ตอนที่ 485 : โค้กแช่เย็น

ตอนที่ 485 : โค้กแช่เย็น

“ส่วนรายละเอียดนอกเหนือจากนี้ผมคิดว่ารอให้หัวหน้าทีมเฉินกลับมาเล่าเองน่าจะดีกว่าครับ ส่วนเรือเหาะลำที่สองที่พวกเราได้มานี้ สเปคและประสิทธิภาพค่อนข้างที่จะด้อยกว่าลำแรกพอสมควรครับ”

“เรือเหาะลำใหม่นี้มีขนาดเล็กกว่าลำเดิม เครื่องยนต์ที่ใช้ก็มีกำลังไม่เท่าลำแรก ดังนั้นน้ำหนักบรรทุก ระยะบินและความจุในการจัดเก็บจึงน้อยกว่ามากครับ”

“ผมคาดเดาว่าหลังจากปรับปรุงซ่อมแซมมันแล้ว ประสิทธิภาพน่าจะอยู่ที่ประมาณ 60-70% ของลำใหญ่เท่านั้น แต่ว่าความเร็วในการบินและความสามารถในการป้องกันคงไม่ต่างกันมาก แต่ยังไงผมก็จะพยายามหาวิธีเพิ่มประสิทธิภาพส่วนนี้ให้ได้มากที่สุดครับ!”

“ครั้งนี้ผมเลยตั้งใจจะทำแบบนี้......แบบนั้น......”

วิศวกรสวีร่ายสิ่งที่เขาวางแผนไว้ในหัวอย่างมั่นใจ

ฉินจิ้นก็ไม่ได้ขัดจังหวะอีกฝ่าย เขานั่งฟังแนวคิดการดัดแปลงเรือเหาะของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

และนั่นก็ทำให้เขาพอใจกับวิศวกรสวีคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ

การได้เรือเหาะมาเพิ่มอีกลำ ย่อมช่วยขยายขอบเขตอิทธิพลและการควบคุมของฐานลวี่หยวนออกไปได้อย่างมหาศาล

ช่วงก่อนหน้านี้ที่พวกเขามีแค่ลำเดียว พวกเขาจึงต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดีว่าภารกิจไหนเร่งด่วนและภารกิจไหนควรทำให้เร็วที่สุดก่อน

แต่ตอนนี้พอมีเพิ่มเป็นสองลำ นั่นจึงทำให้ฐานมีทางเลือกเพิ่มมากขึ้น

และในวันนี้เขาเองก็ได้ลองนั่งเรือเหาะออกไปข้างนอกด้วยตัวเอง เขาสัมผัสได้ทันทีเลยว่ามันเป็นยานพาหนะที่เหมาะสมกับการเดินทางในวันสิ้นโลกมากขนาดไหน

เขาไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงตอนกลางวันแล้วค่อยออก ทุกครั้งที่ต้องออกไปข้างนอก ก็สามารถบินตรงไปหาเป้าหมายได้ทันทีแม้ว่าตอนนั้นจะเป็นตอนกลางคืน!

ด้วยความเงียบ ระยะบินที่ไกลและพื้นที่บรรทุกที่กว้างขวาง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมทั้งนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะขนาดที่ใหญ่เกินไปจนทำให้ถูกพบเห็นได้ง่ายและความสามารถในการป้องกันที่ไม่ค่อยดีนัก ฉินจิ้นก็คงอยากจะผลิตของพวกนี้ใช้เองแล้ว

แน่นอนว่ามันเป็นแค่ความคิด เพราะการจะผลิตเรือเหาะแบบนี้ได้ด้วยตัวเอง สำหรับฐานลวี่หยวนในตอนนี้ก็ยังนับว่าอีกไกลมาก

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็กำลังวางแผนที่จะผลิตบอลลูนลมร้อนขึ้นมาใช้ในฐานแล้ว!

