ตอนที่ 585 : เพื่อให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น

ตอนที่ 585 : เพื่อให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น

เมืองกว่างโจว

เมืองนี้หลังจากที่ภัยแล้งสิ้นสุดลง

ผู้รอดชีวิตที่เอาชีวิตรอดจนผ่านพ้นช่วงภัยแล้งมาได้ก็เริ่มก้าวออกมาจากที่พักของตัวเองในช่วงกลางวันเพื่อออกหาอาหารหรือของที่มีประโยชน์

และในวันนี้ในสถานที่ที่เคยเป็นฐานเมืองกว่างโจวใหม่ในอดีตกลับมีคนเข้ามาไม่น้อยเลย

เพราะในวันนี้ได้มีเฮลิคอปเตอร์ขนาดกลางลำหนึ่งมาลงจอดที่นี่!

และคนที่มาก็คือจงอวี่และลูกน้องที่ฐานลวี่หยวนส่งมาเพื่อรับช่วงต่อฐานสาขาเมืองกว่างโจว!

ตามการจัดแจงของฉินจิ้น

วันนี้พวกเขามาที่นี่เพื่อปลุกพื้นที่ที่พวกเขาเคยยึดมาได้และเปิดการแลกเปลี่ยนกับที่นี่!

ในครั้งก่อนเพราะเวลาที่เร่งรีบ ในตอนนั้นจงอวี่ก็ได้มองว่าพวกเขาไม่ควรที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

ในตอนนั้นเขาจึงได้ปล่อยให้ผู้รอดชีวิตในฐานเมืองกว่างโจวใหม่ได้จัดการที่นี่กันเองไปก่อน

หลังจากนั้นภัยแล้งก็มาถึง

ดังนั้นมันจึงเป็นเวลากว่า 2 เดือนแล้วที่พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เลย แต่ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็ยังคงดูเหมือนเดิม

เมื่อเห็นกลุ่มคนติดอาวุธที่ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ คนของฐานสาขาเมืองกว่างโจวก็ดูเหมือนจะตื่นเต้นมาก

และในตอนที่จงอวี่เผยใบหน้าของเขาออกมา ผู้รอดชีวิตสองสามคนที่ดูเหมือนจะเคยถูกจัดแจงไว้ก่อนหน้านี้ก็จำเขาได้ทันที!

“พวกเรามาแล้ว!”

“ก็เหมือนกับที่เคยพูดไว้ครั้งก้อน จากนี้เป็นต้นไปที่นี่จะอยู่ภายใต้การปกครองของฐานลวี่หยวน ในอนาคตเราจะเปิดให้มีการแลกเปลี่ยนเสบียงและรับคนเข้ามา รวมถึงเราจะส่งคนมาประจำการที่นี่ด้วย!”

จงอวี่เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาก็รู้ว่าคนเหล่านี้ไม่ได้เสียชีวิตไปในช่วงภัยแล้ง

ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะหลังจากที่พวกเขากำจัดคนของฐานเมืองกว่างโจวใหม่เสร็จ พวกเขาก็เอาแค่ธัญพืช รวมถึงอาวุธและกระสุนกลับไปเท่านั้น โดยไม่ได้ยุ่งกับน้ำที่ถูกเก็บไว้ที่นี่เลย

นั่นจึงทำให้ผู้รอดชีวิตเหล่านี้สามารถใช้น้ำที่ถูกฐานเมืองกว่างโจวใหม่เก็บสะสมไว้ได้โดยตรงและใช้ชีวิตในช่วงภัยแล้งได้อย่างไม่ลำบากนัก

ผู้รอดชีวิตกลุ่มนั้นก็มองหน้ากัน

ก่อนหน้านี้ฐานเมืองกว่างโจวใหม่ก็ถูกคนเหล่านี้ทำลายมาแล้วหนึ่งครั้ง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีความคิดที่จะต่อต้านคนเหล่านี้เลย

ล้อเล่นอะไรกัน?

