ตอนที่ 550 : วิชาการเอาตัวรอด (ภาคท้าทาย) 4
ตอนที่ 550 : วิชาการเอาตัวรอด (ภาคท้าทาย) 4
ตอนที่ 550 : วิชาการเอาตัวรอด (ภาคท้าทาย) 4
“ผมเอง!”
ทุกคนในเขตกักกันต่างก็มองไปที่จางซู่เซิง พวกเขาอยากจะดูให้ชัดๆ ว่าใครกันที่กล้าออกมาท้าทายสิ่งที่ครูฉินจัดไว้เป็นคนแรก!
“เขากล้าหาญจัง!”
“ใช่แล้ว เขากล้ามาก! หรือว่าเขาไม่กลัวตายกันแน่!?”
เด็กหลายคนต่างก็พูดคุยกัน
พวกเขาต่างก็ไม่กล้าออกไปทำภารกิจของครูฉิน สำหรับเด็กที่ดูเหมือนจะกล้าหาญกว่าพวกเขาคนนี้ พวกเขากลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและค่อนข้างไม่พอใจ
ทำไมถึงกล้าได้ขนาดนี้?
หรือว่าเป็นเพราะพวกเขาเพิ่งจะมาใหม่ก็เลยยังไม่รู้ถึง “ความน่ากลัว” ของครูฉิน?
รวมถึงจื่อเมี่ยวเธอเองก็มองดูเด็กชายคนนี้ด้วยความประหลาดใจ
เธอรู้จักคนคนนี้ อีกฝ่ายเป็นเด็กที่ประธานฉินรับมาจากฐานน้ำมันในเมืองจูไห่เมื่อไม่นานมานี้และเพิ่งจะเข้ามาเรียนกับพวกเธอได้ไม่นาน
จางซู่เซิงไม่สนใจสายตาของเด็กๆ เหล่านั้น หลังจากพูดจบเขาก็ค่อยๆ เดินไปทางฉินจิ้นทันที
จนกระทั่งเขามายืนอยู่ห่างจากฉินจิ้นประมาณสองเมตรเขาถึงได้หยุดลง เขาจ้องมองดวงตาของฉินจิ้นแล้วพูดว่า
“ผมออกมาก่อน คุณบอกแล้วนะว่าถ้าผมทำภารกิจนี้สำเร็จ คืนนี้ผมจะต้องได้รางวัลเป็นข้าวเพิ่มอีกหนึ่งชาม!”
ฉินจิ้นยิ้ม
น่าสนใจดี
เขาไม่ได้พูดอะไรและหลีกทางให้พร้อมทำท่าเชิญ
จางซู่เซิงก็ไม่ลังเล เขาเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าวก็ไปถึงกลางวงกลม
ในตอนนี้
ซอมบี้อยู่ห่างจากเขาไปเพียงครึ่งเมตรจริงๆ! (ห่างแค่ประมาณ 1 ช่วงแขนเท่านั้น!)
ในตอนนี้เขาถึงกับได้กลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงบนตัวของซอมบี้ตรงหน้าแล้ว!
“โฮก!!”
และก็ดูเหมือนว่ามันจะได้กลิ่นเนื้อที่สดใหม่ของจางซู่เซิงเช่นกัน ซอมบี้ที่ถูกมัดไว้จึงยิ่งคลั่งมากกว่าเดิม!
มือทั้งสองข้างของมันถูกมัดไว้ข้างหลัง แต่มันก็ยังคงพยายามที่จะโยกตัวเข้าไปใกล้จางซู่เซิง!
ทำให้ระยะสั้นลงกว่าเดิม!
จนตอนนี้ระยะห่างนั้นเหลือแค่ประมาณ 50 เซนติเมตรเท่านั้น!
“ฟู่ว——!——ฟู่ว!!”
ใบหน้าของจางซู่เซิงซีดลง ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็รีบสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็วและยังคงยืนอยู่ในวงกลมต่อไปอย่างแน่วแน่!
“เก่งจัง!! คนนี้มีของ!”
เด็กๆ ข้างหลังต่างก็พากันกระซิบกระซาบกัน พวกเขาเริ่มมองดูคนที่กล้าท้าทายครูฉินเป็นคนแรกด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป!
เขาถึงกับกล้ายืนอยู่ใกล้กับซอมบี้ขนาดนั้นโดยไม่กลัวได้!
หากเปลี่ยนเป็นพวกเขา พวกเขาคงจะตกใจจนวิ่งหนีไปนานแล้ว!?