ของพวกนี้ในบางสถานการณ์อาจจะมีประโยชน์อย่างไม่น่าเชื่อก็ได้!

“ทำได้ดีมาก!”

“นายอยากได้อะไรบ้างไหม? หรือมีญาติพี่น้องเพื่อนฝูงที่อยู่ข้างนอกที่อยากให้เข้ามาอยู่ในฐานลวี่หยวนบ้างหรือเปล่า? ฉันอยากจะให้รางวัลนาย! ด้วยผลงานของนาย นายสามารถเลื่อนขึ้นเป็นบุคลากรระดับ 5 ได้แล้ว! และในวันพรุ่งนี้ฉันจะเลื่อนขั้นให้นายด้วยตัวเอง!”

“อย่าได้ดูถูกสิทธิ์ของบุคลากรระดับ 5 ล่ะ เพราะถ้าฉันไม่อนุญาต ก็ไม่มีใครในฐานที่สามารถแต่งตั้งได้อีกแล้วและอย่าคิดว่าสถานะของบุคลากรระดับ 5 จะต่ำกว่าบุคลากรหลักทั่วไปในฐานหลักล่ะ”

“เพราะฉันบอกได้เลยว่า คนที่จะเป็นบุคลากรระดับ 5 ได้ต้องทำประโยชน์ให้กับฐานอย่างมาก! และต้องมีความสามารถที่ฉันชื่นชมถึงจะมีโอกาสเลื่อนขั้นมาเป็นบุคลากรระดับ 5 ได้!”

“และนายก็เหมาะสมกับมันแล้ว!”

ฉินจิ้นนั่งยิ้มขณะบอกกับวิศวกรสวี

“เอ่อ...!”

วิศวกรสวีที่ได้ยินผู้นำพูดแบบนั้นก็ไปไม่เป็น

ในใจก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตกใจ

บุคลากรระดับ 5!

ระดับที่ฐานลวี่หยวนตั้งไว้นานแล้ว แต่ยังไม่มีใครไปถึง แต่ตอนนี้ผู้นำสัญญว่าจะเลื่อนขั้นให้เขา แถมยังบอกด้วยว่าคนที่ได้ระดับนี้จะได้รับความสำคัญจากผู้นำเป็นอย่างมากด้วย!?

เขารู้สึกเป็นเกียรติจริงๆ

ใบหน้าของวิศวกรสวีแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเพราะความตื่นเต้น

ฉินจิ้นดูเหมือนจะรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะยังคิดสิ่งที่ตัวเองต้องการไม่ออก ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นไปตบไหล่อีกฝ่ายแล้วพูดว่า

“ฮ่าๆ ยังคิดไม่ออกก็ไม่เป็นไร กลับไปค่อยๆ คิดก็ได้ โอกาสนี้เก็บไว้ให้นายอยู่แล้ว คิดออกเมื่อไหร่ก็ค่อยมาบอกฉันหรือบอกหวังหยางก็ได้”

“นายก็รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ช่วงนี้ลำบากคนที่ทำงานเพื่อฐานอย่างพวกนานแล้วจริงๆ”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าของวิศวกรสวี ฉินจิ้นก็ไม่ได้รั้งอีกฝ่ายไว้อีก เขาให้คนพาอีกฝ่ายกลับไปพักผ่อนที่หอพักในฐานย่อยทันที

หลังจากส่งวิศวกรสวีกลับไปแล้ว ฉินจิ้นก็ยังคงอารมณ์ดี

เขาเดินไปเลือกไวน์นอกขวดหนึ่งมาจากตู้ไวน์ที่ผนังด้านหลัง ก่อนจะหยิบน้ำแข็งจากตู้เย็นมาผสมเพื่อดื่มด่ำคนเดียว

“ฮ่า——”

