ตอนที่ 560 : ทำไมลูกพี่ลูกน้องของฉันถึงได้เก่งขนาดนี้?

ตอนที่ 560 : ทำไมลูกพี่ลูกน้องของฉันถึงได้เก่งขนาดนี้?

จงอวี่มองดูกลุ่มผู้รอดชีวิตที่กำลังถูกควบคุมตัวไว้ เพราะรูปร่างหน้าตาของผู้ชายคนหนึ่งในนั้นกำลังดึงดูดความสนใจของเขา

เป็นเขางั้นเหรอ!?

ใช่แน่ๆ!

เมื่อก่อนเขาก็กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยในเมืองกว่างโจวไม่ใช่เหรอ!

เมื่อมองดูรูปร่างหน้าตาของวัยรุ่นคนนั้นและเทียบกับคนที่อยู่ในความทรงจำ จงอวี่ก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้จำคนผิด

เขาเดินตรงไปยังผู้รอดชีวิตเหล่านั้น จนกระทั่งเขาเข้าไปใกล้กลุ่มคนเหล่านั้นเขาถึงได้หยุดลง

เขามองดูกลุ่มคนที่ทำตัวเหมือนกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจเหล่านี้ จากนั้นเขาก็ถอดแว่นกันแดดบนหัวของเขาออกแล้วพูดกับวัยรุ่นคนหนึ่งว่า

“นายคือเซี่ยจื่อโจวใช่ไหม?”

ชื่อของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังออกมาจากปากของเขา

วัยรุ่นคนหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้นก็ตกใจ

ดูเหมือนว่าวัยรุ่นคนนั้นก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าเขาจะได้ยินชื่อของตัวเองจากปากของชายที่ติดอาวุธครบมือคนนี้!

แม้แต่เพื่อนในกลุ่มของเขาต่างก็หันมามองเขาพร้อมๆ กัน

หัวหน้าของกลุ่มคนติดอาวุธกลุ่มนี้ดูเหมือนจะรู้จักคนในกลุ่มของพวกเขา!

“ใช่... ผมคือเซี่ยจื่อโจว ไม่ทราบว่าคุณคือ...?”

ชายหนุ่มคนนั้นเมื่อเห็นว่าทุกคนหันมามองเขาและชายที่ถอดแว่นกันแดดคนนั้นก็กำลังมองมาที่ตัวเขาด้วย เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามกลับไปอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย

จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าชายที่รู้ชื่อของเขานั้นเป็นใคร

ในตอนนี้จงอวี่ยังคงสวมหน้ากากอยู่ ซึ่งนั่นก็พอจะทำให้เขารู้สึกคุ้นเล็กน้อยแต่เขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี

วันสิ้นโลกผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เขาเซี่ยจื่อโจวยังมีคนที่รู้จักเขาอยู่ข้างนอกอีกเหรอ?

เมื่อได้ยินชายหนุ่มคนนี้ยอมรับด้วยตัวเอง ในที่สุดจงอวี่ก็ยืนยันได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงยื่นมือไปดึงหน้ากากบนหน้าของตัวเองลงและเผยให้เห็นใบหน้าของเขา

!!!

เซี่ยจื่อโจวเมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ เขาก็จำได้ในทันที!

“ลูกพี่ลูกน้อง!! เป็นพี่นี่เอง!!”

กลับเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาจงอวี่ เซี่ยจื่อโจวร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ!

จงอวี่ไม่สนใจสายตาที่ประหลาดใจของคนอื่นๆ เขาเดินเข้าไปกอดลูกพี่ลูกน้องคนนี้ด้วยตัวเอง

ในตอนนี้ชายทั้งสองคนต่างก็มีอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

การได้พบกับญาติในวันสิ้นโลกนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งจริงๆ

ในตอนนี้

ชายร่างใหญ่ 4 คนที่ก่อนหน้านี้คิดจะปล้นกลุ่มเพื่อนของเซี่ยจื่อโจวก็ร้องตะโกนในใจว่าไม่ดีแล้ว

พวกเขาดูเหมือนจะไปยุ่งกับปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว!

กลุ่มเด็กพวกนี้กลับมีคนที่รู้จักกับกลุ่มคนติดอาวุธพวกนั้น!

แย่แล้ว!

พวกเขาเริ่มภาวนาให้กลุ่มวัยรุ่นกลุ่มนี้ลืมเรื่องเมื่อครู่นี้ไปและต่างก็คิดว่าตัวเองจะขอโทษพวกเขายังไงดี

แต่ เดิมทีพวกเขาก็ไม่มีเสบียงอะไรเหลืออยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงไม่คิดที่จะลงมือกับกลุ่มนักศึกษาพวกนั้นหรอก แล้วตอนนี้พวกเขาจะเอาอะไรออกมาได้อีก!?