แถมตอนนี้ระยะห่างก็เหลือไม่ถึงครึ่งเมตรแล้วด้วย!
เซี่ยจื่อเมี่ยวมองดูฉากนี้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น นี่มันเกินจินตนาการของเด็กๆ อย่างพวกเขาไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว!
พวกเขาไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ในระยะใกล้ขนาดนี้!
แถมยังเป็นซอมบี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วย!
“เขาจะทนไหวไหม!?”
ทุกคนต่างก็จดจ่ออยู่กับจางซู่เซิง
ราวกับว่าตัวเองได้กลายเป็นจางซู่เซิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น และพวกเขาก็เริ่มนับเวลาถอยหลังให้เขาโดยไม่รู้ตัว
“20 วินาทีแล้ว! เขาน่าจะทนไหวแล้วใช่ไหม!”
“แต่ฉันว่าเขายังไหวนะ! เขาใจเย็นมากเลย! ดูสิ ยืนอยู่ใกล้ซอมบี้ขนาดนั้นแต่เขาก็ไม่กลัวมันเลย ไม่รู้ว่าเขาไปฝึกความกล้ามาจากไหนกัน ถ้าเปลี่ยนเป็นฉัน ฉันคงจะขาอ่อนไปนานแล้ว”
เด็กๆ ที่เมื่อกี้ยังไม่ยอมรับ แต่ในเวลาสั้นๆ พวกเขาก็ถูกทำให้ประหลาดใจ
คนๆ นี้มีของจริงๆ!
ข้างหลังกลุ่มเด็กๆ จางจิ้งอี๋ก็กำมือแน่นขณะมองดูพี่ชายด้วยความกังวลเล็กน้อย
และยังมีเด็กๆ ที่มาจากเมืองจูไห่ข้างหลังเขา ในนั้นมีสองสามคนที่เคยตามจางซู่เซิงไปเอาชีวิตรอดในป่าและหาเสบียงมาด้วยกันแล้ว
หลายคนไม่รู้ว่า จางซู่เซิงและกลุ่มเด็กๆ ที่ถูกศูนย์พักพิงเมืองจูไห่ทอดทิ้ง เคยต้องเอาชีวิตรอดกันอย่างยากลำบากแค่ไหน
ตอนนั้นศูนย์พักพิงเมืองจูไห่ไม่ได้ให้อาหารพวกเขามากนัก ทุกคนจึงต้องทำภารกิจที่สามารถทำได้เพื่อให้ตัวเองได้รับอาหารเพิ่มขึ้น
หรือไม่ก็ต้องออกไปหาเสบียงอาหารกันเองพวกเขาถึงจะได้กินอิ่มท้อง
ซึ่งก็เหมือนกับกองกำลังอีกหลายแห่ง ศูนย์พักพิงเมืองจูไห่ไม่ได้คิดที่จะเลี้ยงคนว่างงาน
ดังนั้น จางซู่เซิงและเด็กๆ ที่ไม่มีที่พึ่งหลายคนจึงต้องเรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกตั้งแต่เนิ่นๆ
พวกเขาเคยถูกซอมบี้ไล่ตามในตอนกลางวันและยังเคยเจอกับผู้รอดชีวิตที่ไม่หวังดี แต่พวกเขาก็อาศัยความกล้าและความฉลาดของพวกเขาจนเอาตัวรอดมาได้ถึงทุกวันนี้
โดยเฉพาะจางซู่เซิง เขาในวัย 13 ปีเคยใช้สมองและความกล้าหาญในการฆ่าซอมบี้ไปหนึ่งตัวแล้ว!
นี่คือวีรกรรมที่แม้แต่ผู้ใหญ่หลายคนก็อาจจะยังทำไม่ได้เลย!
ในตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าซอมบี้ที่ถูกมัดไว้ แม้เขาจะตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้มีความกลัวมากนัก
เพราะเขารู้ดีว่านี่คือซอมบี้ที่ถูกจำกัดการเคลื่อนไหวแล้ว และครูฉินคนนี้ก็ไม่น่าจะปล่อยให้เด็กๆ อย่างพวกเขาต้องสู้กับซอมบี้ด้วยมือเปล่าหรอก....
เวลายังคงดำเนินต่อไป
“45 วินาทีแล้ว! เขาใกล้จะทำภารกิจสำเร็จแล้ว! เก่งจัง!”
