บทที่ 18 เยี่ยมชมเอสเอ็ม

บทที่ 18 เยี่ยมชมเอสเอ็ม

ลีอันแทและมิยอนเดินเคียงคู่กันไป โดยมีลีอันแทคอยแนะนำหน้าที่การใช้งานของแต่ละชั้นและแต่ละห้องในบริษัทให้มิยอนฟัง

เนื่องจากเป็นเวลาพักเที่ยง ผู้คนในบริษัทจึงบางตา ทั้งสองเดินลัดเลาะไปทั่วราวกับอยู่ในดินแดนไร้ผู้คน

อย่างไรก็ตาม ลีอันแทไม่ได้พามิยอนเข้าไปในส่วนสำนักงานที่พนักงานทำงานอยู่ แต่เน้นพาชมห้องซ้อมต่างๆ เป็นหลัก เมื่อเดินมาถึงห้องซ้อมที่เขาใช้ประจำ เขาก็เล่าเรื่องราววีรกรรมที่เคยเกิดขึ้นในห้องนี้ให้เธอฟัง

"พี่คะ พี่ต้องซ้อมหนักขนาดนี้ทุกวันเลยเหรอ"

ขณะที่ลีอันแทกำลังเล่าถึงประสบการณ์การซ้อมคนเดียวจนถึงตีสาม คิ้วของมิยอนก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

"ใช่ บางทีพี่ก็อินจัดจนลืมดูเวลาไปเลย"

ลีอันแทยิ้ม พลางชี้ไปที่เปียโนไฟฟ้าตรงมุมห้อง

"มีอยู่ครั้งหนึ่งพี่เผลอร้องไห้คาเปียโน... ไม่สิ เผลอหลับไป พอตื่นขึ้นมาหน้าก็เป็นรอยคีย์เปียโนเต็มไปหมดเลย"

มิยอนหลุดขำคิกคัก แต่ก็รีบเม้มปากแน่น

เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองแอบอู้งาน เลิกซ้อมก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วหนีกลับบ้านเมื่อสัปดาห์ก่อน เพราะเหนื่อยจากการเต้นและโดนครูตำหนิ แก้มของเธอก็พลันร้อนผ่าวขึ้นมา

"พี่คะ..."

"ต่อไปนี้หนูจะขยันให้ได้เหมือนพี่เลยคอยดู!"

จู่ๆ เธอก็คว้าข้อมือลีอันแทไว้ น้ำเสียงแม้จะเบาแต่หนักแน่น

"ดีมาก พี่เชื่อใจมิยอนนะ"

"แต่จำไว้นะ ความพยายามไม่ใช่เพื่อเอาชนะคนอื่น แต่เพื่อเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีกว่าเดิมต่างหาก"

...

ลีอันแทพามิยอนเดินชมตึกต่อ

เมื่อเดินมาใกล้ห้องซ้อมเต้นขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง พวกเขาได้ยินเสียงอึกทึกดังลอดออกมาแต่ไกล

ลีอันแทดึงมิยอนให้ย่อตัวลง แล้วค่อยๆ ชะโงกหน้าผ่านประตูกระจกเข้าไปแอบดู ท่าทางดูมีพิรุธลับๆ ล่อๆ

ภาพที่เห็นคือกลุ่มคนเกือยยี่สิบคน ทั้งชายและหญิง นั่งล้อมวงกัน โดยมีกล่องไก่ทอดและขวดโคล่าวางอยู่ตรงกลาง เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังแอบปาร์ตี้มื้อเที่ยงกันอยู่

"พี่คะ พี่ชายหัวเหลืองคนนั้นหล่อจัง..."

ยังไม่ทันที่มิยอนจะพูดจบ ชายหนุ่มผมทองสไตล์วิชวลท่ามกลางฝูงชนที่เธอเอ่ยถึงดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาหันขวับมาทางประตูและสบเข้ากับหัวเล็กๆ สองหัวที่โผล่ออกมาพอดี

ชายหนุ่มผมทองสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ก่อนที่ความโกรธจะพุ่งปรี๊ดขึ้นมา เขาลุกพรวดพราดและรีบจ้ำอ้าวตรงเข้ามา เมื่อเขาเข้ามาใกล้ ลีอันแทถึงได้รู้ว่าชายหนุ่มหัวทองคนนี้คือ คิมฮีชอล

"เชี่ย! ใครมาแอบดูวะ!"

