ตอนที่ 565 : วิกฤตครั้งใหม่

ตอนที่ 565 : วิกฤตครั้งใหม่

เมืองเซินเจิ้น

ตอนกลางวันพร้อมกับฝนที่ตกปรอยๆ

ช่วงนี้ฝนได้ตกหนักอย่างต่อเนื่องมา 3-4 วันแล้ว และมันก็ได้ชะล้างความร้อนระอุให้หายไปจนหมด

ทำให้โลกกลับมามีอุณหภูมิที่ปกติอีกครั้ง

วันนี้หลังจากฟ้าสางผู้รอดชีวิตหลายก็เริ่มก้าวออกมาจากที่พักแล้วเริ่มหาเสบียงเพื่อประทังชีวิตกันต่อไป

ในตอนนี้น้ำไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป เพราะตอนนี้ทุกคนล้วนต้องการหาอาหาร!

อาหารทุกอย่างที่สามารถกินเข้าไปเพื่อประทังความหิวของพวกเขาได้!

จะคางคก ปลา เปลือกไม้ รากไม้ แม้แต่ไส้เดือน แมลงสาบ หนูหรือแมลงก็ไม่ใช่ปัญหา!

ขอแค่กินแล้วไม่ตายก็ถือเป็นของดีทั้งนั้น!

ในช่วงที่ภัยแล้งยังคงอยู่สัตว์และพืชเหล่านี้ต่างก็ซ่อนตัวกันอยู่ แต่เมื่อฝนตกลงมาสัตว์และพืชที่รอดชีวิตมาได้เหล่านี้ก็เริ่มพากันออกมาเคลื่อนไหวเหมือนกับมนุษย์เช่นกัน

เพียงแค่ 4-5 วัน

แผ่นดินที่เคยแห้งแล้งเพราะภัยแล้งก็เริ่มมีหน่อสีเขียวงอกออกมาไม่น้อย ต้นไม้ที่ดูเหมือนจะแห้งเหี่ยวก็เริ่มแตกกิ่งใหม่ออกมา

แม้แต่แอ่งน้ำในทุ่งนาก็ยังพอได้ยินเสียงกบร้องออกมาเป็นครั้งคราว

ชีวิตเริ่มหวนคืนกลับมา

ไม่ว่าจะเจอความยากลำบากแค่ไหน แต่สุดท้ายทุกชีวิตก็จะหาทางออกของตัวเองได้

และนี่ก็เป็นประโยชน์กับบรรดาผู้รอดชีวิตเช่นกัน

พวกเขาที่กำลังหิวโหยจะไปสนใจอะไร ขอแค่เห็นและได้ยินพวกเขาก็จะเข้าไปหาพวกมันทันที

เพราะสิ่งเหล่านี้คือความหวังในการมีชีวิตรอดของพวกเขา!

ในวันนี้

ในพื้นที่รกร้างแห่งหนึ่งนอกเมืองเซินเจิ้นที่นี่ก็มีผู้รอดชีวิตสองคนที่กำลังก้มตัวหาของที่สามารถประทังความหิวได้บนพื้นอย่างระมัดระวัง

“เอ๊ะ! ที่นี่มีคางคกตัวเล็กๆ ด้วย! ไม่เลวๆ! วันนี้มีอาหารแล้ว!”

“ฉันก็เพิ่งจะขุดเจอดักแด้ แถมยังมีผักป่ากับเห็ดอีกสองสามอย่าง! หลังจากฝนตกแล้วในป่าก็มีอาหารเยอะขึ้นมากจริงๆ!”

ชายสองคนที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่พวกเขานั้นก็ไม่ได้คิดที่จะใส่ใจกับการแต่งตัวของพวกเขาเลย

เพราะพวกเขากำลังตั้งใจหาของล้ำค่าที่เพิ่งจะโผล่ออกมาในป่า

ในตอนนี้ผู้รอดชีวิตที่เหมือนกับพวกเขาก็มีอยู่มากมาย มนุษย์ที่หิวโหยไม่จำเป็นต้องสนใจอีกแล้วว่าอาหารพวกนี้จะมีพยาธิหรือมีพิษหรือไม่ เพราะในตอนนี้ขอแค่หาเจอ พวกเขาก็จะเอาพวกมันไปต้มให้สุกแล้วกินไปก่อนหลังจากนั้นจะเป็นยังไงก็ค่อยว่ากันทีหลัง

ในขณะที่ผู้รอดชีวิตสองคนนี้กำลังหาอาหารอยู่

ทันใดนั้นหางตาของหนึ่งในนั้นก็เหลือบไปเห็นร่างๆ หนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลจากพวกเขา!

หลังจากที่มองดูดีๆ เขาก็พบว่านั่นคือซอมบี้!

ในช่วงที่ภัยแล้งมาเยือนพวกเขาไม่รู้เลยว่าพวกมันไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกัน พวกมันหายไปจนผู้รอดชีวิตหลายคนแทบจะลืมการมีอยู่ของพวกมันไปแล้ว!