คนที่มาจากฐานลวี่หยวนเหล่านี้กลับนำเรื่องดีๆ อย่างการแลกเปลี่ยนเสบียงมาด้วนะ!

ขอแค่รับใช้พวกเขาให้ดี ยังไงก็ย่อมต้องมีผลประโยชน์ตอบแทนกลับมาบ้างใช่ไหม!?

“พวกเราไม่มีปัญหาอะไรแน่นอนครับ คุณให้พวกเราทำอย่างไรพวกเราก็จะทำอย่างนั้นแน่นอน! ถ้าพวกคุณให้เราไปทางทิศตะวันออกพวกเราก็จะไม่มีทางไปทางทิศตะวันตกแน่นอนครับ!”

ในตอนนี้เองชายที่ดูเหมือนจะถูกผู้รอดชีวิตที่เหลืออยู่เลือกให้ขึ้นมาเป็นผู้นำของพวกเขาก็เดินหน้าออกมาตบหน้าอกรับประกัน

เขามีชื่อว่าฟ่านกั๋วชิ่ง เขาเคยเป็นผู้รอดชีวิตที่เช่าบ้านอยู่ในฐานเมืองกว่างโจวใหม่

หลังจากที่เจ้าของบ้านเดิมของพวกเขาตายไปหมดแล้ว เจ้าของบ้านใหม่กลุ่มนี้ก็เพียงแค่เก็บเสบียงของพวกเขาไปครึ่งหนึ่ง เท่านั้นแถมยังเปิดโอกาสให้พวกเขาได้ทำการแลกเปลี่ยนอีกด้วย

และหลังจากที่คนจากฐานลวี่หยวนจากไป เหล่าผู้รอดชีวิตที่ยังคงเหลืออยู่ก็ได้คัดเลือกคนที่มีบารมีมากที่สุดสองสามคนขึ้นมาเป็นตัวแทนของพวกเขาในการติดต่อกับคนจากฐานลวี่หยวน

ซึ่งฟ่านกั๋วชิ่งก็เป็นหนึ่งในนั้น

ส่วนเรื่องหลังจากนี้ก็ง่ายแล้ว

จงอวี่ก็ได้แนะนำบุคลากรระดับ 2-3 สิบกว่าคนที่เขานำมาด้วยให้กับผู้รอดชีวิตในฐานสาขาเมืองกว่างโจวเหล่านี้ได้รู้จัก

หลังจากนั้นเขาก็ได้ประกาศกฎเกณฑ์ในการอยู่ร่วมกัน รวมถึงรายละเอียดการแลกเปลี่ยนในอนาคต

ใน 10 คนที่ถูกจงอวี่พามาด้วยนั้นมี 2-3 คนที่เป็นบุคลากรระดับ 3 ของฐานย่อยและยังเป็นสมาชิกทีมสนับสนุนภายนอก ซึ่งพวกเขาจะทำหน้าที่เป็นหัวหน้าของกลุ่มบุคลากรระดับ 2 ในการดูแลฐานสาขาเมืองกว่างโจวใหม่แห่งนี้

และในครั้งนี้ฐานก็ยังได้มอบอาวุธให้พวกเขาไว้ติดตัวเป็นจำนวนหนึ่งด้วย

สำหรับผู้รอดชีวิตในฐานสาขาเมืองกว่างโจว พวกเขาจะยังไม่ถือว่าเป็นคนของฐานลวี่หยวน

ในอนาคตพวกเขาบางคนอาจจะมีคุณสมบัติในการเข้าร่วม

เพียงแต่มันยังไม่ใช่ในตอนนี้

กฎเกณฑ์การแลกเปลี่ยนก็แทบจะลอกมาจากชุดเดิมที่กำลังใช้อยู่นอกเขตลวี่หยวน

เพียงแต่ที่นี่จะเป็นการนำทรัพยากรมาให้ก่อนแล้วค่อยกลับมาเอาธัญพืชกลับไปในภายหลัง

และการแลกเปลี่ยนก็ไม่ได้ถูกจำกัดไว้ให้แค่คนของฐานสาขาเมืองกว่างโจวใหม่ แค่ผู้รอดชีวิตข้างนอกหากต้องการแลกเปลี่ยนพวกเขาก็สามารถเข้ามาลงทะเบียนแล้วจึงทำการแลกเปลี่ยนด้วยได้

