ตอนที่ 595 : พวกมันจะทำอะไร?

ตอนที่ 595 : พวกมันจะทำอะไร?

เมื่อมองดูศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินเมืองชานที่มีเงาคนเดินไปมา กลุ่มผู้ชายบนอาคารหลังนี้ก็มองดูด้วยสายตาที่มืดมน

พวกเขาใช้กล้องส่องทางไกลกำลังขยายสูงในการเฝ้าติดตามอีกฝ่ายจากระยะที่ไกลเกือบ 500 เมตรมันจึงไม่แปลกที่ทางนั้นจะไม่สังเกตเห็นพวกเขา

หรือต่อให้เห็นก็ไม่เป็นไร

เพราะในตอนนี้ศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินแห่งนี้ก็ได้กลายเป็นกองกำลังที่มีชื่อเสียงในพื้นที่รอบๆ นี้อยู่แล้ว

พวกเขาไม่เพียงแต่จะมีกำแพงที่สูงใหญ่ แต่พวกเขายังควบคุมเหมืองถ่านหินเพียงแห่งเดียวของที่นี่ด้วย

นอกจากนั้นพวกเขาก็ยังมีความสัมพันธ์กับกองกำลังขนาดใหญ่ทางทิศตะวันตกและสามารถใช้ทรัพยากรถ่านหินแลกเปลี่ยนเป็นเสบียงต่างๆ ได้ด้วย

สำหรับผู้รอดชีวิตข้างนอกสิ่งเหล่านี้มันน่าอิจฉาจริงๆ

ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่สถานที่แห่งนี้จะถูกจับตามองโดยผู้รอดชีวิตข้างนอกเพื่อที่จะหาช่องทางในการเข้าร่วมกับพวกเขา

ซึ่งนั่นก็รวมถึงผู้รอดชีวิตที่ไม่หวังดีบางคนที่คิดจะหาผลประโยชน์บางอย่างจากที่นี่เช่นกัน

แต่ที่พวกเขายังไม่ลงมือก็เพราะพวกเขาสู้คนในนั้นไม่ได้

ศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินแห่งนี้มีอาวุธอยู่จำนวนหนึ่ง ผู้รอดชีวิตทั่วไปจึงไม่สามารถสู้กับพวกเขาได้เลย

ส่วนกองกำลังอื่นๆ ในเมืองชานก็ไม่คิดที่จะยุ่งกับกองกำลังที่พึ่งพาฐานลวี่หยวนโดยไม่มีเหตุผลอยู่แล้ว

เพราะชื่อเสียงของฐานลวี่หยวนก็ได้แพร่กระจายมาถึงทางฝั่งของเมืองชานนานแล้วเช่นกัน

ขอแค่สมองไม่ได้มีแต่น้ำ คนที่ยังมีชีวิตรอดจนมาถึงตอนนี้ต่างก็รู้ดีว่าพวกเขาไม่ควรเข้ามาสร้างปัญหาให้กับที่นี่

เพราะชื่อเสียงของฐานลวี่หยวนนั้นดังเกินไป พวกนั้นคือคนประเภทที่ฆ่าล้างโคตรอย่างเดียวไม่สนใจอย่างอื่น!

“รอให้ถึงเวลากลางคืนพวกเราค่อยลงมือ! ครั้งนี้เบื้องบนได้แจกจ่ายของดีมาไม่น้อย ดังนั้นขอแค่สร้างปัญหาให้กับศูนย์พักพิงแห่งนี้ได้ก็เพียงพอแล้ว!”

ชายที่มีอายุ 30 กว่าปีที่แต่งตัวเรียบร้อยและดูไม่เหมือนกับผู้รอดชีวิตในวันสิ้นโลกเลยก็พูดกับคนที่อยู่ตรงนี้อย่างสบายๆ

เขาคือคนที่มาจากมณฑลกวางสีเพื่อมาทำภารกิจบางอย่าง!