“มีซอมบี้มาหนึ่งตัว! พวกเรารีบหนีกันก่อนเถอะแล้วค่อยกลับมาหาอาหารกันใหม่!”

ชายที่พบซอมบี้ตัวนี้ก่อนก็รีบบอกกับเพื่อนร่วมทางของเขา จากนั้นทั้งสองคนก็เริ่มออกวิ่งช้าๆ

จากประสบการณ์เมื่อก่อนของพวกเขาหากพวกเขาพบกับซอมบี้ในตอนกลางวัน ขอแค่พวกเขาวิ่งให้เร็วหน่อยพวกเขาก็จะหลบหนีจากพวกมันได้ไม่ยาก แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็ค่อยหาโอกาสกลับมาหาอาหารที่เดิมต่อ

เพราะความแข็งแรงของซอมบี้ในตอนกลางวันนั้นจะต่ำกว่าในตอนกลางคืนมาก ดังนั้นขอแค่ไม่เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นพวกเขาก็น่าจะวิ่งหนีได้ไม่ยาก

และแน่นอนว่าถ้ามีสิ่งกีดขวางด้วยมันก็จะยิ่งดี

ทั้งสองคนก็รีบก้าวเท้าวิ่งไปในทิศทางหนึ่งทันที ส่วนซอมบี้ข้างหลังเมื่อมันได้ยินเสียงฝีเท้ามันก็เริ่มออกวิ่งไล่ตามเสียงนั้นทันที

เพียงแต่ หลังจากที่พวกเขาวิ่งไปได้สักพักพวกเขาก็พบกับปัญหาอย่างหนึ่ง!

“ให้ตายสิ! ทำไมซอมบี้ตัวนี้ถึงได้วิ่งเร็วขนาดนี้กัน!? ฉันใช้แรงไปเกินครึ่งแล้วนะ ทำไมมันถึงยังตามทันอีก! หรือว่ามันเป็นเพราะช่วงนี้ฉันซ่อนตัวอยู่แต่ในร่มมากเกินไปจนร่างกายถดถอยลง!?”

“ฉันก็ใช้แรงไปเกินครึ่งแล้วเหมือนกัน! มันไม่ใช่เพราะร่างกายของพวกเราถดถอยหรอก! แต่เพราะซอมบี้ตัวนี้มันวิ่งเร็วเกินไป!”

ผู้รอดชีวิตทั้งสองคนที่ถูกซอมบี้ไล่ตามก็บ่นกันไปมาอย่างเหนื่อยหอบ

พวกเขายังไม่เคยเจอซอมบี้ที่มีความอดทนสูงขนาดนี้มาก่อนโดยเฉพาะกับตอนกลางวัน!

หลังจากที่พวกเขาวิ่งต่อไปได้อีกสักพัก ซอมบี้ข้างหลังก็ไม่เพียงแต่จะไม่ถูกทิ้งห่าง แต่มันยังมีท่าทีว่าจะเข้าใกล้มากขึ้นด้วยซ้ำ!

“ไม่.... ไม่ไหวแล้ว! ฉันใกล้จะวิ่งไม่ไหวแล้ว..... พวกเราหยุดแล้วฆ่ามันกันเถอะ!”

หนึ่งในนั้นเมื่อเห็นว่าตัวเองใกล้จะหมดแรงแล้ว ก็เลยเสนอให้เพื่อนร่วมทางอีกคนหยุดแล้วช่วยกันฆ่าซอมบี้ตัวนี้

การกระทำนี้แน่นอนว่าย่อมได้รับการเห็นด้วยจากอีกคนเพราะเขาเองก็เหนื่อยจนจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

การเผชิญหน้ากับซอมบี้หนึ่งตัวด้วยตัวเองนั้นก็นับว่ามีความเสี่ยงอยู่บ้าง ดังนั้นผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะหนีก่อน

ทั้งสองคนก็หยิบมีดพร้าบนตัวและเชือกบางอย่างที่ใช้สะดุดขาออกมา

ที่นี่ไม่ได้มีถนนซีเมนต์ดังนั้นเทคนิคบางอย่างที่ดีกว่านี้จึงใช้ไม่ได้

รอบๆ ก็ไม่มีต้นไม้ใหญ่หรืออาคาร ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงใช้เทคนิคที่ง่ายที่สุด

ซอมบี้ที่วิ่งตามมาตัวนี้ก็คงจะไม่สนใจอยู่แล้วว่าพวกเขาจะมีแผนอะไร

เพราะมันไม่มีสติปัญญา สิ่งเดียวที่มันมีก็คือความหิวที่อยู่กับมันมาหลายเดือนและในตอนนี้มันก็ต้องการแค่กินก้อนเนื้อสองก้อนตรงหน้าให้ได้!

นั่นคือสิ่งเดียวที่มันคิด

หิวๆๆๆๆๆๆๆ!!!