ไวน์เย็นๆ ที่แฝงไปด้วยความเผ็ดร้อนก็ไหลผ่านหลอดอาหารของเขาไป

วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ

รอให้เรือเหาะลำที่สองซ่อมแซมและดัดแปลงเสร็จ ก็น่าจะทำอะไรได้อีกเยอะ

ฉินจิ้นชูแก้วไวน์ขึ้น เพื่อขอบคุณดวงจันทร์นอกหน้าต่างบานใหญ่

จากนั้นเขาก็ดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

ขณะนอนอยู่บนเตียงในหอพักและมองพัดลมบนเพดานที่กำลังหมุนติ้วๆ วิศวกรสวีก็ยังคงรู้สึกมึนงงอยู่

เขากลับมาถึงห้องพักได้สักพักแล้ว แต่เขาก็ยังคงจมอยู่กับคำพูดของผู้นำฐานลวี่หยวนเมื่อครู่

เขากำลังจะได้เป็นบุคลากรระดับ 5 คนแรกของฐาน!

ขนาดวิศวกรสวีที่ปกติสุขุมอย่างเขาก็ยังอดใจเต้นไม่ได้

“พี่สวี! พี่นอนยิ้มทำปากยื่นทำไมเนี่ย? มีเรื่องดีอะไรเหรอ? วันนี้กลับมาเห็นพี่ไม่พูดไม่จา ทำไมไม่เล่าให้ฟังหน่อยล่ะว่าพี่ออกไปทำภารกิจคราวนี้เจออะไรบ้าง”

ข้างๆ วิศวกรสวี ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ถามอย่างอารมณ์ดี

เขาคือรูมเมทของวิศวกรสวี

หอพักนี้มีคนอยู่ถึง 4 คน มันเป็นหอพักธรรมดาสำหรับบุคลากรระดับ 3

แม้วิศวกรสวีจะสร้างผลงานครั้งใหญ่มาแล้วสองครั้ง โดยเฉพาะครั้งแรกที่เขาขับเรือเหาะกลับมา แต่หลังจากนั้นเขาก็ยุ่งอยู่กับการซ่อมแซมและดัดแปลงเรือเหาะอยู่ตลอด พอซ่อมเสร็จก็ถูกส่งไปช่วยเฉินจวินฉือตามหาเรือเหาะอีกลำที่เมืองเจียงทันที

ฉินจิ้นจึงยังไม่มีเวลาเลื่อนขั้นเขาเป็นบุคลากรระดับ 4 และทำได้เพียงพับเรื่องนี้ไว้ก่อน

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันเพิ่งทำภารกิจเสร็จกลับมาเลยเหนื่อยๆ นิดหน่อย น่ะ~~~ ส่วนรางวัลที่เพิ่งได้มา เรามาแบ่งกันกินดีกว่า~~~”

วิศวกรสวีไม่บอกรูมเมทของเขาว่าเขาเพิ่งไปห้องทำงานของผู้นำมาและยังได้รับคำมั่นสัญญาว่าจะเลื่อนระดับของเขาเป็นบุคลากรระดับ 5

เรื่องที่ยังไม่เป็นทางการ ทำตัวเงียบๆ ไว้ก่อนจะดีกว่า

ขืนพูดมั่วซั่วแล้วเกิดมีการเปลี่ยนแปลงภายหลังมันจะกลายเป็นเรื่องตลกเอา

นิสัยระมัดระวังของวิศวกรสวีไม่ได้หายไปไหน

เขาหยิบโค้กกระป๋องที่ยังมีความเย็นหลงเหลืออยู่ออกมาวางบนโต๊ะกลางห้อง เพื่อโชว์ให้รูมเมทอีกสามคนดู

“เชี่ย!!! โค้กนี่นา!!”

รูมเมทอีกสามคนที่นอนพักอยู่บนเตียงก็กระโดดโหยงแล้วรีบเข้ามามุงดูโค้กบนโต๊ะทันที พวกเขาตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!

