ตอนที่24: แดนปิดกั้น

[ณ โรงเรียนชินโอ]

มีนักเรียนยืนอยู่บนโพเดี้ยมอยู่สามคน. นักเรียนชายคนหนึ่งอยู่ข้างหน้าส่วนด้านหลังก็มีนักเรียนชายและหญิงอย่างละคนยืนอยู่.

ข้างหลังพวกเขานั้นมีประตูลอยอยู่.

มันคือเซ็นไคมง(ประตูเชื่อมโลก). ประตูที่สามารถทำให้คนในโซลโซไซตี้เข้าไปสู่โลกมนุษย์ได้.

เมื่อเห็นว่านักเรียนปีหนึ่งมาครบแล้ว ชายคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าก็เอ่ยปากขึ้น.

“ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ. ผมคือฮิซากิ ชูเฮย์ นักเรียนปีที่6. ข้างหลังผมคือคานิซาว่าและอาโอกะ, เพื่อนร่วมชั้นของผมเอง. วันนี้พวกเราทั้งสามคนจะมาเป็นผู้ดูแลพวกคุณเองครับ”

พวกนักเรียนปีหนึ่งพากันโห่ร้องด้วยความดีใจ.

เร็นจิที่ไม่ค่อยได้ใส่ใจอะไรก็อดพึมพำออกมาไม่ได้ “อะไรเนี่ย? ทำไมพวกนั้นถึงทำตัวเหมือนคนดังจัง”

“หา?! นายไม่รู้เหรอ?” คิระที่ปกติเป็นคนเงียบๆ พูดขึ้นมาเสียงดัง.

“หา? ชั้นต้องรู้ด้วยเหรอ?”

“เห้ออ. ช่างเถอะ. พวกเขาส่งเสียงกันก็เพราะพี่คนนั้นนั่นแหละ. ฮิซากิ ชูเฮย์. พี่เขาได้รับการอณุมัติแล้วว่าจะได้เข้า13หน่วยพิทักษ์. จริงๆพี่เขาน่าจะได้ตำแหน่งใหญ่ด้วยเลยมั้ง”

“ดูเหมือนหมอนั่นจะใหญ่น่าดูเลยนะ. นายคิดว่าไงโกโจ?”

“*หาว* ชั้นคิดว่าโดนปลุกแต่เช้าแบบนี้ควรเป็นข้อหาร้ายแรง”

โทชิโร่ที่อยู่ข้างๆก็กล่าวขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ “พี่, นี่มันก็เวลาเข้าเรียนปกตินะ”

“ก็นั่นแหละเลยเป็นข้อหาไง. คนที่ทำตารางเนี่ยปีศาจชัดๆ”

คนอื่นๆได้แต่หัวเราะแห้งๆออกมา. พวกเขาชินกับนิสัยเนิบนาบของโกโจแล้ว.

“ว่าแต่นายไปคนเดียวไหวแน่นะ? นายรู้วิธีส่งวิญญาณรึเปล่าเถอะ? พวกเราเพิ่งได้ฟังมาเอง.”

“ฮ่าๆ. ไม่ต้องห่วง. ชั้นทั้งคนเลยนะ”

คนอื่นๆพยักหน้าให้ในขณะที่เร็นจิมองด้วยความชื่นชม. ถึงเขาจะทำตัวเป็นคนห่ามๆอยู่ตลอด แต่จริงๆแล้วเขาไม่ค่อยมีความมั่นใจเลย.

แต่พอมองโกโจแล้วเขากลับเห็นแต่ความมุ่งมั่น. คำพูดของเขาไม่ใช่แค่คำโว แต่มาจากความมั่นใจเต็มเปี่ยมของเขา.

“ช่วยเงียบด้วยค่ะ”

โฮทารุกล่าวกับพวกรุ่นน้องก่อนจะกล่าวต่อ “จากนี้ไปนอกจากคนคนนั้นแล้ว ที่เหลือให้แบ่งเป็นสามกลุ่ม”

พอกล่าวเสร็จเธอก็ชี้ไปทางโกโจที่กำลังเกาหัวอยู่.

