ตอนที่1: ชั้นต้องเป็นยมทูตให้ได้

[ณ โซลโซไซตี้]

“นายว่าเค้าตายยัง?”

ในที่โล่งแห่งหนึ่ง, เด็กสองคนกำลังมองไปที่ชายผมขาวที่นอนอยู่บนพื้น, ตาของเขามีผ้าสีดำปิดไว้อยู่.

“ถามอะไรของนายเนี่ย? เขาก็ต้องตายแล้วสิ ไม่งั้นจะมาอยู่นี่ได้ยังไง?”

“เอ่อ~ ไม่ใช่แบบนั้น, นายว่าเขาตายจริงๆรึป่าว?”

“จะรู้ไหมล่ะ? เขาจะตายหรือไม่ก็ไม่เกี่ยวกับเราแล้ว. อีกไม่กี่วันโรงเรียนก็จะเปิดแล้ว พวกเราต้องรีบเตรียมตัว.”

“ก็จริง. ไปกันเถอะ!”

จากนั้นเด็กทั้งสองคนก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเลย.

“ให้ตายสิ โลกนี้มันโหดจริง. ขนาดเด็กๆยังไม่มีน้ำใจเลย.”

ทันทีที่พวกเด็กๆจากไป ชายผมสีขาวโกโจ ซาโตรุก็ลืมตาขึ้นมา.

เขาเข้ามาที่โลกนี้ได้ซักพักแล้ว. ตอนแรกเขาเริ่มจะหมดความอดทนแต่ก็ยังแกล้งตายต่อไปอีกหลายชั่วโมงเพื่อแอบฟังคนอื่นๆ. เขาจำเป็นต้องเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้.

นี่คือโลกหลังความตาย.

ถึงมันจะน่าตกใจมากก็ตามแต่โกโจก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย. ขนาดก่อนตายเขายังอัดคำสาปที่แกร่งที่สุดไปสวรรค์ได้เลย.

“ฮ่าๆ~ เด็กพวกนั้นต้องทำรูปปั้นสรรเสริญเราแล้วล่ะ. บางทีโนบาระอาจจะเขียนหนังสือเราก็ได้นะ?”

พอนึกถึงศิษย์ตัวเองขึ้นมาเขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย. เขาต้องยอมรับว่าการที่จากพวกเขามาทำให้รู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ตายกัน.

“ช่างเถอะ. นึกไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา.”

สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือต้องรู้ว่าจะทำอะไรต่อ.

เขายกแขนขึ้นมาแล้วขมวดคิ้ว.

“รู้สึกได้ถึงพลังแปลกๆที่ไหลผ่านตัวตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว มันไม่ใช่พลังไสย์เวทย์ด้วย”

เขาไม่รู้ว่าจะอธิบายมันยังไง แต่มันรู้สึกว่าบริสุทธิ์กว่า.

พลังไสย์เวทย์นั้นก็ตามชื่อของมัน. มันเกิดจากความอำมหิตในใจของมนุษย์. เหตุนี้คำสาปต่างๆจึงมีตัวตนขึ้นมา และกลุ่มคนที่รู้จักกันในนามผู้ใช้ไสย์เวทย์จึงต้องใช้พลังนี้กำจัดพวกมันไป.

“จะว่าไปแล้ว, เราตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังรู้สึกง่วง, เหนื่อยแล้วก็หิวล่ะ?”

นี่คืออีกปัญหาที่เขาไม่เข้าใจเลย.

“แต่ที่แย่สุดก็คือ...”

เขาขมวดคิ้วขึ้นมาแล้วตั้งสมาธิ. จากนั้นไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็ถอนหายใจ.

“เรายังมีเนตรที่หกอยู่แต่ดันเสีย ‘ไร้ขอบเขต’ ไปแล้ว”

นี่คือสิ่งที่เลวร้ายที่สุด. ตอนนี้เขายังไม่รู้วิธีใช้พลังใหม่นี้ เขาทำอะไรไม่ได้เลย. แม้ว่าเนตรที่หกจะช่วยให้เขาควบคุมพลังใหม่นี้ได้ดีก็ตาม, การเสียไร้ขอบเขตไปก็หมายความว่าพลังเขาหายไป80%เลยทีเดียว.

ยังดีที่ตอนนี้เขาไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายหรืออะไร.