พวกเขามาพร้อมกับอาวุธปืนจำนวนไม่น้อยและพวกเขาก็ไม่ได้กลัวผู้รอดชีวิตบ้านนอกพวกนี้เลย ที่สำคัญก็คือภารกิจของเขาคือการลดทอนกำลังของฐานลวี่หยวน!

“ขอแค่พวกนายฟังคำสั่งของฉันและทำงานให้สำเร็จ ในอนาคตสถานที่แห่งนี้ก็จะตกเป็นของนาย! และพวกนายก็จะเป็นผู้ดูแลของศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินเมืองชานแห่งนี้!”

ชายคนนี้ก็วาดฝันให้เหล่าผู้รอดชีวิตเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง โดยไม่เห็นศูนย์พักพิงตรงหน้าอยู่ในสายตาเลย

เพราะเขามั่นใจอย่างมากว่าของที่ตัวเองนำมานั้นมากเพียงพอที่จะเข้ายึดศูนย์พักพิงตรงหน้าได้

ยังไงซะวันสิ้นโลกก็มาถึงจนเกือบจะครบหนึ่งปีแล้ว

หลังจากที่ผ่านลมฝนมานับไม่ถ้วน ผลึกแห่งอารยธรรมทางเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิมก็ถูกทำลายไปจนเกือบหมดแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่เชื่อว่าศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินนั้นจะสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้!

“ขอบคุณประธานควง! พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่!”

ชายที่เคยไล่หลี่หงเหวินไปและพรรคพวกอีกสองสามคนก็ตอบรับชายตรงหน้าที่ชื่อว่าประธานควงด้วยความตื่นเต้น

ในอนาคตพวกเขามีโอกาสที่จะได้เข้าควบคุมศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินนี้แล้ว!

นี่คือสิ่งล่อใจที่ใหญ่เกินไปจริงๆ

แถมมันยังเป็นสถานที่ที่ถูกสร้างและควบคุมโดยหลี่หงเหวินอีกด้วย!

ชายที่ถูกพวกเขาไล่ออกไปเมื่อปีที่แล้ว กลับสามารถสร้างกองกำลังขนาดไม่เล็กแบบนี้ขึ้นมาอีกครั้งได้ในระยะเวลาแค่ครึ่งปีเท่านั้น!

ความอิจฉานี้แทบจะทำให้ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว!

แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะวิ่งเข้าไปขอร้อง

หลังจากที่ผ่านภัยหนาวเมื่อปีที่แล้วมาได้อย่างยากลำบาก พวกเขาก็ใช้เสบียงส่วนใหญ่ไปจนหมด นั่นจึงทำให้พวกเขากลายเป็นเพียงผู้รอดชีวิตธรรมดาที่ต้องหาเสบียงเพื่อประทังชีวิตไปวันๆ

และนั่นก็ทำให้คำว่าความตกต่ำนั้นไม่เพียงพอที่จะใช้อธิบายชีวิตของพวกเขาในช่วงเวลานี้ได้เลย

โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นครอบครัวของหลี่หงเหวินอยู่ดีกินดีขึ้น ในขณะที่ตัวเองยิ่งตกต่ำลง ความอิจฉาที่กลืนกินจิตใจก็แทบจะทำให้พวกเขาเป็นบ้า!

พวกเขาจะต้องดึงอีกฝ่ายกลับลงมาสู่โลกมนุษย์ให้ได้!

นี่คือความคิดที่พวกเขาเห็นพ้องต้องกัน!

ในอาคารหลังนี้ก็มีคนอยู่ 20-30 คน พวกเขาบางคนมาจากมณฑลกวางสีที่ไกลออกไปและบางคนก็เป็นผู้รอดชีวิตทั่วไปในพื้นที่นี้

แต่เป้าหมายของทุกคนกลับเหมือนกันคือ คืนนี้พวกเขาจะต้องฆ่าคนทั้งหมดที่อยู่ในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินที่ฐานลวี่หยวนควบคุมอยู่นี้ให้ได้!

