ตอนที่ 500 : แรงกดดันไม่มาก

ตอนที่ 500 : แรงกดดันไม่มาก

ยังไม่ทันสิบโมงเช้า

บุคลากรระดับ 1 ที่มาสร้างแนวป้องกันอยู่กลางแจ้งก็รู้สึกทรมานเป็นพิเศษ

“ซี้ด—— วันนี้เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!? ทำไมรู้สึกทรมานกว่าปกติ? แสบตาชะมัด”

ที่ไซต์ก่อสร้างแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนหรี่ตาแล้วขยี้ตาด้วยความเจ็บปวด

เขารู้สึกตาแห้ง แสบจนน้ำตาไหล

วันนี้แดดดูเหมือนจะแรงกว่าปกติ?

“ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน นึกว่าเป็นคนเดียวซะอีก!”

“ฉันด้วย!”

ไม่นาน เพื่อนร่วมงานที่ได้ยินชายวัยกลางคนบ่นก็บ่นออกมาตาม

ทุกคนก็เห็นตาของคนอื่นแดงก่ำและมีน้ำตาไหล

ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มผุดขึ้นในใจของทุกคน

และยังไม่หมดแค่นั้น

“ซี้ด—— ให้ตายเถอะ! วันนี้แดดแรงชะมัด! ยื่นมือออกไปแป๊บเดียวก็แดงแล้ว!”

บางคนที่แขนโดนแดดก็ดูเหมือนจะรู้ตัว พวกเขาลูบแขนที่แดงเถือกทั้งที่เพิ่งจะโดนแดดได้ไม่นานแล้วบ่นอุบ

บางคนที่ไม่เชื่อก็ยื่นออกไปลอง แล้วก็รู้สึกแสบผิวทันที

“เชี่ย! จริงด้วย! วันนี้แดดแรงมาก!”

คนเริ่มรู้ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ

วันนี้ไม่ปกติ!

แดดในวันนี้ ดูเหมือนจะแรงกว่าปกติมาก

ผู้ดูแลที่ได้ยินเสียงโวยวายก็เดินมาดู พอรู้เรื่องก็รีบไปรายงานฐานทันที

สถานการณ์แบบนี้ต้องรายงานขึ้นไป เพราะชีวิตของสมาชิกภายนอกเหล่านี้ก็คือชีวิตที่มีค่าของฐาน

ที่อื่นในฐาน คนก็เริ่มรู้ตัวมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าแดดในวันนี้รุนแรงกว่าปกติ

ข่าวนี้ก็ส่งถึงฝ่ายบริหารของฐานอย่างรวดเร็ว ผู้บริหารของฐานก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือเรื่องใหญ่ พวกเขาไม่กล้าปิดบังและรีบรายงานผู้นำทันที

“หืม!?”

“พวกคุณบอกว่าแดดข้างนอกแรงกว่าปกติงั้นเหรอ?”

ฉินจิ้นที่ได้รับรายงานก็เดินออกจากห้องทำงานทันที เมื่อเช้าหลังจากที่เขาส่งทีมของหลี่ปั๋วเหวินออกไปเสร็จเขาก็กลับมาทำงานที่ห้องทำงานและไม่ได้สังเกตเรื่องแดดเท่าไหร่

พอเขายื่นแขนออกไปรับแดด ด้วยผิวหนังที่ไวต่อความรู้สึกและแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกชาๆ ยิบๆ!

มีปัญหาจริง!

“รีบให้คนไปอ่านเครื่องวัดสภาพแวดล้อมเดี๋ยวนี้! แล้วก็ให้นักวิชาการกับนักวิจัยในฐานช่วยกันวิเคราะห์ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น!”

เขาเดาได้ทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น และเขาก็สั่งให้คนของเขาใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เพื่อตรวจสอบสาเหตุของภัยพิบัติในครั้งนี้ทันที

ใช่แล้ว!

นี่คือลางบอกเหตุว่าภัยแล้งของจริงมาถึงแล้ว!