“ไม่มีข้อมูลเพียงพอ. ไม่มีเงิน, ไม่มีบ้านแถมยังใส่ชุดกิโมโนแปลกๆนี่ด้วย. เยี่ยมจริงๆ รู้สึกเหมือนเป็นพระเอกเกมRPG เลย”

ถึงแม้สถานการณ์จะเลวร้าย แต่เขาก็ยังหัวเราะออกมาได้.

มันไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้น. เขาก็แค่ไม่อยากยอมแพ้ให้กับโชคชะตาก็เท่านั้น.

เขาลุกขึ้นมาแล้วเดินตามทางเด็กสองคนนั้นไป. เขารู้สึกได้ถึงพลังขนาดใหญ่เหมือนกับในร่างของเขา.

นั่นคือก้าวแรกสู่โซลโซไซตี้ของเขา.

----

ไม่นานเขาก็พบสิ่งที่ดูเหมือนกับเมืองใหญ่ๆ แต่พอเข้าไปแล้วเรียกว่าหมู่บ้านไม่ก็สลัมจะเหมาะมากกว่า.

พอไปเดินถามคนอื่นๆ เขาก็ประหลาดใจว่าตัวเองได้คำตอบมาง่ายๆเลย. เกือบจะทุกคนเคยอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกันกับเขามาก่อน.

“ที่นี่คือโลกหลังความตายจริงๆสินะ”

ขณะนั่งอยู่บนหินของอีกฝั่งของเมือง, โกโจถอนหายใจออกมา. ตอนแรกนั้นเขายังรู้สึกไม่เชื่ออยู่เล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องสงสัยอีกแล้ว. สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยมากที่สุดตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาตายแล้วมาเกิดในโลกนี้.

“ชั้นสู้เพื่อปกป้องโลกสุดท้ายกลับต้องมาลงเอยที่สลัมนี่นะ? หรือเพราะเราโกงมาเยอะหว่า? ก็ไม่น่าจะทำให้เรามาอยู่แบบนี้หรอกมั้ง?”

เขาล้อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง.

หากข้อมูลที่เขาได้มาถูกต้องหมดแล้วล่ะก็ แสดงว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ในโซลโซไซตี้. เขตที่80ของทางเหนือหรือเรียกอีกชื่อว่า รุคงไก. เป็นเขตที่ที่วิญญาณหลงทางโผล่มาบ่อยมาก.

แต่ข้อมูลที่ทำให้เขาสนใจมากที่สุดก็คือ,

“ยมฑูตและฮอลโล่ว”

หลังจากตายแล้ว มนุษย์มีจุดจบอยู่สองอย่างตามดวงของตัวเอง.

ถ้าไม่ถูกเหล่ายมทูตนำทางไปเข้าโซลโซตี้ก็กลายเป็นฮอลโล่วแล้วเข้าไปในฮูเอโก มุนโด้แทน.

“เหมือนกับผู้ใช้ไสย์เวทย์และพวกคำสาปจริงๆ. ฮอลโล่วเกิดมาจากวิญญาณ ส่วนยมทูตก็คือวิญญาณที่พัฒนาไป. พูดง่ายๆก็คือพวกนั้นมีพลังงานแบบเดียวกัน. เหมือนกับผู้ใช้ไสย์เวทย์และคำสาปที่ใช้พลังคำสาปเหมือนกัน”

ยิ่งไปกว่านั้นคือ,

“ยมฑูตสามารถลงไปบนโลกเพื่อฆ่าฮอลโล่วได้”

นี่คือจุดสำคัญมาก. เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเขาตายไปแล้ว. ต่อให้เขากำจัดสุคุนะออกจากร่างยูจิไปแล้วก็ตาม ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก?

ถ้าเขากลับไปที่โลกได้ล่ะก็...

“ก็นะ. ถ้าเวลาทั้งสองโลกมันเดินเหมือนกัน.”

อย่างน้อยดูจากชุดและท่าทางของคนอื่นๆแล้ว, เขาก็มั่นใจว่า ‘สวรรค์’ นี่มีวัฒนธรรมญี่ปุ่นอยู่บ้าง. แต่ก็ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่รู้.

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีทางออกแล้ว,

“ชั้นต้องเป็นยมทูตให้ได้”