ตอนที่ 3: ศพแรก (2)

เด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาลคนนั้นยืนไม่ไหวติง, สีหน้าเธอระโรยแต่ตาของเธอยังไม่ละไปไหน.

“ชิโระ, นายฟังชั้นนะ. ค่อยๆถอยไปช้าๆแล้วรีบวิ่งให้เร็วที่สุดเลย. ที่นี่คือเขตที่1 มีคนมาช่วยเร็วแน่.”

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงต้องมาซวยเจอเจ้าฮอลโล่วในเขต1นี่ด้วย. ปกติน่าจะถูกพวกยมฑูตน่าจัดการไปหมดแล้วตั้งแต่เขตที่40กว่าๆ.

แต่คิดไปก็เปลี่ยนสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้.

มือของเธอสั่นเล็กน้อย. ดาบของเธอยังไม่มีชื่อเลยด้วยซ้ำ. เธอเป็นแค่นักเรียนปีแรกแต่อย่างน้อยก็น่าจะซื้อเวลาได้ใช่ไหมล่ะ?

ถึงเธอจะบาดเจ็บที่หัวแต่โชคยังดีที่เลือดไม่ไหลมาบังตาเธอ.

“โมโมะ! ชั้นจะทิ้งเธอไว้ได้ยังไง?!”

เด็กผู้ชายไม่ได้กล้าเหมือนๆกับเธอ. เขาไม่รู้ตัวเลยว่าถ้าอยู่ต่อก็มีแต่จะเป็นภาระเปล่าๆ.

เธอกัดฟันแล้วมองไปที่เจ้าฮอลโล่วตัวนั้น. มันดูเหมือนจะชอบใจที่เห็นพวกเธอกำลังสิ้นหวัง. มันคือฮอลโล่วระดับต่ำแต่ก็ยังอันตรายเกินกว่าที่เธอจะสู้กับมันไหวได้.

“ชั้นยังจำวิถีพันธนาการไม่ได้, เดี๋ยวจะใช้วิถีทำลายถ่วงเวลาให้ก่อนแล้วกัน”

เธอรู้สึกได้แล้วว่ากำลังมีคนมา ตอนนี้ขอแค่ซื้อเวลาไว้เท่านั้น. เธอยกแขนซ้ายขึ้นมาแล้วรวบรวมแรงดันวิญญาณแล้วร่ายคาถา

“วิถีทำลายที่12. ฟุชิบิ”

ตาข่ายไฟก่อตัวขึ้นมาแล้วหุ้มร่างของเจ้าฮอลโล่วนั้นไว้. ฮินาโมริ โมโมะรู้ดีว่าตาข่ายนั้นอ่อนแอมาก แต่เธอไม่มีเวลาจะรวบรวมพลังให้ทันได้.

ตาข่ายนั้นเชื่อมกับตัวเธอด้วยด้ายสีแดงจางๆ.

“ไค.”

ตู้ม!!!

มีเสียงระเบิดดังออกมา.

“ไปเร็ว!”

ฮินาโมริไม่รอช้าเธอรีบคว้าเด็กมาแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว.

การกระทำของเธอนั้นนับว่าฉลาดมาก. ทันทีที่เธอกระโดดออกไป ที่ที่เคยอยู่ก็ถูกระเบิดกระจุยด้วยฮอลโล่วตัวนั้น.

เธอเกือบจะหนีได้สำเร็จอยู่แล้ว แต่เจ้าฮอลโล่วนั่นรีบพุ่งมาขวางทางหนีเอาไว้.

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังเพราะแผนของเธอไม่ได้ผลเลย.

เธอรีบผลักเด็กชายออกไปแล้วทำตัวเป็นเหยื่อล่อให้ ในตอนนั้นเอง

“อ๋อออ, ใช้แบบนี้อย่างงั้นเองหรอ”

พอหันกลับมา เธอก็ประหลาดใจที่เห็นชายผมสีเงินหน้าตาค่อนข้างดูดีเดินออกมาจากพงหญ้า.

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป จากนั้นเธอก็ตะโกน,

“มาทำอะไรตรงนี้น่ะ!?! หนีเร็ว!!”

เธอเสียใจกับการที่เธอหันไปมากๆ. เจ้าฮอลโล่วตัวนั้นเปลี่ยนความสนใจไปที่ชายคนนั้นแทน เขาดูไม่ทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อย.

“ฮ่ะ, ว่าแล้วต้องเหมือนพวกคำสาป แต่อย่างน้อยก็น่าเกลียดน้อยกว่าล่ะนะ”

‘เจ้าโง่นี่!’

เธอไม่เข้าใจว่าเขาบ่นอะไรแต่ดูเหมือนว่ามันจะเกี่ยวกับฮอลโล่วตัวนั้น.

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงบางอย่าง. แรงดันวิญญาณระดับมหาศาลที่กดดันทุกอย่างรอบๆตัวเขา.

“ทำยังไงนะ, อ่า, ใช่แล้ว”

เขาค่อยๆยกแขนขึ้นแล้วพึมพำออกมา,

“วิถีทำลายที่12. ฟุชิบิ”

“ไค”

จู่ๆภาพทุกอย่างที่เธอเห็นก็ขาวโพลน.

-----

“ชิโระ!”

โมโมะตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจก่อนจะมองไปรอบๆ.

“โอ้~?! ตื่นแล้วเหรอครับ?”

สายตาของเธอมองไปที่ชายผมสีเงินที่กำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟ.

“ชิโระอยู่ไหน?”

เธอถามไปด้วยความระแวง.

“นี่, เสียมารยาทจังนะมาพูดแบบนี้กับคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้น่ะ.”

พอได้ยินเขาพูด เธอก็จำได้ขึ้นมาว่าเกิดอะไรขึ้น. สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือชายคนนี้ใช้วิชาเดียวกันกับเธอแต่ระดับพลังต่างกันมาก.

พอรู้ตัวแล้วว่าเธอเสียมารยาทกับผู้ช่วยชีวิตตัวเอง เธอจึงนางแดงขึ้นมาแล้วขอโทษไป.

“ไม่เป็นไรๆ. อย่างน้อยเธอก็รู้จักยอมรับผิดนะ.”

โกโจโบกมือ.

“ส่วนเด็กนั่นล่ะก็” เขาชี้นิ้วไปข้างหลัง. เด็กผู้ชายที่อยู่กับเธอนั้นกำลังถูกมัดกลับหัวอยู่ที่ต้นไม้.

“อะ~”

โกโจยิ้มราวกับว่าได้แกล้งคนสำเร็จแล้ว. “เจ้าเด็กนี่ไม่สุภาพเหมือนเธอ ผมเลยต้องลงโทษเสียหน่อย”

โมโมะตัวสั่นเล็กน้อยแล้วพยักหน้า.

“เอาล่ะ คุณหนูตัวน้อย. ชั้นไม่ได้ช่วยเธอเพราะอยากจะเป็นฮีโร่หรอกนะ. ปกติแล้วต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยนใช่ไหมล่ะ?”

“คะ-คุณต้องการอะไร?”

เธอถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก. สายตาของเขาดูดุมากๆ.

“ให้ผมตรวจร่างกายได้ไหม?”

หน้าของเธอแดงขึ้นมาในทันที.