มีเด็กบางคนเริ่มนับเวลาถอยหลังให้จางซู่เซิง
จางซู่เซิงที่เป็นจุดสนใจของทุกคนก็เริ่มผ่อนคลายลง
ก็ไม่ยากนี่นา
แค่ยืนอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีปัญหาแล้ว!
ฉินจิ้นมองดูทุกสิ่งรอบๆ อย่างสนุกสนาน
เขามองดูเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังเริ่มให้กำลังใจเด็กคนนี้ บรรยากาศของการชื่นชมและการยอมรับก็ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา
หากไม่มีอะไรผิดพลาด เด็กคนนี้ก็จะมีบารมีที่จะได้เป็นหัวหน้าของเด็กทั้งชั้นเรียนได้จริงๆ
ซึ่งก็สมแล้วที่เป็นเด็กที่จางเถียนไค่ขอให้เขาดูแลให้เป็นพิเศษ
แต่
มุมปากของฉินจิ้นก็ยกขึ้น และเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูอันตราย
มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!
ขณะที่เด็กๆ เหล่านั้นนับถึง 55 วินาที มันก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น!
เพราะโซ่เหล็กข้างหลังซอมบี้ตัวนั้นจู่ๆ ก็เริ่มคลายออก และทำให้ซอมบี้ตัวนั้นพุ่งออกไปข้างหน้าอีกครั้ง!
40 ซม....
30 ซม....
20 ซม....
10 ซม....
ระยะห่างที่เดิมทีอยู่ประมาณครึ่งเมตรก็ถูกร่นให้เหลือน้อยลงอย่างรวดเร็ว เกือบจะในพริบตาระยะห่างก็เหลือแค่ประมาณ 10 เซนติเมตรเท่านั้น!
แทบจะติดหน้าแล้ว!!
จางซู่เซิงก็ตกใจมาก เขาอดไม่ได้ที่จะเอนไปข้างหลังเพื่อหลบการจู่โจมของซอมบี้ตัวนี้
เพียงแต่ เขาก็รีบตั้งสติได้และบังคับไม่ให้ตัวเองถอยออกจากวงกลม!
เพราะประธานฉินคนนี้ได้บอกไว้แล้วว่า หากเขาออกจากวงกลม เขาก็จะเป็นฝ่ายแพ้ไป!
ไม่ได้!
เพื่อหน้าตาของตัวเอง เพื่อจิ้งอี๋และเพื่ออาหารค่ำ เขาจะต้องยืนหยัดต่อไป!
ร่างกายของเขาหยุดชะงัก และการโน้มตัวไปข้างหลังก็หยุดลง เขาฝืนตัวเองไม่ให้ออกจากวงกลม!
!!
เด็กๆ ก็คาดไม่ถึงว่าในวินาทีสุดท้ายมันจะมีฉากแบบนี้เกิดขึ้น!
เกือบทุกคนต่างก็หยุดหายใจและไม่กล้าหายใจแรง เพราะกลัวว่าลมหายใจของตัวเองจะผลักซอมบี้ให้พุ่งไปข้างหน้าอีก
58
59
60
“หมดเวลา”
ฉินจิ้นพูดด้วยรอยยิ้ม
เขามองดูจางซู่เซิงที่ยืนอยู่ในวงกลมแถมมีเหงื่อท่วมตัว จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นการยอมรับ
“นายไม่เลว!”
“คืนนี้ฉันจะให้รางวัลนายเป็นข้าว 2 ชามและกับข้าวอีก 1 อย่าง! กินให้อิ่มล่ะ!”
พูดจบเขาก็ดึงโซ่เหล็กข้างหลังซอมบี้ตัวนั้นกลับไป ให้มันกลับไปอยู่ที่ระยะเดิม
จางซู่เซิงมองดูการกระทำของผู้ชายคนนี้ด้วยความตกใจ
หลังของเขาในชั่วพริบตาเดียวก็มีเหงื่อที่ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อเย็นหรือเหงื่อร้อนออกมาจนเปียกโชก
หวาดเสียวเกินไปแล้ว!
อีกนิดเดียว เขาก็จะออกจากวงกลมไปแล้ว
แต่โชคดีที่ในที่สุดเขาก็ยังคงยืนหยัดต่อไปได้จนจบ
ประธานฉินคนนี้......
ก็อย่างที่เด็กๆ พวกนั้นพูดจริงๆ เขาไม่เคยเล่นตามบทเลย!