หลังจากที่จงอวี่กับเซี่ยจื่อโจวกอดกันแล้ว พวกเขาก็เริ่มพูดคุยกันโดยไม่สนใจคนอื่นอีก

แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นเซี่ยจื่อโจวที่พูดและเป็นจงอวี่ที่ฟัง

ส่วนคนอื่นๆ ทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การควบคุมของปากกระบอกปืน จะมีใครกล้าแสดงความเห็นอะไรได้อีก?

ไม่นาน

เรื่องราวต่างๆ ของเซี่ยจื่อโจวก็ถูกเล่าให้จงอวี่ฟังจนหมดอย่างรวดเร็ว

สรุปแล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรมาก ช่วงก่อนวันสิ้นโลกลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้ก็เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยของตัวเองตามปกติ แต่เมื่อคืนแห่งการกลายพันธุ์มาถึง อีกฝ่ายก็ได้ไปรวมตัวกับเพื่อนร่วมชั้นและเอาชีวิตรอดอยู่ในมหาลัยด้วยกันอย่างยากลำบาก

แต่ไม่นานหลังจากนั้นมหาลัยของพวกเขาก็ถูกกองกำลังหนึ่งเข้ามายึดครอง พวกเขาจึงถูกบังคับให้ย้ายออกมาหาที่อยู่อาศัยอื่น

จากนั้นพวกเขาก็ได้มาถึงที่เขตอุตสาหกรรมแห่งนี้และต้องเผชิญหน้ากับภัยแล้งอย่างยากลำบาก

และสุดท้ายลูกพี่ลูกน้องของเขาก็ได้พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่พวกเขาจะมาถึงเมื่อสักครู่ กลุ่มนักศึกษากลุ่มนี้กำลังเผชิญหน้ากับการปล้นและการรังแกจากชายร่างใหญ่พวกนั้น!

“ก็ประมาณนี้แหละ ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับลูกพี่ลูกน้องอีก! ดีจริงๆ!”

ขอบตาของเซี่ยจื่อโจวแดงก่ำ นั่นคือความตื่นเต้นและความยินดีที่ได้พบกับญาติอีกครั้งหลังจากที่ผ่านความยากลำบากมานับไม่ถ้วน

เพียงแต่ ในขณะที่เขาร้องไห้ออกมาด้วยความยินดี คนกลุ่มหนึ่งกลับเริ่มนั่งไม่ติด

ไอ้เด็กคนนี้กลับพูดเรื่องเมื่อครู่ออกมาแล้ว!

ชายร่างใหญ่ 4 คนที่ตอนแรกยังรู้สึกร้อนอยู่ ตอนนี้พวกเขากลับรู้สึกหนาวไปทั้งตัว!

โดยเฉพาะตอนที่พวกเขาถูกดวงตาทั้งสองข้างของจงอวี่กวาดตามอง มันกลับมีความรู้สึกที่ทำให้ขนลุกขึ้นมา!

มันจบแล้ว!

“ไม่เป็นไรแล้ว! หลังจากนี้ก็ตามฉันกลับไปเถอะ”

จงอวี่ตบไหล่ของลูกพี่ลูกน้อง แล้วก็ตัดสินใจพาอีกฝ่ายไปด้วยทันที

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ข้างนอกมันจะปลอดภัยและสบายเหมือนฐานลวี่หยวนไหม?

สถานที่แห่งนั้นในตอนนี้แม้คนนอกจะอยากเข้าไปมากแค่ไหน แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเข้าไปได้

จะมีก็เพียงคนระดับหัวหน้าทีมต่อสู้ของฐานอย่างพวกเขาเท่านั้น ที่จะสามารถไปขอร้องฉินจิ้นเพื่อนำคนเข้าไปได้โดยตรง

แต่จงอวี่เองก็ไม่ได้คิดที่จะพาลูกพี่ลูกน้องของเขาเข้าไปในฐานหลักและกลายเป็นบุคลากรหลักในทันที

ในช่วงแรกก็ให้อีกฝ่ายอยู่ในเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่ไปก่อนหรืออย่างมากก็เป็นฐานย่อยเพราะแค่นี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

และอีกอย่างการพาคนเข้าไปในสถานที่เหล่านี้เขายังสามารถไปพูดกับอาจิ้นได้ง่ายหน่อยด้วย

ส่วนคนที่รังแกลูกพี่ลูกน้องของเขาเมื่อครู่?

บนใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเขาก็มีความเย็นชาปรากฏขึ้นมาแล้ว

สถานการณ์แบบนี้เดิมทีมันเป็นเรื่องที่ปกติมาก แต่ก็ต้องขอโทษทีเพราะพวกเขาดันโชคร้ายมายุ่งกับญาติของเขาพอดี

แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้รีบที่จะไปจัดการคนพวกนั้น

เพราะในตอนนี้เขาสังเกตุเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องของเขามีร่างกายที่ทรุดโทรมมากแถมยังมีอาการขาดสารอาหารที่เห็นได้ชัดอีก

และนี่ยังไม่รวมถึงภาวะขาดน้ำเป็นเวลานานอีก

ไม่ต้องถามก็รู้ว่าการอยู่ข้างนอกนั้นย่อมต้องลำบากมาก

“นี่รับไป นายเอาไปกินรองท้องก่อน คืนนี้พอกลับไปที่ฐานของพวกเราแล้วฉันจะให้นายได้กินจนอิ่มเลย!”

