ตอนที่ 10: บททดสอบ (1)

[ณ ประตูตะวันตกของรุคงไก]

วันนี้เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้นบนฟ้า, ฝูงผู้คนที่ใส่เสื้อผ้าขาดๆไม่ก็เสื้อพื้นๆพากันหลั่งไหลเข้ามาที่ประตูตะวันตกแห่งเซเรเทย์. พื้นที่ที่ปกติแล้วพวกเขาจะไม่มากัน.

ส่วนเหตุผลนั้นก็ง่ายๆ. บททดสอบเพื่อเข้าโรงเรียนในเทอมที่สองกำลังจะเริ่มแล้ว.

สำหรับวิญญาณส่วนใหญ่ในรุคงไกแล้ว นี่คือโอกาสดีที่จะได้เปลี่ยนชีวิตไปในทางที่ดีกว่า.

แม้ว่าโอกาสสำเร็จจะน้อย แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ. พวกเขาแค่ต้องเข้าโรงเรียนให้ได้เท่านั้น. เพราะขนาดแค่ชีวิตของยมฑูตระดับล่างๆยังเปรียบเสมือนพระราชาเลยหากเทียบกับพวกที่อยู่ข้างนอกแล้ว.

ในฝูงนั้น โกโจที่กำลังมองดูกับโทชิโร่อยู่ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา.

เซเรเทย์กับรุคงไกนั้นถูกแยกจากกันด้วยแม่น้ำ. ฝั่งหนึ่งมีแต่ความแร้นแค้น ส่วนอีกฝั่งก็มีแต่ความอุดมสมบูรณ์.

แม่น้ำนั่นมันก็แค่ของหลอกตา. โกโจสามารถ ‘เห็น’ บาเรียที่ล้อมรอบเซเรเทย์ได้.

เขาไม่รู้ว่ามันแกร่งหรือมีผลยังไงบ้าง แต่ดูๆแล้วคงไม่ใช่ของธรรมดาแน่นอน.

โกโจขยับผ้าพันแผลที่ปิดตาเขาไว้. เขาเคยลองหาแว่นตาแล้ว. แต่แว่นตาตอนที่เขายังมีชีวิตนั้นถูกสั่งทำเป็นพิเศษเพื่อป้องกันแสงทุกชนิด. ของแบบนั้นคงไม่มีในรุคงไกหรอก.

ในเมื่อหน้ากากก็ไม่มี นี่คือทางเดียวที่เขาจะพักผ่อนสมองได้.

ริคุกันนั้นเป็นพลังที่โกงก็จริง แต่ข้อมูลที่มันส่งมาให้ก็เยอะมากๆ. แม้แต่ตอนนี้เองถึงเขาจะปิดตาไว้แต่ก็ยังเห็นอยู่.

เขาจึงต้องหาอะไรมาบังตาเอาไว้.

“เอาล่ะโทชิโร่. แน่ใจไหม?”

เขาเบื่อที่จะรอมากๆ จึงหันไปคุยฆ่าเวลาแทน. โมโมะก็กลับเข้าไปเรียนในโรงเรียนแล้ว ทั้งสองคนจึงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกันและเขาเองก็ต้องยอมรับว่าเขาชอบเด็กคนนี้.

เด็กคนนี้มีพรสวรรค์มาก เขาเรียนรู้ทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย.

“แน่นอน. คุณบอกแล้วหนิว่าผมมีความสามารถซ่อนอยู่. ผมไม่อยาก....ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วง”

โกโจยิ้มเล็กน้อย “เธอไม่อยากให้โมโมะไปไหนไกลใช่ไหมล่ะ?”

ถึงแม้จะแค่ไม่กี่วัน แต่เขาก็เห็นได้ว่าโมโมะและโทชิโร่สนิทกันขนาดไหน. ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้มีใจต่อกัน แต่เป็นสหายที่สนิทกันมากๆ.

ขณะที่เขากำลังจะกวนโทชิโร่ต่อ เสียงดังก็ทำให้เขาชงักไป.

ประตูค่อยๆเปิดออกและด้านหลังประตูนั้นก็มียักษ์อยู่.

โกโจเปิดผ้าปิดตาออกเล็กน้อยเพื่อสังเกตุชายที่ยืนตระหง่านเหนือทุกคนอยู่แล้วผิวปากเบาๆออกไป.

ชายคนที่ยกประตูนั้นเป็นคนล่ำ ดูสูง9เมตรเกือบๆจะ10เมตรเลย.

สิ่งที่ทำให้โกโจประหลาดใจก็คือคนอื่นๆดีใจที่ได้เห็นชายคนนั้น บางคนถึงกับโบกมือให้ “พวกคุณรู้จักเขาด้วยเหรอ?”

“ใช่แล้ว. เขาคือจิดันโบ. ผู้พิทักษ์ประตูตะวันตกมาตั้งแต่300ปีก่อนนู่น. เขาเป็นมิตรและทุกคนในรุคงไกรู้จักเขาดี”

“เห? น่าสนใจจัง”

“ใครที่อยากจะผ่านเข้าไปในโรงเรียน. บททดสอบแรกนั้นง่ายมาก, ผู้คุมประตูจะปล่อยแรงดันวิญญาณออกมา. ใครที่เดินผ่านเข้าไประหว่างนั้นได้ก็เข้าได้. ไม่ต้องห่วง, ผมจะไม่ให้เขาปล่อยออกมาทั้งหมดหรอกนะ เอาแค่พอกันคนที่ไม่มีคุณสมบัติพอแค่นั้น”

คนที่พูดอยู่นั้นคือชายวัยกลางคนเคราเฟิ้มในชุดกิโมโนสีดำและถือหนังสือเอาไว้ในมือ.

“พอเข้ามาแล้วก็ให้มาลงชื่อกับผม ผมมีเวลาให้ถึงบ่ายนี้. บัดนี้ผมขอประกาศเริ่มการทดสอบได้. ขอให้ทุกคนโชคดี”