คิมฮีชอลกระชากประตูเปิดออกอย่างเกรี้ยวกราด แล้วลากตัวลีอันแทเข้ามาด้านใน พร้อมกับมิยอนที่เกาะชายเสื้อลีอันแทติดสอยห้อยตามมาด้วย

"เฮ้ย ไอ้บ้าเอ๊ย เป็นนายนั่นเอง ไอ้เด็กแสบ! ตกใจหมดเลย"

คิมฮีชอลที่กำลังหัวร้อน พอเห็นว่าเป็นลีอันแท ความโกรธก็หายไปเกือบหมด แต่ความหงุดหงิดที่ยังหลงเหลืออยู่ทำให้เขาฉวยม้วนกระดาษจากมือลีอันแทมาเคาะหัวเจ้าตัวเบาๆ

"ย่าห์ ฮันเกิง สมาชิกแก๊งค์ภาษาจีนของนายมาครบแล้ววันนี้"

คิมฮีชอลหันไปทักทายฮันเกิง แล้วเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันขวับกลับมา

"ฮะ? แล้วทำไมนายถึงพาน้องสาวมาด้วย? พามาเปิดตัวโจ่งแจ้งขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวโดนผู้กำกับจับได้หรือไง"

"แล้วนี่ฉันถืออะไรอยู่เนี่ย กระดาษม้วนอะไร"

คิมฮีชอลคลี่สัญญาที่ม้วนเป็นแท่งซึ่งเขาแย่งมาดูด้วยความสงสัย เขาหรี่ตาอ่านคำว่า โปรดิวเซอร์แต่งตั้งพิเศษ บนหน้ากระดาษ แล้วจู่ๆ เสียงของเขาก็หายไปดื้อๆ ราวกับมีใครมาบีบคอ

ครู่ต่อมา

"เชี่ย!"

คิมฮีชอลอุทานลั่น เสียงแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู

มือไม้สั่นเทิ้มขณะหันกระดาษไปทางคนอื่นๆ

"ไอ้เด็กนี่... ไอ้เด็กนี่มัน..."

สัญญาถูกส่งต่อกันไปในวง สร้างความฮือฮาขึ้นมาเป็นระลอกตามรายทางที่มันผ่านไป

กลุ่มคนที่กำลังเฮฮาอยู่ข้างในต่างสนุกสนานไปกับเหตุการณ์ตรงหน้า

"หา? สัญญาโปรดิวเซอร์? ของจริงหรือของปลอมเนี่ย"

"ไอ้บ้าเอ๊ย! เงินเดือนพื้นฐานสามล้านวอน! เลี้ยงข้าวฉันเดี๋ยวนี้! ไม่สิ เลี้ยงฮันเกิงเดี๋ยวนี้! แล้วก็เลี้ยงพวกเราด้วย"

"เงินเดือนพื้นฐานสามล้านวอน?! นั่นมันเท่ากับเบี้ยเลี้ยงเด็กฝึกกี่เดือนของฉันวะนั่น!"

"ข้อสัญญาเรื่องการรักษาความลับข้อที่ 4... ข้อกำหนดพิเศษสำหรับโปรดิวเซอร์ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ?"

มาถึงตรงนี้ ข้อสัญญาเรื่องความลับก็คงไม่เป็นความลับอีกต่อไป

แต่เมื่อมีหัวโจกอย่างคิมฮีชอลผู้ไม่เกรงกลัวฟ้าดินเป็นแกนนำ คนอื่นๆ ในกลุ่มก็เลยพลอยไม่กลัวไปด้วย

เมื่อสัญญาเวียนไปถึงมือฮันเกิง เขาจ้องมองลายเซ็น ลีซูมาน ในช่องคู่สัญญาฝ่าย ก. แล้วสบถคำหยาบภาษาบ้านเกิดออกมาเสียงดังลั่น

"ว่อเช่า!"

มิยอนกระตุกแขนเสื้อลีอันแทเบาๆ

"พี่คะ ทำไมพวกเขาถึงตกใจกันขนาดนั้นล่ะ"

เสียงของเธอแม้จะเบา แต่กลับดังก้องชัดเจนในหูของเหล่าคนที่กำลังตื่นตะลึง

"เจ้าตัวเล็ก รู้ไหมว่าพี่ชายของเธอ..."

"พี่ฮีชอล! น้องแค่มาเยี่ยมชมบริษัทเฉยๆ ครับ"

ลีอันแทรีบพูดแทรก พร้อมกับเอามือบังตัวมิยอนไว้ข้างหลัง

"อ๋อ~"

คิมฮีชอลลากเสียงยาว

"งั้นอยากกินไก่ทอดไหมล่ะ วันนี้พี่ชายเธอต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงพวกเรา!"

คิมฮีชอลชี้ไปที่สัญญาแล้วกระดิกนิ้วยิกๆ

"ก็เพราะไอ้นี่ไง!"

