ตอนที่ 600 : ไร้ยางอาย!
ตอนที่ 600 : ไร้ยางอาย!
ตอนที่ 600 : ไร้ยางอาย!
“ประธานหลี่! คุณต้องช่วยพวกเรานะ!”
บนกำแพงของศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหิน หลี่หงเหวินเมื่อได้ยินเสียงตะโกนที่ดังสนั่นจากข้างล่าง เขาก็รู้สึกราวกับมีเปลวไฟพุ่งขึ้นมาจากหัวของเขา!
คนพวกนี้กลับกล้าขอให้เขาเปิดศูนย์พักพิงและแจกจ่ายธัญพืช!
มันเกิดอะไรขึ้น!?
ผู้รอดชีวิตพวกนี้กล้าคิดแบบนี้ได้ยังไง!?
ศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินที่เขาสร้างขึ้นมาที่นี่ก็ไม่ใช่เพิ่งจะสร้าง ผู้รอดชีวิตรอบๆ ก็น่าจะพอรู้อยู่แล้วว่าที่นี่ไม่ได้รับคนเข้ามาง่ายๆ
“ประธานหลี่! คุณรีบเปิดประตูหน่อยเถอะ! ให้พวกเราเข้าไปหลบซอมบี้ที่หิวโหยข้างนอกสักพักก็ยังดี ถึงเวลาพวกเราจะออกมาอย่างแน่นอน! ขอร้องล่ะ! ประธานหลี่!”
“คนในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหิน! ขอร้องล่ะให้พวกเราเข้าไปเถอะนะ! พวกเรายังไม่อยากตาย! ช่วงนี้ซอมบี้ข้างนอกดูคลั่งกันมากเลย!”
“พวกเราหาของกินกันไม่ได้เลย ตอนนี้เริ่มมีผู้รอดชีวิตหลายคนที่หิวตายกันแล้ว! ช่วยชีวิตพวกเราคนหนึ่งก็เหมือนกับสร้างบุญกุศลเจ็ดชั้นเลยนะ!”
ข้างล่างก็มีเสียงขอความช่วยเหลือดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แรงของพวกเขาที่ใช้ตะโกนออกมาก็ฟ้งดูไม่เหมือนคนที่หิวโซเลย
คนเหล่านี้แต่ละคนเสียงดังฟังชัดกันทั้งนั้น เรียกได้ว่าแรงของพวกเขาน่าจะเหลือพอไปฆ่าซอมบี้ตัวสองตัวได้ด้วยซ้ำ!
ไม่ใช่แค่หลี่หงเหวินที่สังเกตเห็นสิ่งนี้ แต่คนอื่นๆ บนกำแพงก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกตินี้เช่นกัน
ที่นี่คือบ้านที่พวกเขาร่วมกันสร้างมาอย่างยากลำบาก พวกเขาต้องทำงานกันอย่างหนักเพื่อแลกเปลี่ยนเสบียงกับฐานลวี่หยวน แล้วทำไมพวกเขาต้องมาแบ่งปันให้กับคนข้างนอกเหล่านี้ด้วย!?
มันเป็นไปไม่ได้
ในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินจึงไม่มีใครที่ยินดีจะแบ่งปันเสบียงและที่อยู่อาศัยให้คนข้างนอกเลย
พวกเขาล้วนเห็นแก่ตัว
ถ้าไม่ได้จำเป็น ต่อให้พวกเขามีกินจนอิ่มจนอ้วกพวกเขาก็จะไม่ยินดีที่จะแบ่งปันให้คนนอกพวกนี้ได้ประโยชน์อยู่ดี
“พวกคุณกลับไปเถอะ! ที่นี่ไม่มีเสบียงอีกแล้ว! และเราจะไม่ให้พวกคุณเข้ามาข้างในด้วย!”
หลี่หงเหวินยิ่งมองก็ยิ่งโกรธ คนเหล่านี้กล้าดียังไงถึงมาตะโกนบอกให้เขารับผิดชอบชีวิตของทุกคน เขาจะทำแบบนั้นได้ยังไง!? แต่สิ่งเดียวที่เขาจะทำได้คือไล่ให้ทุกคนกลับไป!
ตูม——!
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หงเหวิน คนข้างล่างก็เหมือนจะยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
บางคนก็เริ่มถอดหน้ากากที่เสแสร้งออกและใช้น้ำเสียงที่ตรงไปตรงมามากขึ้นราวกับน้ำเสียงที่ใช้สั่งคนตะโกนออกมาว่า
“ประธานหลี่คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ! พวกเราก็เป็นคนที่มีชีวิต! คุณจะใจร้ายทำแบบนี้ได้ยังไง? หัวใจของคุณทำจากเนื้อหรือเปล่า!? ถ้าคุณทำแบบนี้ชื่อเสียงของศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินในอนาคตก็เตรียมเน่าได้เลย!”