หลังจากนี้ทุกๆ 2 วันฐานหลักก็จะส่งขบวนรถหรือเฮลิคอปเตอร์มาที่นี่เพื่อมาลาดตระเวน

ซึ่งพวกเขาก็จะมาพร้อมกับธัญพืชและยาหรือเสบียงอื่นๆ ที่จำเป็นต้องจ่ายให้กับผู้รอดชีวิต

จงอวี่ก็จัดการเรื่องทางนี้เสร็จอย่างรวดเร็วและเขาก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ต่ออีก

ฉินจิ้นไม่ได้ให้ความสำคัญกับฐานสาขาเหล่านี้มากนัก ขอแค่ไม่เกิดเรื่องอะไรและในอนาคตพวกเขายังคงสามารถทำการแลกเปลี่ยนทรัพยากรต่างๆ กลับมาที่ฐานหลักได้อย่างต่อเนื่องก็พอ

แล้วถ้าหากบุคลากรในฐานสาขาเกิดเรื่องจนตาย?

ตายก็ตายไปสิ

คนเหล่านี้สามารถฝึกขึ้นมาใหม่ได้อยู่แล้ว

วันสิ้นโลกที่ไหนจะไม่มีคนตาย?

ขอแค่ไม่ใช่ญาติพี่น้องที่เขาให้ความสำคัญ คนอื่นๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจมากนัก

แต่แน่นอนว่า

หากในอนาคตมีใครกล้าเข้ามายุ่งกับคนของฐานลวี่หยวน คนพวกนั้นก็จะต้องเตรียมพร้อมรับความโกรธของฐานลวี่หยวนไว้ด้วย!

บุคลากรที่ถูกส่งออกไปจะต้องไม่ตายเปล่า

หลังจากที่ทิ้งรายการทรัพยากรที่ฐานลวี่หยวนรับแลกเปลี่ยนไว้แล้ว รวมถึงข้อควรระวังในอนาคต จงอวี่ก็นำทีมคุ้มกันของเขาบินออกไปทางเมืองเซินเจิ้นทันที

เมืองเซินเจิ้น

ทางฝั่งของฐานหงอวิ๋น

ก่อนที่จงอวี่จะไปที่ฐานสาขาเมืองกว่างโจวเขาก็ได้แวะมาที่นี่ก่อนแล้ว

“สงเซิน ทำตามที่หัวหน้าทีมจงพูดเถอะ!”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเราต้องรวบรวมเสบียงที่ฐานหลักต้องการเป็นจำนวนมาก!”

“และยังมีข่าวสารและข้อมูลที่เกี่ยวข้องรอบๆ ด้วย!”

“ขณะเดียวกันก็ส่งคนไปช่วยจัดการฐานสาขาเมืองกว่างโจวด้วย หากทางนั้นมีปัญหาอะไรเราก็ต้องรีบรายงานให้ฐานหลักทราบทันที!”

วันนี้พี่หงอารมณ์ดีมาก

หลังจากที่ภัยแล้งผ่านพ้นไปฐานหลักลวี่หยวนก็ได้เข้าสู่ช่วงของการพัฒนาครั้งใหญ่

ดังนั้นฐานหงอวิ๋นของเธอจะอยู่เฉยได้ยังไง?

เธอเองก็ต้องเริ่มพัฒนาให้ฐานของเธอแข็งแกร่งและปลอดภัยขึ้นเช่นกัน!

อย่าลืมว่าที่นี่อยู่ในเมืองเซินเจิ้น!