“ซี้ด——! ยังเย็นอยู่ด้วย!! พี่สวีไปเอามาจากไหนเนี่ย!!?”

ชายหนุ่มคนที่ถามวิศวกรสวีเมื่อกี้ลูบกระป๋องโค้กและสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ยังคงหลงเหลืออยู่แล้วอุทานลั่นออกมา

โค้กแช่เย็น!

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนระอุแบบนี้ จะมีผู้รอดชีวิตสักกี่คนที่ไม่คิดถึงการได้ดื่มเครื่องดื่มเย็นๆ แบบนี้เพื่อแก้กระหายหลังเลิกงานบ้าง!

และจู่ๆ รูมเมทของพวกเขาก็ควักมันออกมาหนึ่งกระป๋องและแบ่งให้ทุกคนกิน!

“พี่สวี!”

“ไม่สิ! พ่อสวี! ตั้งแต่วันนี้ไปพี่คือพ่อบังเกิดเกล้าของฉัน! ต่อไปพวกเราจะติดตามพี่!”

ชายหนุ่มหลายคนส่งเสียงร้องประหลาดออกมา มิตรภาพของลูกผู้ชายมันก็บริสุทธิ์แบบนี้แหละ เลี้ยงข้าวผู้หญิง 500 หยวนยังไม่ได้จับมือก็โดนด่าว่ากระจอกแล้ว แต่แค่เลี้ยงข้าวเพื่อนผู้ชายหรือพาเพื่อนไปอาบอบนวด แค่นี้เพื่อนก็พร้อมเรียกเขาว่าพ่อบังเกิดเกล้าแล้ว!

วิศวกรสวียิ้มก่อนจะลุกขึ้นเปิดฝากระป๋องแล้วรินแบ่งให้รูมเมททุกคน

“พี่สวี! นี่ต้องเป็นรางวัลจากทางฐานลวี่หยวนแน่ๆ เลยใช่มั้ย!? จุ๊ๆ! พวกสายเทคนิคอย่างพวกพี่สวัสดิการดีจริงๆ! เสียดายที่ผมไม่มีความถนัดด้านนี้ แค่ได้เข้ามาเป็นบุคลากรระดับ 3 ก็เหนื่อบแทบตายแล้ว”

“ว่าแต่ พี่สวีก็น่าจะใกล้เลื่อนเป็นระดับ 4 แล้วใช่ไหม!? ช่วงนี้พี่ออกไปทำภารกิจใหญ่ๆ ตั้งเยอะ ฉันว่าน่าจะมีคะแนนมากพอแล้วล่ะ! ได้ดีแล้วก็อย่าลืมเพื่อนฝูงนะ!”

คนในห้องพักต่างก็พากันพูดคุยกันอย่างออกรส พวกเขาคาดเดาที่มาของโค้กกระป๋องนี้และส่วนใหญ่ก็คิดว่านี่เป็นรางวัลจากทีมต่อสู้หรือไม่ก็ผู้จัดการฐาน

พวกเขาก็ได้แต่อิจฉา

แต่มันก็ช่วยไม่ได้เพราะวิศวกรสวีนั้นมีความรู้เยอะเกินไป แถมเขายังช่วยทีมต่อสู้กู้เรือเหาะกลับมาได้อีก

“หึๆ”

วิศวกรสวียิ้มไม่ตอบ

ระดับ 4 เหรอ?

ดูเหมือนจะไม่ใช่นะ

“มาๆ! ชนแก้ว! ขอให้ชีวิตในฐานลวี่หยวนของพวกเราดียิ่งๆ ขึ้นไป! แล้วก็ขอบคุณความใจป้ำของพ่อสวีในวันนี้ ที่ทำให้พวกเราได้ลิ้มรสชาติที่ห่างหายไปนาน!”

“ชน!”

ทุกคนยิ้มแล้วชูแก้วขึ้นชนกัน

กริ๊ก!

“ขอให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีต่อๆ ไป!”