ชาติก่อนในช่วงเวลานี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นเขาจึงย่อมไม่รู้สถานการณ์ที่ละเอียดของแต่ละพื้นที่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในช่วงหลังของวันสิ้นโลกมันแทบไม่มีใครสนใจเรื่องวันที่อีกแล้ว แค่เอาตัวรอดไปวันๆ ได้ก็บุญแล้ว ดังนั้นใครจะมานั่งจำวันที่อีก

แต่เขาก็จำได้คร่าวๆ ว่าภัยแล้งสุดโหดนั้นจะมาในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จำวันที่ที่แน่นอนไม่ได้

แต่ตอนนี้ก็นับว่ายังมีเวลาให้เขาได้เตรียมตัว

เพราะเขาจำได้ว่าตอนนั้นมันจะเริ่มจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวจนทรมาน ก่อนจะค่อยๆ รุนแรงขึ้น จนกระทั่งผ่านไปหลายวันมันก็จะถึงจุดที่คนธรรมดาออกมาข้างนอกไม่ได้อีกต่อไป

โชคดีที่ตอนนั้นเขาสังหรณ์ใจล่วงหน้า เขาจึงเตรียมอาหารและน้ำไว้พอสมควร จนสุดท้ายเขาก็เก็บตัวอยู่แต่ในบ้านจนผ่านพ้นภัยแล้งอันยาวนานไปได้อย่างยากลำบาก

“รับทราบครับ! พวกเราจะรีบไปจัดการทันทีครับ”

หวังหยางที่อยู่ข้างๆ ก็รับคำสั่งแล้วรีบไปดำเนินการ

ฉินจิ้นยืนอยู่กลางแจ้งในฐานหลัก เขาหรี่ตามองดาวฤกษ์บนหัว ตอนนี้มันยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

บางที มันอาจจะไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่เปลี่ยนไป แต่เป็นดาวโลก

เขาไม่มีกะจิตกะใจจะกลับไปทำงานต่อ เขาตัดสินใจเดินสำรวจทั่วฐานด้วยตัวเองและดูว่าตรงไหนต้องเสริมความแข็งแกร่งอีกบ้าง

ช่วงก่อนหน้านี้เขาได้สั่งให้ผู้จัดการในฐานเตรียมการป้องกันความร้อนบนดาดฟ้าและภายนอกอาคารแล้ว พวกเขาเพิ่มแผงโซลาร์เซลล์ โฟมกันความร้อนและอิฐกันความร้อนเข้าไป

แดดแรงขนาดนี้จะไม่ใช้ก็เสียของ เอามาเปิดแอร์เปิดไฟหรือกักตุนไฟฟ้าไว้ใช้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

พืชกลางแจ้งบางชนิดก็ให้ย้ายเท่าที่ย้ายได้ ต้นไม้ใหญ่ที่ย้ายไม่ได้ก็หาอะไรมาคลุมเพื่อช่วยพวกมันรักษาความชื้น

โรงเรือนเพาะปลูกและห้องใต้ดิน สองจุดนี้มีการปลูกธัญพืชไว้ดังนั้นจึงต้องมีการตรวจสอบอย่างละเอียดและระวังไม่ให้อุณหภูมิภายนอกส่งผลกระทบถึงพืชผลข้างใน

รวมถึงห้องปั่นไฟฟ้า ห้องควบคุมและอุปกรณ์สำคัญอื่นๆ

กล้องวงจรปิดรอบฐานก็มีการทำระบบระบายความร้อนและกันแดดไว้แล้ว แต่ถ้าอุณหภูมิยังสูงเกินไปมันก็จะทำการตัดไฟแบบอัตโนมัติทันที

ฉินจิ้นเดินอย่างช้าๆ อยู่ในฐาน ไม่นานเขาก็มาถึงบ่อน้ำ

ในฐานะปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการผ่านพ้นภัยแล้ง เขาย่อมต้องมาดูที่นี่

เขามองบ่อน้ำขนาดใหญ่และเล็กที่ถูกคลุมด้วยพลาสติกและลูกบอลดำลอยน้ำ รวมถึงเพิงบังแดดข้างบนก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ

