ตอนที่28: อยากต่อยหมอนี่จริง

ขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงฮอลโล่ว โกโจไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่นิด.

เท่าที่เขาจำได้ เขาไม่เคยกลัวสิ่งที่ไร้สาระอย่างความตายมาก่อนเลย.

เขาถอดผ้าปิดตาออกแล้วดวงตาของเขาก็ส่องประกายราวกับอัญมณี.

“ได้เวลาเอาจริงซักหน่อยแล้วสิ”

ในตอนนั้นเอง ออร่าที่มหาศาลก็แผดออกมาจากตัวเขาจนปกคลุมพวกฮอลโล่วไปทั่ว.

แรงดันวิญญาณสีน้ำเงินของเขาเริ่มมีสีดำระเรื่อพร้อมกับสายฟ้ารอบๆตัวเขา.

*เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ*

<<ประกายทมิฬ>>

ตู้มมมม!!

ก่อนที่พวกฮอลโล่วไร้ความคิดนั้นจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พวกมันตัวหนึ่งก็ถูกเตะปลิวขึ้นท้องฟ้าไปก่อนจะตกลงมากระแทกพื้น.

หน้ากากของมันร้าวอย่างรุนแรงจนมันดิ้นไปมา ก่อนมันจะขยับตัวไม่ได้อีกเลย.

แม้จะดูยอดเยี่ยมแต่ “ชิ! ว่าจะเอาให้ตายในครั้งเดียวซะหน่อย”

เขาไม่พอใจที่เห็นเจ้าฮอลโล่วยังรอดได้อยู่.

<ก้าวพริบตา>

เขาหลบการโจมตีจากข้างหลังด้วยความเร็วเหนือเสียงแล้วไปโผล่บนหัวของมัน.

“ว่าไง!”

เจ้าฮอลโล่วตัวนั้นพยายามจะเงยหน้าขึ้น

“ลาก่อนนะ!”

โกโจก็ต่อยลงมา.

ตู้มมม!!

ครั้งนี้เขาไม่ยั้งมือและพอใจมากๆที่เห็นหน้ากากของมันแตกเป็นเสี่ยงๆ.

“ฮ่าๆ~! ต้องแบบนี้สิ!”

โฮกกก!!

ฮอลโล่วตัวที่เหลือเริ่มคุ้มคลั่งกัน.

ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้พวกมันคิดว่าทำให้ยมทูตตนนี้กลัวได้.

พอมองพวกฮอลโล่วปล่อยหมัดมาใส่เขา เขาก็หาวออกมา.

ในสายตาของเขานั้นมันช้ามากๆ. เขาเห็นทางหลบและฆ่าพวกมันในหมัดเดียวแล้ว.

แต่การต่อสู้นี้คือการฝึกของเขาไม่ใช่เหรอ?

เขายืดมือสองข้างออกไปแล้วพึมพำ

<วิถีพันธนาการที่39 เอ็นโคเซ็น>

โล่แสงโผล่ขึ้นมาระหว่างเขาและพวกฮอลโล่วทำให้การโจมตีไร้ผลไป.

โกโจกล่าวต่อโดยไม่รอช้า

<วิถีทำลายที่31 ชัคกาโฮ>

ลำแสงสีแดงพุ่งออกมาจนร่างกายท่อนบนของฮอลโล่วสลายไป.

แม้ว่าวิถีมารที่30ทั้งหลายจะทำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ถ้ามันมาอยู่ในมือของคนแบบโกโจแล้วมันก็คือาวุธทำลายล้างดีๆนี่เอง.

ทันใดนั้นเองโกโจก็มีความรู้สึกว่าตัวเองได้ใช้วิชาไสยเวทย์อีกครั้งแต่สุดท้ายมันก็แค่ดูคล้ายกัน.

เขาถอนหายใจออกมาแล้วชักดาบออก. สายฟ้าเริ่มรวมตัวกันบนดาบจากนั้นเขาก็ฟันมันออกไป.

*ชิ้ง*

ฮอลโล่วตัวหนึ่งถูกผ่าเป็นสองซีกไป.

เขาส่ายหัวแล้วเริ่มนับ “3,8,12,…20. เหลือแค่20ตัวเองเหรอ. เห้อ ช่วยทำให้ชั้นสนุกกว่านี้หน่อยโอเคมั้ย?”

ฮอลโล่วบางตัวเริ่มถอยไป.

เป็นครั้งแรกในชีวิตหลายร้อยปีของพวกมันที่รู้สึกถึงความกลัว.

พอเริ่มทนไม่ไหว พวกมันทุกตัวก็เริ่มถอยแล้วบินหนีกระจัดกระจายไป.

พอมองภาพนั้นแล้วโกโจก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ห้ะ? เอาจริงดิ?”

เขามั่นใจมาตลอดว่าพวกฮอลโล่วเป็นปีศาจไร้ความคิด เขาไม่นึกเลยว่าพวกมันจะวิ่งหนีแบบนี้.

แถมบินได้ด้วย?

พอมองพื้นที่แตกระแหงรอบๆแล้วโชคดีที่เป็นพื้นที่โล่งและไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ. เขาเกาหัวขึ้นมาด้วยความอาย.

“ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตามช่วยออกมาได้ไหมครับ?”

“โอ๋? จับได้แล้วเหรอ?”

‘ประโยคนี้คุ้นๆแหะ’

พอมองต้นตอของเสียงแล้วเขาก็ยิ้ม “เห, แมวพูดได้เหรอเนี่ย?”

เขาไม่ตกใจเลยแม้แต่น้อย เจ้าแมวจึงกล่าว “เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่มีคนไม่ตกใจ”

“ฮ่าๆ. โทดทีนะแต่ผมเคยเจออะไรที่มันน่าตกใจกว่านี้มาแล้วน่ะ”

แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าแมวตัวนี้ก็ดูจะซ่อนพลังมหาศาลเอาไว้.

“เอาล่ะคุณแมว. ทำไมถึงมาแอบดูผมครับ?”

เจ้าแมวไม่ตอบ มันเอาแต่มองเขา.

ระยะทางระหว่างย่านการค้าและที่นี่อาจจะไกล แต่สำหรับคนที่เคลื่อนไหวได้ด้วยความเร็วเหนือเสียงแล้วมันไม่แปลกเลย.

เหตุนี้เจ้าแมวจึงได้มองเขาสู้ตั้งแต่ตอนต้น.

‘ทุกวันนี้พวกเขาสอนอะไรให้เด็กเนี่ย?’

ถ้าคนที่อยู่ตรงนี้คือรองหัวหน้าไม่ก็หัวหน้า เจ้าแมวจะไม่แปลกใจเลย.

แต่นี่นักเรียน?

เจ้าแมวเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว.

“แค่60ปีโซลโซไซตี้พัฒนาไปมากขนาดนี้เลยเหรอ?”

“หา? นี่นายรู้จักยมทูตสินะ? ส่วนคำตอบก็คือ,”

เขายิ้มออกมาพร้อมสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ.

“ผมไม่รู้นะว่า60ปีก่อนโซลโซไซตี้เป็นยังไง แต่ในโลกนี้ผมคือสุดยอด”

พอมองสีหน้ากวนโอ้ยนั่นแล้ว ความรู้สึกประทับใจของเจ้าแมวก็หายไปจนเหลือแค่

‘อยากต่อยหมอนี่จริงๆ’.