แม้จะเป็นแค่พื้นที่ชานเมือง แต่ทุกครั้งที่เข้าสู่ช่วงกลางคืนพวกเขาก็จะต้องเผชิญกับการรบกวนจากซอมบี้ซึ่งสร้างแรงกดดันไม่น้อยเลย

นี่ยังไม่พูดถึงเวลาที่หมอกสีม่วงนั้นปรากฏขึ้นหรือก็คือภัยพิบัติวันหมอกศพมาถึง

ในช่วงเวลาแบบนั้นมันแทบจะทำให้ฐานหงอวิ๋นล่มสลายได้อย่างง่ายดายตลอดทุกเมื่อ!

ความรู้สึกไม่มั่นคงนี้ทำให้เธอนั้นกังวลมาก!

เธอจะต้องเพิ่มความสูงและความแข็งแรงของกำแพงอีกครั้ง!

นอกจากนั้นเธอก็ยังต้องหาทางเสริมอาวุธที่ดีกว่านี้ให้กับคนของเธอด้วย

หรือเรื่องนี้เธอจะขอความช่วยเหลือจากฐานหลักดี?

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่อาจจะคุกคามชีวิตของคนในฐานของเธอ พี่หงก็รู้สึกว่าหน้าตาของตัวเองนั้นไม่ได้สำคัญเลย

เพราะการมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่สำคัญกว่า

“รับทราบครับ! คุณเหยียนรอดูได้เลย! ในอนาคตทุกการเจรจาในเมืองเซินเจิ้น...! ถุย! ไม่ใช่ๆ! ทุกข่าวสารในเมืองเซินเจิ้นแห่งนี้จะต้องไม่มีแม้แต่ข่าวเดียวที่ผมไม่รู้! ผมจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อล้วงเอาทุกข่าวออกมาให้ได้!”

สงเซินก็ตบหน้าอกของตัวเองดังปังๆ เพื่อรับประกัน

เรื่องแบบนี้เขาไม่ได้รังเกียจเลย แถมยังค่อนข้างยินดีด้วย

เพราะนับตั้งแต่เมื่อสองสามเดือนก่อนที่เขาติดตามพี่หงไปที่ฐานลวี่หยวนและได้เปิดหูเปิดตาเป็นอย่างมาก ในตอนนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเขาได้ปลุกคุณสมบัติที่ไม่ธรรมดาขึ้นมา

ลองคิดดูว่าในอนาคตผู้คนจะตกใจกันขนาดไหนถ้าพวกเรารู้ว่าทรัพยากรต่างๆ สามารถนำมาแลกเป็นอาหารได้

และในอนาคถ้าฐานหงอวิ๋นได้เพิ่มความสูงและความแข็งแรงของกำแพงเสร็จ แขกที่ได้เข้ามาจะต้องแสดงอาการตกตะลึงกันขนาดไหน

แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว

สดชื่นจริงๆ!

เมื่อคิดว่าในอนาคตตัวเองก็อาจจะทำให้คนอื่นตกใจแบบที่ตัวเองเคยตกใจได้ เขาก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทันที!

พี่หงมองดูรองผู้นำของตัวเองอย่างงงๆ และไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นบ้าอะไรอีก

แต่ขอแค่เขาไม่ทำให้เรื่องสำคัญต้องพังก็พอแล้ว

ในเรื่องนี้เธอเองก็ยังคงเชื่อใจสงเซินอย่างมาก

เพราะรองผู้นำคนนี้ก็สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอมาตั้งแต่ช่วงต้นวันสิ้นโลกและจัดการฐานหงอวิ๋นได้อย่างเป็นระเบียบมาโดยตลอด

หากไม่มีความช่วยเหลือของเขา เธอเพียงคนเดียวก็อาจจะไม่สามารถเลี้ยงคนได้มากมายขนาดนี้

“พยายามเข้าล่ะ! พวกเราก็ต้องพยายามที่จะตามการพัฒนาของฐานหลักให้ได้! เพื่อให้ทุกคนที่นี่ได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น!”

สงเซินและคนอื่นๆ ก็ยิ้มออกมาและพูดอย่างเห็นด้วยว่า

“ใช่แล้ว! เพื่อให้ทุกคนได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น!”