ตอนที่30: ปวดหลังมั้ย

“จงสถิตเหนือฟ้าเหมันต์ เฮียวรินมารุ!”

ทันทีที่โทชิโร่กล่าวออกมา อุณหภูมิรอบๆก็ลดลงอย่างรวดเร็วพร้อมกับหิมะและน้ำแข็งที่ปรากฏออกมารอบๆ.

ในมือเขานั้นดาบเปลี่ยนรูปร่างไป, มันยาวขึ้นและมีกั้นดาบเป็นรูปดาวพร้อมกับโซ่อยู่ตรงปลาย.

พลังที่เพิ่มขึ้นของเขาทำให้ฮอลโล่วสองตัวตกใจ แต่พวกมันก็ยังพุ่งเข้ามาจะกินเขา.

สำหรับยมทูตธรรมดาแล้ว การได้ชิไคมาก็ไม่ได้เปลี่ยนอะไรมากมายนอกจากรูปร่างดาบและแรงดันวิญญาณที่เพิ่มขึ้น.

แค่รู้ชื่อดาบก็ไม่ได้หมายความว่าจะเอาพลังของมันออกมาใช้ได้หมด.

แต่โชคไม่ดีสำหรับฮอลโล่วพวกนั้น เพราะฮึสึกายะ โทชิโร่ไม่ใช่ยมทูตธรรมดา.

เขารู้ได้เลยว่าดาบของเขานั้นสามารถควบคุมน้ำและเปลี่ยนให้มันเป็นน้ำแข็งได้.

เขาคือผู้ปกครองสรวงสวรรค์เหมันต์ตัวจริง.

พอมองดูพวกฮอลโล่วที่ช้าลงนั่นแล้ว โทชิโร่เหวี่ยงดาบออกไปเบาๆแล้วพวกมันก็ถูกขังอยู่ในน้ำแข็ง.

พวกมันพยายามสู้กลับและหนีออกมา

“เปล่าประโยชน์”

เขายกดาบขึ้นมาแล้วเหวี่ยงลงในครั้งเดียว “แสดงพลังให้พวกมันเห็น!”

โฮฮกกกกก!

เสียงคำรามของมังกรน้ำแข็งขานรับเขาแล้วพุ่งตรงไปยังฮอลโล่วสองตัวนั้นจนพวกมันแตกสลายไป.

*แฮ่ก**แฮ่ก**แฮ่ก*

“เห็นไหมครับพี่? ผมทำได้แล้ว”

โทชิโร่พึมพำออกมาขณะที่เหงื่อท่วมตัวและดาบที่จางหายไป. ดาบนั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนอาซาอุจิทั่วไปแล้ว. มันคือดาบที่เป็นของเขาตลอดไป.

ขณะที่เขากำลังจะหมดสตินั้น ชายผมสีเงินก็โผล่มาข้างๆเขาแล้วรับตัวเขาไว้ก่อนจะนำไปวางบนพื้นเบาๆ.

“โย่!”

“พี่ครับ!?”

“ฮ่าๆ. ผมเห็นทุกอย่างแล้วล่ะ. ต้องพูดว่าเยี่ยมมากสินะ. เอาล่ะที่เหลือขอผมจัดการกับเจ้าพวกขยะนี่เอง”

โทชิโร่พยักหน้าแล้วหมดสติไป.

พอมองเด็กผู้ชายที่หมดสติไปแล้ว โกโจก็ยิ้มแบบที่ไม่ใช่ยิ้มที่น่าหมั่นไส้ของเขา.

พอเขาลุกขึ้นมารอยยิ้มนั้นก็หายไปกลายเป็นรอยยิ้มที่เย็นชาแทน.

เขาเอามือล้วงกระเป๋าแล้วพุ่งไปทางเจ้าฮอลโล่วที่ชูเฮย์กำลังสู้ด้วยความลำบากอยู่.

“ฮ่ะ, ผมคงต้องชมนายด้วยสินะ? ถึงจะไม่มีประโยชน์แต่อย่างน้อยก็ยังมีความรับผิดชอบอยู่”

เขาหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะเดินผ่านชูเฮยืไปแล้วยืนอยู่ข้างหน้าฮอลโล่วที่ไม่ขยับเขยื้อน.

ไม่ว่าจะชูเฮย์หรือเจ้าฮอลโล่ว พวกเขาก็ขยับตัวไม่ได้เลย. พวกเขารู้สึกราวกับว่ามีปีศาจกำลังกดดันพวกเขาอยู่.

โกโจเอามือไปแตะหน้ากากของฮอลโล่วแล้วกล่าว “ชั้นเล่นมากไปจนโทชิโร่เกือบตาย. แต่ก็นะ เพราะแก, เขาถึงได้รู้ชื่อดาบฟันวิญญาณ. ขอบใจมั้ง? <วิถีทำลายที่4 เบียคุไร>”

สายฟ้าก่อขึ้นบนนิ้วของโกโจก่อนจะทะลุผ่านไปยังหน้ากากของฮอลโล่วจนมันสลายไป.

ขณะมองฮอลโล่วกำลังสลายไป ชูเฮย์ก็ล้มลงกับพื้นจากแรงกดดันมหาศาลของโกโจ.

เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองเห็นเลย.