“พอได้”

ด้วยมาตรการป้องกันการระเหยนี้ น้ำในบ่อน้ำจะไม่สูญเสียไปมากนักในวันที่มีอากาศร้อนจัดและก้นบ่อก็มีการเทคอนกรีตไว้แล้ว ดังนั้นน้ำจะไม่รั่วลงดินอย่างแน่นอน

เขาดูระดับน้ำในบ่อใหญ่ ช่วงนี้ฝนไม่ตกมาเกือบสองเดือนแล้ว มีแต่ใช้แต่ไม่มีเพิ่ม ดังนั้นระดับน้ำจึงลดลงไปเกือบ 1/5

สำหรับบ่อเล็กที่ใช้ดื่มกิน ระดับน้ำก็ลดลงไปประมาณ 1/10

น้ำในบ่อยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ควบคุมได้

ช่วงนี้การพัฒนาฐานไม่ได้ใช้น้ำจากฐานหลักตลอด เพราะเขาได้สั่งให้ส่งรถน้ำออกไปสูบน้ำจากแม่น้ำใหญ่ในอำเภอเฟิงเหอกลับมาใช้ในการก่อสร้างด้วย

ไม่อย่างนั้นด้วยโครงการขนาดใหญ่อย่างการก่อสร้างแนวป้องกันและชั้นใต้ดินในฐานย่อย ที่ต้องใช้น้ำมหาศาล บ่อน้ำสามบ่อในฐานก็คงรับไม่ไหวแน่

เมื่อดูฐานหลักเสร็จ เขาก็เดินไปทางฐานย่อย

การเดินในฐานย่อยนั้นง่ายกว่ามาก

เพราะตอนสร้างฐานเขาได้สร้างสิ่งอำนวยความสะดวกสำคัญๆ ไว้ที่ฐานหลักหมดแล้ว ดังนั้นฐานย่อยจึงเน้นการสร้างโกดังขนาดใหญ่และอาคารใช้งานเท่านั้น

เขาจึงเน้นไปที่การดูบ่อน้ำใหม่ของที่นี่เป็นพิเศษ

“ทางนี้เวลากระชั้นชิดไปหน่อย ตอนนี้น้ำเลยเหลือแค่ครึ่งเดียว ลำบากหน่อยแฮะ”

เขามองระดับน้ำที่ลดลงจนเหลือเพียงครึ่งหนึ่งแล้วคิ้วขมวด

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ตอนสร้างฐานย่อยพวกเขาต้องใช้เวลาพอสมควร แถมยังต้องสร้างกำแพงก่อน แล้วค่อยมาสร้างอาคารอื่นๆ

กว่าจะสร้างบ่อน้ำเสร็จ ก็หมดหน้าฝนไปแล้ว

น้ำที่นี่เขาก็ต้องสั่งให้คนขับรถออกไปสูบมาจากแม่น้ำใหญ่ทุกวันถึงจะมีเยอะขนาดนี้

“เอาตามนี้ไปก่อน ประหยัดหน่อยก็น่าจะผ่านภัยแล้งไปได้ ต่อไปอาจจะต้องให้คนอาบน้ำน้อยลง หยุดการผลิตที่ใช้น้ำเยอะ แล้วเน้นการเอาชีวิตรอดให้ผ่านภัยแล้งไปก่อน”

ฉินจิ้นถอนหายใจแล้วคิดว่าช่วงสุดท้ายนี้เขาต้องพยายามให้คนไปสูบน้ำมาเติมไว้ให้ได้มากที่สุด ได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้น

เขาใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็เดินสำรวจจุดที่สำคัญที่ต้องเตรียมการสำหรับรับมือภัยแล้งจนครับ

เมื่อรู้สถานการณ์ทั้งฐานแล้ว เขาก็มั่นใจว่าถ้าไม่มีเหตุสุดวิสัย ฐานลวี่หยวนของเขาก็น่าจะผ่านพ้นภัยแล้งครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอน!

แรงกดดันยังถือว่าไม่มาก!