แต่ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลา

เพราะของที่พวกเขานำมามันจะแสดงอานุภาพที่แข็งแกร่งที่สุดได้ก็แค่ในเวลากลางคืนเท่านั้น

ในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหิน

หลังจากที่ผ่านภัยแล้งมาได้แล้ว แน่นอนว่าที่นี่ก็กลับมาทำการแลกเปลี่ยนกับฐานลวี่หยวนอีกครั้ง

โดยเฉพาะเมื่อฐานหลักลวี่หยวนเข้าสู่การพัฒนาครั้งใหญ่ ความต้องการพลังงานของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก แม้แต่ความต้องการทรัพยากรหลักที่ใช้สำหรับการผลิตไฟฟ้าอย่างถ่านหินก็ยังเพิ่มขึ้นเช่นกัน

หลังจากที่ได้รับความต้องการของฐานลวี่หยวนแล้ว หลี่หงเหวินก็ได้ตัดสินใจขยายจำนวนประชากรในศูนย์พักพิงอีกครั้งและตั้งใจที่จะแสดงฝีมือของเขาอย่างเต็มที่!

การพัฒนาครั้งใหญ่ของฐานลวี่หยวน ก็ทำให้ศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินของพวกเขาขึ้นสู่จุดสูงสุดเช่นกัน

“ทุกคนพยายามเข้า! อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเลิกงานกันแล้ว! คืนนี้ทุกคนจะได้อาหารเพิ่มขึ้น 10%!”

หลี่หงเหวินก็ตะโกนบอกคนในเหมืองด้วยอารมณ์ที่ดี

เช้านี้ขบวนรถขนถ่านหินของฐานลวี่หยวนก็เพิ่งจะออกจากเมืองชานไปและขนถ่านหินที่บรรทุกจนเต็มคันรถกลับไปที่ฐานหลัก

ทางนั้นได้บอกกับหลี่หงเหวินว่า ในอนาคตความต้องการถ่านหินของฐานหลักจะเพิ่มขึ้น ดังนั้นเสบียงธัญพืชที่จะมอบให้กับพวกเขาจึงจะเพิ่มขึ้นตามเช่นกัน!

ในตอนนี้จำนวนคนในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินก็ได้เพิ่มเป็น 130 คนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ดังนั้นในฐานะผู้นำของที่นี่ หลี่หงเหวินจึงเหนื่อยแต่ก็มีความสุขมาก

การนำคนมากมายขนาดนี้ให้อยู่รอดในวันสิ้นโลกได้นั้นไม่ง่ายเลย

แต่เมื่อทำได้ มันกลับให้ความรู้สึกถึงความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าการได้เป็นผู้ประกอบการที่ประสบความสำเร็จในอดีตมาก

เพราะตัวเขาแทบจะควบคุมชีวิตของคนส่วนใหญ่ในศูนย์พักพิงทั้งหมด

นี่คือความรู้สึกของอำนาจ

ส่วนภายในศูนย์พักพิง

กลุ่มผู้หญิงและเด็กจำนวนหนึ่งก็กำลังทำงานต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นงานฝีมือ การทำอาหาร การดัดแปลงและซ่อมแซมอาวุธ การเสริมความแข็งแกร่งและการป้องกันศูนย์พักพิงและอื่นๆ

พวกเขาทุกคนต่างก็ต้องมีงานเป็นของตัวเอง เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการเอาชีวิตรอดไปด้วยกันของที่นี่

หลี่ไฉก็นำคนส่วนหนึ่งออกไปล่าสัตว์และค้นหาพืชที่กินได้

ภัยแล้งก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาต้องใช้เสบียงที่เคยสะสมมาจนหมดและแน่นอนว่าน้ำก็ได้ถูกเติมเต็มจนมีเหลือเฟือแล้วหลังจากที่ภัยแล้งจบลง

แต่ถึงอย่างนั้นจำนวนของธัญพืชกลับมีไม่มาก ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นส่วนที่เพิ่งจะทำการแลกเปลี่ยนกับฐานลวี่หยวนเมื่อไม่นานมานี้