หลังจากที่พวกเขาเคยใช้เวลาร่วมกันตอนนั้น ทั้งคู่ก็ไม่มีความรู้สึกอะไรให้กันเลยตอนนี้. เพราะโฮทารุรู้ว่าโกโจมีความสัมพันธ์กับนักเรียนคนอื่นๆ.

แต่โชคดีที่โกโจไม่เคยหลอกเธอเหตุนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงยังโอเคอยู่.

“โมโมะ มีอะไรเหรอ?” โทชิโร่หันไปทางโมโมะที่กำลังหน้าแดงอยู่.

“ปะ-เปล่า! ไม่มีอะไร! ฮ่าๆ”

โมโมะหัวเราะออกมาแห้งๆ. ห้องของเธออยู่ใกล้กับของโกโจและเธอเห็นผู้หญิงเข้าออกห้องเขาออกจะบ่อย.

“ว่าแต่พวกนายได้คู่กันไหม?”

“ชั้นได้คู่กับโมโมะและเร็นจิ. ส่วนคิระได้คู่กับสองคนนั่น พวกเขาชื่อ...”

“ฮึ่มม ไม่ต้องบอกหรอก. ยังไงผมก็ไม่จำชื่อพวกเขาอยู่แล้ว”

โกโจเดินจากไป. เขาไม่สนใจคนที่ไม่เกี่ยวกับเขาหรอก มันเสียเวลาและพลังงาน.

“เอาล่ะ ทุกคนมีผีเสื้อนรกของตัวเองแล้วนะ ถ้างั้นก็ไปกันเลย”

นักเรียนทุกคนพยักหน้า. รอบๆตัวพวกเขามีผีเสื้อตัวสีดำบินวนอยู่.

พอมองผีเสื้อเกาะบนไหล่ของตัวเองแล้ว โกโจก็รู้สึกประหลาดใจ. ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะเหมือนกับโทรศัพท์.

‘แถมยังเป็น GPS ด้วยสินะ. ฮ่าๆๆๆ~!’

โกโจคิดในใจ. ผีเสื้อพวกนี้เป็นตัวนำทางที่จำเป็นเวลาใช้เซ็นไคมง ถ้าไม่มีพวกมันก็อาจจะหลงทางในดังไกก็ได้. (ดังไก=แดนปิดกั้น)

ดังไกนั้นคือทางผ่านที่เชื่อมโซลโซไซตี้กับโลกมนุษย์เข้าด้วยกัน. มันลอยอยู่ในการ์กันต้า, มิติว่างเปล่าอีกมิติหนึ่งที่เชื่อมกับโลกมนุษย์ โซลโซไซตี้และฮูเอ โกมุนโด้.

โกโจได้ศึกษามาแล้ว. เขารู้ว่าถ้าไม่มีตัวช่วย ไร้ขอบเขตก็คงสร้างกลับมายาก.

‘บางทีคำตอบอาจจะอยู่ในฮูเอโกมุนโด้หรือดังไกก็ได้?’

ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็รู้มาอีกว่า ดังไกนั้นเป็นพื้นที่ที่เวลาเดินเร็วกว่าโลกข้างนอก2พันเท่า.

‘อืม, เรื่องนั้นเอาไว้ทีหลังแล้วกัน’

ในตอนนี้ถ้าเขาอยากจะใช้ดังไกหรือฮูเอโกมุนโด้ก็คงจะมีแต่ตายกับตาย.

ถ้าถูกลบหายไปในดังไกหรือโดนฮอลโล่วในฮูเอโกมุนโด้กินคงไม่ใช่แผนที่ดีนัก.

พอคิดดังนั้นแล้วเขาก็เริ่มเดินผ่านเข้าไปในเซ็นไคมงพร้อมๆกับนักเรียนคนอื่นๆ.