงประตูแล้ว,

*ก๊อก* *ก๊อก* *ก๊อก*

“อรุณสวัสดิ์ค่ะหัวหน้า, โคเท็ตสึ อิซาเนะกับเด็กใหม่ค่ะ. ขอเข้าไปได้ไหมคะ?”

“เชิญค่ะ”

พอเปิดประตูเข้าไป โกโจก็ตะลึงที่เห็นผู้หญิงที่หน้าตางดงามนั่งอยู่ต่อหน้าเขา.

เขาต้องยอมรับเลยว่าเขารู้สึกขนลุกขึ้นมา เหมือนกับมีงูมาเลื้อยบนตัวเขาเลย.

หัวใจของเขาเต้นแรงมาก อะดรีนาลีนเองก็พุ่งเข้าไปหาสมองเขาอย่างรวดเร็ว.

นี่แหละ. นี่แหละคือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด.

โกโจมีความรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้นี่แหละจะเป็นตัวช่วยให้เขาในภายหลัง.