ดังนั้นแรงกดดันในการเอาชีวิตรอดของพวกเขาจึงยังค่อนข้างสูง

เพียงแต่ทุกคนที่นี่กลับยังเชื่อว่าพวกเขายังคงมีความหวัง

ขอแค่ไม่มีภัยพิบัติทางธรรมชาติหรือการโจมตีจากมนุษย์ด้วยกัน พวกเขาก็มั่นใจว่าพวกเขาจะอยู่รอดต่อไปได้อย่างแน่นอน

เวลากลางคืนก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

คนที่ทำงานมาตลอดทั้งวันก็กลับเข้ามาพักผ่อนในศูนย์พักพิงกันแล้ว

หลี่ไฉที่นำคนออกไปหาอาหารก็กลับมานานแล้วเช่นกัน

ในตอนนี้ทุกคนต่างก็กำลังล้อมวงอยู่ในโรงอาหารใหญ่ของศูนย์พักพิงและรับโจ๊กในส่วนของตัวเองก่อนจะกินมันอย่างระมัดระวัง

“วันนี้ปริมาณเยอะกว่าปกติจริงๆ ด้วย! ขอบคุณประธานหลี่!”

มีคนลองชั่งน้ำหนักโจ๊กที่ทำมาจากธัญพืชหยาบและธัญพืชต่างๆ ที่ค่อนข้างข้นกว่าปกติในมือแล้ว พวกเขาก็รีบยกย่องหลี่หงเหวินผู้นำในนามของศูนย์พักพิงคนนี้ทันที

หลังจากนั้นเสียงของเขาก็ได้รับการเห็นด้วยจากทุกคนอย่างรวดเร็ว

คนส่วนใหญ่ในนี้คือกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ถูกรับเข้ามาตั้งแต่ก่อนภัยแล้ง จะมีก็เพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่เพิ่งจะเข้ามาเมื่อไม่นานมานี้

แต่ทุกคนต่างก็อยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข

สำหรับผู้รอดชีวิตทั่วไปที่อยู่ข้างนอก การได้เข้ามาในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินนั้นเป็นเรื่องที่น่าอิจฉาเกินไป

หลังจากที่กินอาหารเย็นเสร็จ ทุกคนก็กลับไปที่พักของตัวเองเพื่อพักผ่อน

ทุกวันพวกเขาต้องทำงานหนักและยังกินไม่อิ่ม แถมตอนกลางคืนก็ไม่ได้มีกิจกรรมบันเทิงอะไร

แต่แน่นอนว่าทุกคืนก็จะต้องมีการจัดคนมาเฝ้ายาม เพื่อป้องกันซอมบี้ที่อาจจะปรากฏตัวขึ้นในตอนกลางคืน

โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ประชากรในศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินได้ทะลุหลักร้อยคนไปแล้ว ดังนั้นทุกคืนจึงมีซอมบี้ที่หิวโหยเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ถึงหลายสิบตัว ซึ่งเป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลย

เวลาผ่านมาถึงประมาณเที่ยงคืน

บนกำแพงก็มีคนเฝ้ายาม 7-8 คน บางครั้งพวกเขาก็จะเดินหาวไปมาอยู่บนกำแพงแล้วมองออกไปไกลๆ

“หืม?”

“พวกนายได้ยินเสียงอะไรไหม?”

ทันใดนั้น

หนึ่งในนั้นก็รู้สึกสงสัยและมองไปรอบๆ เขาเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่างและอดไม่ได้ที่จะถามเพื่อนของเขาที่อยู่เฝ้ายามด้วยกันข้างๆ

“ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน มันเหมือนจะมีเสียงหึ่งหึ่งอะไรสักอย่าง! มันเหมือนกับเสียงโดรนที่ฉันเคยได้ยินเมื่อก่อนเลย??”

เมื่อพูดจบคนๆ นั้นก็เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าและไม่นานพวกเขาก็พบว่าบนท้องฟ้าเหนือศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินได้มีจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นหลายจุด!!

เป็นโดรนจริงๆ!?

พวกมันมาจากไหน!?

พวกมันจะทำอะไร?