ห้องซ้อมระเบิดเสียงเฮลั่นทันที บางคนเรียกร้องขอน้ำผลไม้เพิ่ม บางคนตะโกนสั่งพิซซ่าเพิ่มอีกถาด

ฮันเกิงอาศัยจังหวะชุลมุนเข้ามากันท่าให้ลีอันแทและมิยอน ตะโกนแข่งกับเสียงอึกทึก

"อย่าทำให้ลีอันแทตกใจสิโว้ย เขาเพิ่งเซ็นสัญญาไปวันนี้เอง เงินเดือนยังไม่ออกสักบาท!"

ลีอันแทมองดูฮันเกิงที่เข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ ความรู้สึกอบอุ่นพลันแล่นเข้ามาในใจ

ตอนนี้เขาเห็นชัดแล้วว่ามีใครอยู่ในห้องบ้าง

สมาชิกซูเปอร์จูเนียร์อยู่กันเกือบครบ ขาดแค่ชินดง นอกจากนั้นยังมีเจสสิก้า ทิฟฟานี่ คิมแทยอน และสมาชิกเกิร์ลเจเนอเรชันอีกสองสามคน อ้อ! ยังมีลีแทมินและคิมจงฮยอนด้วย

ในบรรดาคนเหล่านี้ ลีอันแทสนิทกับฮันเกิงที่สุด รองลงมาคือคิมฮีชอล และตามด้วยลีแทมิน

ความสัมพันธ์กับฮันเกิงนั้นไม่ต้องพูดถึง ส่วนคิมฮีชอลนั้นสนิทกับฮันเกิงเป็นทุนเดิม ทำให้เขาสนิทกับลีอันแทไปด้วยโดยปริยาย

ลีแทมินเพิ่งเข้าบริษัทมาไม่นาน อายุมากกว่าลีอันแทแค่ 3 ปี ทั้งสองคนมีคลาสเรียนร่วมกันบ้าง นานวันเข้าจึงเริ่มสนิทสนมกัน

ส่วนคนอื่นๆ ไม่ได้สนิทมากนัก เพราะไม่ได้กินนอนหรือซ้อมด้วยกัน

แต่ด้วยความที่อยู่บริษัทเดียวกัน แถมยังมีฮันเกิงกับคิมฮีชอลเป็นตัวเชื่อม ทำให้เคยเจอกันหลายครั้งและเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนกัน

ความวุ่นวายสงบลงอย่างรวดเร็ว แม้จะเงียบเสียงลงแล้ว แต่ทุกคนก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเหลือเชื่ออยู่ดี

ไม่นาน คิมฮีชอลผู้ไม่ชอบอยู่นิ่งก็พูดขึ้นอีก

"ลีอันแท นายพาน้องสาวมาเดินชมบริษัทไม่ใช่เหรอ เคยเล่นเพลงของนายให้เธอฟังหรือยังล่ะ"

คำพูดของคิมฮีชอลเรียกความสนใจจากทุกคนได้ทันที พวกเขาเคยได้ยินคิมฮีชอลกับฮันเกิงพูดถึงผลงานของลีอันแทว่าเป็นอัจฉริยะตัวจิ๋ว แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะได้เป็นโปรดิวเซอร์เร็วขนาดนี้

ฮันเกิงรีบพูดดักคอทันที

"ไม่ต้องกดดันนะลีอันแท ถ้าอยากโชว์ก็โชว์ ถ้าไม่อยากก็ไม่เป็นไร พี่ๆ ใจดีทุกคนแหละ แค่เสียงดังไปหน่อยแล้วก็ชอบแกล้งแค่นั้นเอง"

ฮันเกิงเปิดทางหนีทีไล่ให้ลีอันแทอย่างพึ่งพาได้เสมอ

"พี่คะ... หนูเองก็อยากฟังเหมือนกัน"

จู่ๆ มิยอนก็ดึงแขนเสื้อลีอันแทเบาๆ ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

"ก็ได้ครับ แต่นี่มันห้องซ้อมเต้น ไม่มีเครื่องดนตรี งั้นเราไปห้องที่มีเครื่องดนตรีกันเถอะ"

ลีอันแทเกาหัว ยิ้มรับคำขอ

"เย้!"

กลุ่มคนจอมโวยวายข้างในโห่ร้องแสดงความดีใจเกินเบอร์ แล้วรีบช่วยกันเก็บกวาดกล่องไก่ทอดและขวดโคล่าบนพื้นอย่างรวดเร็ว

หลังจากทำลายหลักฐานเสร็จสิ้น ทุกคนก็เดินตามลีอันไทออกไปเป็นขบวน