“ใช่ๆ! คุณจะทำกับพวกเราแบบนี้ไม่ได้นะ! มันไม่ยุติธรรม! เมื่อไม่นานมานี้ไม่ใช่ว่าคุณเพิ่งรับคนเข้าไปหรือไง?! แล้วคุณมากีดกันพวกเราได้ยังไง!?”
“พวกเราจะเอาสิ่งที่คุณทำไปป่าวประกาศทั่วทั้งเมืองซานให้ทุกคนรังเกียจพวกคุณ!”
ผู้รอดชีวิตก็เริ่มประณามออกมาเรื่อยๆ ราวกับพวกเขาต้องการบีบให้ศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินเปิดประตูให้ได้
แน่นอนว่าในหมู่พวกเขาบางคนก็ยังคงค่อนข้างมีเหตุผล พวกเขาไม่ได้เปิดปากบีบบังคับ แต่พวกเขาก็ยังคงแสดงบทบาททางอารมณ์ได้อย่างไร้ที่ติ
“ประธานหลี่ คุณก็ทำบุญเถอะ พวกเรามีแค่คนแก่ เด็กและผู้หญิง พวกเรารู้ว่าคุณใจดีเหมือนกับพระโพธิสัตว์ คุณจะต้องช่วยพวกเราให้พ้นจากความทุกข์ยากได้อย่างแน่นอน แล้วชาติหน้าพวกเราจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้คุณ!”
“คุณหลี่ ลูกที่บ้านของฉันไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้วจริงๆ ฉันไม่ได้โกหกเหมือนพวกเขา พวกเราจนตรอกแล้วจริงๆ ขอร้องล่ะบริจาคเสบียงให้พวกเราสักหน่อยก็ยังดี แล้วจะให้ฉันทำอะไรให้ก็ได้”
ผู้รอดชีวิตข้างล่างก็พยายามใช้ทุกคำพูดที่คิดออกเพื่อขอความช่วยเหลือ
ในหมู่พวกเขาอาจจะมีบางคนที่จนตรอกแล้วจริงๆ ถึงออกมาขอความช่วยเหลือ ส่วนคนที่เหลือก็แค่เชื่อคำพูดของคนบางคนว่าวันนี้ศูนย์พักพิงจะเปิดประตูให้และบางส่วนก็รู้แผนการที่แท้จริงและต้องการร่วมแบ่งเค้กก็เท่านั้น!
แต่ไม่ว่าจะเป็นคนกลุ่มไหน พวกเขาจะปล่อยโอกาสแบบนี้ไปได้อย่างไร!
ในตอนนี้ คนที่ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ และคนที่ตั้งใจที่จะมาฉวยโอกาสก็ปะปนกันไปหมดแล้ว จนไม่สามารถแยกแยะได้แล้วว่าใครมาขอความช่วยเหลือจริงๆ
ซึ่งนั่นทำให้พวกเขามีเป้าหมายร่วมกันเพียงอย่างเดียวคือ การทำให้ศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินยอมเปิดประตูรับคนและแจกธัญพืช!
ในกลุ่มคนข้างล่าง ก็มีชายสองสามคนที่มองดูทุกสิ่งด้วยความยินดีกับความโชคร้ายของผู้อื่น
พวกเขาก็คือกลุ่มคนที่เคยเตะครอบครัวของหลี่หงเหวินออกไปเมื่อปีที่แล้ว!
“เฮ้ๆๆ! ก่อเรื่องอีกสิ! ให้ประธานหลี่ได้ลิ้มรสชาติของการถูกบีบบังคับอีก!”
สองสามคนนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างมืดมนขณะปะปนอยู่ในฝูงชนอย่างไม่โดดเด่น แถมพวกเขายังสวมหมวกบังใบหน้าเอาไว้ ทำให้หลี่หงเหวินไม่มีทางมองเห็นพวกเขาได้
บนกำแพง
หลี่หงเหวินเมื่อได้ยินคำพูดของผู้รอดชีวิตข้างล่าง แม้เขาจะปฎิเสธไปแล้วแต่พวกเขาก็ยังไม่ยอมไป แถมยังเรียกร้องกันหนักกว่าเดิมจนทำให้เขาหอบหายใจหนักกว่าเดิม!
ในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างมาติดอยู่ที่หน้าอกและลำคอของเขา
“ปิดประตูศูนย์พักพิงให้ดี! ห้ามใครเปิดประตูเด็ดขาด!”
เขาหันกลับไปตะโกนบอกคนข้างใน เพราะถ้าประตูของศูนย์พิกพิงถูกเปิดเมื่อไหร่สิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากนี้ก็จะถูกทำลายลงทันที!
ในตอนนี้ไม่ว่าจะยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเปิดประตูให้!
และสิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือการไล่คนพวกนี้ออกไปโดยห้ามมอบเสบียงให้!
เพราะถ้าเขายอมให้เสบียงแลกกับการให้คนเหล่านี้จากไป พวกเขาก็จะยิ่งโลภอยากได้มากกว่าเดิม
“รีบไปซะ! ที่นี่ไม่มีเสบียงเหลือแล้วจริงๆ! ถ้าหากยังไม่ไปอีกพวกเราเองก็จะไม่เกรงใจแล้ว!”
เขาหยิบโทรโข่งขึ้นมาแล้วตะโกนบอกข้างล่างอีกครั้ง
เพียงแต่ คำพูดของเขาก็ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย
สำหรับกลุ่มคนที่ใกล้จะสิ้นหวังแล้ว เมื่อพวกเขาเห็นความหวังแล้ว พวกเขาก็จะไม่มีทางปล่อยโอกาสแบบนี้ไปง่ายๆ
แม้จะมีหวังแค่เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ตาม แต่พวกเขาก็จะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อความหวังอันน้อยนิดนั้น
“คนแซ่หลี่! รีบเปิดประตูซะ! ให้พวกเราเข้าไปหลบภัยข้างใน! พวกเราก็เป็นคนนะ! แกจะใจร้ายกับพวกเราขนาดนี้ได้ยังไง!”
“รีบมอบธัญพืชกับน้ำให้ฉันมา! ไม่อย่างนั้นพวกเราก็จะไม่เกรงใจ! อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าพวกแกอาศัยเหมืองข้างๆ ขุดถ่านหินไปแลกเปลี่ยนกับกองกำลังทางทิศตะวันตกนะ!”
“ถ้าพวกแกไม่ออกมาพวกเราก็จะไปขุดมันเอง แล้วพวกเราก็จะแทนที่ตำแหน่งของพวกแก!”
“ใช่ๆๆ! ถ้าพวกแกไม่ออกมาพวกเราก็จะยึดเหมืองนั้นและเข้าไปแทนที่พวกแก! ถ้าไม่กล้าออกมาก็ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงตลอดไปซะเถอะ แต่ถ้าพวกแกกล้าออกมาเมื่อไหร่พวกเราก็จะฆ่าผู้ชายและจับผู้หญิงไปเล่นสนุก!”
“ใช่แล้ว! รอดูเอาเถอะ! อย่าคิดว่าพวกเราจะยอมแพ้ง่ายๆ! เหมืองถ่านหินนี้เป็นทรัพยากรของคนที่นี่ทุกคน แล้วทำไมพวกแกถึงยึดครองไปเป็นของตัวเอง!?”
“นี่คือทรัพย์สินของพวกเรา พวกเราก็ต้องมีส่วนได้รับผลประโยชน์ด้วย! ดังนั้นธัญพืชและเสบียงที่พวกแกแลกมาด้วยถ่านหินก็ควรจะมีส่วนของพวกเราด้วย!! ถูกไหมทุกคน!!”
“ใช่! ใช่! เมื่อก่อนทำไมฉันถึงคิดไม่ได้กัน!? เหมืองถ่านหินนี้เป็นทรัพยากรของทุกคน แล้วทำไมพวกเราถึงต้องปล่อยให้พวกมันยึดครองด้วย! ทุกคนต้องมีส่วนได้ผลประโยชน์จากมันเหมือนกัน!”
“รีบไปปล้นมาเลย! ของในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินเป็นของทุกคนอยู่แล้ว! พวกมันไม่ได้มีสิทธิอะไรที่จะเพลิดเพลินไปกับสิ่งเหล่านี้เพียงคนเดียว! พวกเราต้องเอาออกมาแบ่งให้ทุกคน!”
“สู้! สู้! สู้!”
ผู้รอดชีวิตข้างล่างที่ถูกยุยงก็เหมือนกับกองไฟที่ถูกราดด้วยน้ำมันร้อนๆ จนระเบิดขึ้นมาทันที!
ไร้ยางอายจริงๆ!!