เขาหยิบบิสกิตและไส้กรอกหนึ่งแท่งที่พกติดตัวมาให้เซี่ยจื่อโจว

จากนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้อีก เขาหยิบขวดเครื่องดื่มชูกำลังออกมาจากช่องบนเสื้อเกราะแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

นี่คืองานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ ของเขา

คะแนนสะสมของจงอวี่โดยปกติแล้วเขามักจะไม่ได้ใช้พวกมันทำอะไร ดังนั้นเขาจึงใช้พวกมันส่วนใหญ่ไปกับการแลกขนมเล็กๆ น้อยๆ และสื่อการเรียนรู้บางอย่างที่เขาชอบเป็นพิเศษ

“......!!!”

เซี่ยจื่อโจวมองดูของที่ลูกพี่ลูกน้องยื่นมาให้อย่างตกตะลึง ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็แทบจะถลนออกมา!

นี่มันสมบัติอะไรกัน!?

ลูกพี่ลูกน้องของเขากลับมีแม้กระทั่งบิสกิต ไส้กรอกแล้วก็เครื่องดื่มชูกำลัง!

หลังจากวันสิ้นโลกมาถึงมันเกิดอะไรขึ้นกับลูกพี่ลูกน้องของเขากันแน่?

ทำไมตอนนี้อีกฝ่ายถึงได้ดูน่ากลัวขนาดนี้แถมยังสามารถนำกลุ่มคนติดอาวุธมาที่นี่ได้อีก?

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขา

แต่ความหิวและความกระหายก็เข้าครอบงำเขาอย่างรวดเร็ว

เขาฉีกไส้กรอกอย่างใจร้อนและเผยให้เห็นอาหารที่ในอดีตคนแทบจะไม่สนใจหันมามอง ซึ่งทำมาจากแป้งและเนื้อบด

หอมมาก!

กลิ่นหอมที่รุนแรงอย่างยิ่งก็ระเบิดขึ้นในห้อง!

ทุกคนต่างก็จดจำกลิ่นนี้ได้!

ในช่วงต้นของวันสิ้นโลก ผู้รอดชีวิตบางคนยังพอที่จะหาอาหารพวกนี้ได้บ้างเป็นครั้งคราว

แต่ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงวันนี้วันสิ้นโลกก็ผ่านมาเกือบปีแล้ว อาหารเหล่านั้นส่วนใหญ่จึงถูกกินไปหมดแล้ว

แต่ในตอนนี้นอกจากคนที่โชคดีมากๆ บางคนที่บังเอิญไปเจอพวกมันที่ถูกซ่อนเอาไว้ ก็คงจะมีแค่คนระดับสูงของกองกำลังใหญ่ๆ เท่านั้นที่จะได้กินพวกมัน!

กลืนน้ำลาย!

คนรอบข้างต่างก็เบิกตากว้างและจ้องมองอาหารที่เซี่ยจื่อโจวฉีกออกมาแล้วกลืนน้ำลายกันอย่างบ้าคลั่ง ท้องของพวกเขาก็ร้องกันโครกครากและต่างก็จินตนาการกันว่าเป็นตัวเองที่กำลังจะได้กินไส้กรอกแท่งนี้

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้าพอที่จะทำอะไรเกินเลย

เพราะกลุ่มคนติดอาวุธเหล่านั้นดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเอาเปรียบแน่......

ท่ามกลางสายตาที่อิจฉาอย่างยิ่งของคนรอบข้าง เซี่ยจื่อโจวก็กินไส้กรอกที่ลูกพี่ลูกน้องให้มาจนหมดอย่างรวดเร็ว เขาแทบจะไม่ได้เคี้ยวมันให้ละเอียดเลย ความหิวที่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขามันแทบจะกลืนกินเขาไปในทันที

หลังจากกินไส้กรอกเสร็จแล้วเขาก็ดื่มเครื่องดื่มเข้าไปอีกอึกใหญ่ ในตอนนี้เองเขาก็เริ่มสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขากำลังดูดซับสารอาหารในท้องอย่างบ้าคลั่งแล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นพลังงาน!

เขาแทบจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง!

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้!?

ในตอนนี้ความสงสัยในใจของเขาก็ยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น ลูกพี่ลูกน้องของเขาเมื่อก่อนก็เป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่ง แต่ทำไมหลังจากวันสิ้นโลกมาถึง อีกฝ่ายถึงได้พัฒนากลายเป็นคนที่เก่งขนาดนี้?

เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับลูกพี่ลูกน้องของเขาคนนี้!