นอกจากนักเรียนปีหนึ่งที่ปลุกดาบฟันวิญญาณของตัวเองได้ภายในหนึ่งเดือนหลังจากเข้าเรียนแล้ว ก็ยังมีเจ้าบ้าที่ทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ด้วยแรงดันวิญญาณของมันอยู่.

โกโจมองไปที่ชูเฮย์แล้วกล่าว “เอาล่ะชั้นต้องไปจัดการที่เหลือแล้ว. ถ้าโมโมะเป็นอะไรไปคงไม่ดีแน่. ส่วนนายอยู่ดูแลชิโระตรงนี้แล้วกัน ไปล่ะ!”

โกโจโบกมือให้แล้วหายไปด้วยก้าวพริบตา. มันเร็วเกินกว่าชูเฮย์จะเข้าใจได้อีกแล้ว.

ชูเฮย์ยิ้มออกมาอย่างขมขื่นแล้วส่ายหัว “6ปีมานี้ชั้นทำอะไรอยู่เนี่ย?”

แม้เขาจะไม่ใช่อัจฉริยะ แต่เขาก็ไม่ได้เป็นขี้เกียจ. บางทีชื่อเสียงอาจจะทำให้เขาขึ้นสนิมก็ได้?

เขาก้มหน้าลงมามองดาบตัวเอง “ถ้ากลับไปโซลโซไซตี้แล้ว ชั้นจะพยายามมากขึ้นจะได้รู้ชื่อของนาย”

ขณะเดียวกันบนท้องฟ้านั้นก็มีแมวสีดำพุ่งผ่านชูเฮย์ไปโดยที่เขาไม่รู้ตัว.

“นายพูดแรงไปนะ”

โกโจยักไหล่ “ผมไม่สนใจพวกอ่อนแอหรอก. ผมแค่เกลียดคนที่แกร่งขึ้นได้แต่ไม่ทำ. ถ้าเขาปลุกดาบตัวเองไม่ได้หลังจากนี้ เขาก็คงไม่มีความสามารถแล้ว”

“..งั้นเหรอ...”

‘เรานึกว่าหมอนี่เป็นแค่พวกขี้โม้ สงสัยต้องมองใหม่แล้ว’

เจ้าแมวเคยเห็นอัจฉริยะมาแล้วหลายคน.

ตัวของมันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น, คิสุเกะและหัวหน้าคนอื่นๆเองก็อาจเรียกได้เช่นกัน.

แต่ชายคนนี้กลับแปลกไป.

เขาไม่เย็นชาหรืออบอุ่นเลย. เขาไม่สนใจโลกใบนี้และจะดูหมิ่นทุกๆอย่างยกเว้นคนที่เขาเลือก.

เป็นครั้งแรกที่เจ้าแมวเจอคนที่แปลกแบบนี้.

‘หมอนี่น่าสนใจดี’

คนแบบนี้จะยอมก้มหัวให้กับวังกลาง46ห้องหรือพวกชั้นสูงไหมนะ?

พอเห็นเขาแล้วเจ้าแมวดำก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมา

‘ขอแค่เขาไม่ชิงตายไปก่อน โซลโซไซตี้ก็จะได้เจอกับพายุแน่’

---

ไม่กี่นาทีต่อมา ขณะที่เขากำลังจะกำจัดฮอลโล่วสองตัวสุดท้ายไป โกโจก็หยุดลงแล้วมองผู้หญิงผมบลอนด์ที่ยืนอยู่หน้าเหยื่อสองตัวของเขานั้น.

เจ้าแมวที่อยู่ข้างๆเขานั้นหายตัวไปทันที แต่โกโจก็ไม่สนใจ.

“จงคร่ำครวญ ไฮเนโกะ!”

ดาบของเธอสลายกลายเป็นธุลีก่อนมันจะเฉือนฮอลโล่วสองตัวเป็นชิ้นๆ.

พอเธอหันกลับมา ตาของเธอก็เบิกกว้างออกเมื่อเห็นชายหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนอยู่ต่อหน้าเธอ.

โชคดีที่เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นใครจากรายงาน.

“เธอคงเป็นโกโจ ซาโตรุสินะ. ชั้นชื่อว่ามัตสึโมโตะ รันงิคุ. รองหัวหน้าหน่วยที่10. เธอเป็นอะไรไหม?”

โกโจหัวเราะเล็กน้อยก่อนถาม “คือ ผมมีคำถามที่อยากรู้น่ะ”

มัตสึโมโต้เอียงหัวเล็กน้อย “สถานการณ์คับขันนะ. แต่ก็ว่ามาสิ”

“คือผมสงสัยน่ะครับ - คุณไม่ปวดหลังแย่เหรอ?”

มัตสึโมโต้ไม่เข้าใจคำถามในตอนแรก แต่พอเห็นจุดที่เขามองแล้ว เธอจึงปัดผมออกก่อนจะเชิดอกขึ้นแล้วหัวเราะ.

“ฮ่าๆๆๆ~! เธอไม่รู้หรอกว่าเจ้าพวกนี้มันหนักและร้อนขนาดไหน”

ครั้งนี้โกโจเป็นฝ่ายตกใจแทน.

‘นี่เราเจอคนใจกล้ากว่าเรางั้นเหรอ?’