สองวันมานี้หลังจากที่มันออกมาจากที่ซ่อนและดูดซับน้ำฝนบางส่วนเข้าไปในร่างกายจนทำให้มันกลับมาอวบอิ่มในระดับหนึ่ง

แต่ถึงอย่างนั้นความคิดเดียวในหัวของมันก็คือความหิว!

และเป็นความหิวที่รุนแรงกว่าเมื่อก่อน!

อาหารทั้งสองตรงหน้าของมันกำลังส่งกลิ่นหอมที่ยากจะต้นทานออกมา!

ผู้รอดชีวิตทั้งสองคนที่เตรียมพร้อมแล้วก็เหวี่ยงเชือกที่ปลายทั้งสองข้างมีของหนักผูกเอาไว้ไปที่ลำตัวส่วนล่างของซอมบี้

แต่ซอมบี้ตัวนี้กลับดุร้ายกว่าปกติ มันเพียงแค่เซเล็กน้อยแต่ก็ยังคงพุ่งเข้ามาหาทั้งสองคนอยู่ดี!

“บ้าเอ๊ย!!!!”

ทั้งสองคนใจหายวาบทันที หนึ่งในนั้นก็รีบหยิบกระเป๋าเป้บนตัวมาดันซอมบี้ เพื่อที่จะลดแรงกระแทกของมันก่อนแล้วจากนั้นค่อยใช้มีดฟันมันให้ตาย

แต่

ซอมบี้ตัวนี้หลังจากที่มันชนเข้ากับกระเป๋าเป้ มันก็หยุดลงจริงๆ

แต่พลังของมันมีมากเกินไป!

ความแข็งแรงของมันในตอนนี้แทบจะเท่ากับซอมบี้ปกติในตอนกลางคืนเลยทีเดียว!

“ไปตายซะ!”

หนึ่งในนั้นก็ใจร้อนมาก เขายกมีดพร้าขึ้นมาแล้วฟันไปที่คอของซอมบี้ตัวนี้!

ฉัวะ!

ซอมบี้ตัวนั้นก็ไม่ได้ป้องกันอะไร แต่ถึงอย่างนั้นมีดพร้าเล่มนั้นก็ฟันเข้าไปได้เพียงครึ่งทางก่อนจะหยุดลง!

แย่แล้ว!

ตัดหัวมันไม่ขาด!

ในขณะที่ชายที่ถือกระเป๋าอยู่กำลังพยายามสู้กับแรงของซอมบี้ตรงหน้า ซอมบี้ตัวนั้นก็อ้าปากเข้าไปกัดข้อมือของชายที่ถือมีดพร้า!

“อ๊ากกกกกก!!!”

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็ส่งเข้าสู่สมอง ชายคนนั้นก็มองดูข้อมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยเลือดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว

มันจบแล้ว!

ใครๆ ก็รู้ดีว่าเมื่อถูกซอมบี้กัดแล้ว โดยพื้นฐานแล้วนั่นหมายความว่าคนๆ นั้นจะต้องตาย

ชายอีกคนเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทางที่เสียขวัญก็ยิ่งร้อนใจ!

เพื่อนร่วมทางคนนี้ที่ดูเหมือนจะไม่รอดแล้วแถมยังไม่ยอมช่วยกันสู้ต่อแบบนี้….

นี่มันเพื่อนที่แย่ชัดๆ!!

ในตอนนี้จึงเหลือเพียงเขาคนเดียวที่กำลังใช้กระเป๋าเป้ขวางซอมบี้ที่บ้าคลั่งตรงหน้าและการอยู่แบบนี้ก็ไม่ใช่ทางออก

ไม่ถึงครึ่งนาทีต่อมา ซอมบี้ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดแรงตัวนี้ก็ฉวยโอกาสตอนที่ชายตรงหน้ามันหมดแรงและพุ่งเข้าไปกัดหน้าของชายคนนั้น!

“อ๊ากกกก!! ให้ตายสิ!! ฉันไม่ยอม!!”

เมื่อเห็นว่าตัวเองที่พยายามอย่างหนักจนผ่านพ้นภัยแล้งมาได้ แต่กลับต้องมาล้มตายในปากของซอมบี้ตอนที่เขาเพิ่งจะออกมาหาเสบียง

แม้แต่คางคกตัวเล็กๆ ที่เขาเพิ่งจะจับได้ก็ยังไม่ทันได้กินเพื่อบรรเทาความหิว

ก่อนตายเขาก็ได้แต่ร้องคำรามออกมาด้วยความสิ้นหวัง

แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครให้ความเมตตากับพวกเขา

ตั้งแต่ที่ฝนเริ่มตก ผู้รอดชีวิตที่ออกไปหาเสบียงก็ค้นพบว่าซอมบี้พวกนั้นได้กลับมาอีกครั้งแล้ว!

และไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกมันหิวเกินไปหรือไม่ แต่พวกมันในตอนนี้แม้จะเป็นตอนกลางวันแต่พวกมันก็ยังมีพละกำลังที่ใกล้เคียงกับในตอนกลางคืนของเมื่อก่อนแล้ว!

วิกฤตใหม่กำลังจะมาถึงอีกครั้ง!