ตอนที่ 475 : วิชาการเอาตัวรอด (ภาคทฤษฎี) 1

ตอนที่ 475 : วิชาการเอาตัวรอด (ภาคทฤษฎี) 1

ตอนบ่าย

ห้องเรียนขนาดใหญ่ในอาคารหลังหนึ่งของฐานย่อย

ที่นี่เป็นสถานที่ที่ฐานลวี่หยวนจัดสรรไว้สำหรับให้เด็กในวัยเรียนได้ใช้เรียนหนังสือโดยเฉพาะ

สิ่งที่หาได้ยากในวันนี้คือ หลังจากที่เข้าเรียนมาหลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็จะได้เริ่มเรียนวิชาการเอาตัวรอดคาบแรกแล้ว!

ในวันนี้เด็กๆ จากฐานหลักก็ได้ออกมาเรียนที่นี่ด้วย พวกเขาไม่มีการแบ่งอายุ ดังนั้นเด็กที่เข้าเรียนทุกคนจึงต้องเรียนวิชาการเอาตัวรอดพร้อมกัน!

และผู้นำฐานลวี่หยวน ประธานฉินผู้ลึกลับคนนั้นก็จะมาสอนวิชานี้ด้วยตัวเอง!

เกี่ยวกับผู้นำคนนี้ ทุกคนก็พอจะได้ยินชื่อเสียงของเขามาบ้างไม่มากก็น้อย สำหรับลูกหลานของบุคลากรหลักบางคนก็มักจะได้เจอเขาบ่อยๆ

แต่ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้นำคนนี้ไม่ได้กินข้าวร่วมกับทุกคนในโรงอาหารอีก

พวกเขามักจะได้ยินว่าผู้นำของพวกเขามักจะหมกตัวอยู่ในห้องทำงานเพื่อวางแผนการพัฒนาฐานอยู่ตลอดเวลา

เวลาบ่ายสองโมง

เด็กกว่า 70 คนจากทั้งฐานหลักและฐานย่อยต่างก็มานั่งรออยู่ในห้องเรียนอย่างตรงเวลา

ฉินจิ้นก็ไม่ได้มาสาย เขามาถึงห้องเรียนตรงเวลาเพื่อทำการสอน

เขายืนอยู่กลางโพเดียมหน้าชั้นเรียน กวาดสายตามองเด็กๆ ที่ฐานรับเข้ามาดูแล อายุของพวกเขามีความแตกต่างกันมาก คนที่เด็กสุดอายุแค่ 6-7 ขวบ ส่วนคนโตสุดก็อายุ 13-14 ขวบ ซึ่งถือเป็นเกณฑ์สูงสุดแล้วที่จะได้เข้ามาเรียน

ไม่เป็นไร

ขอแค่อยู่ในเกณฑ์ที่เขากำหนด พวกเขาก็สามารถรับการศึกษาที่ฐานลวี่หยวนสนับสนุนให้ได้

และวิชาการเอาตัวรอดของเขาก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งอายุ

“ทุกคนน่าจะรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร ดังนั้นฉันจะไม่แนะนำตัวแล้วนะ ต่อไปพวกเธอเรียกฉันว่าครูฉินก็ได้”

“วันนี้จะเป็นการสอนวิชาการเอาตัวรอดคาบแรกของโรงเรียนลวี่หยวน ฉันไม่มีเอกสารประกอบการเรียนอะไรทั้งนั้น และวิชานี้ก็ไม่ได้จำเป็นต้องมีเอกสารการเรียนอะไรด้วย!”

“วิชานี้จะสอนให้พวกเธอรู้จักวิธีการเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้! ดังนั้นฉันจะไม่มีการสอบวัดผลอะไรที่นี่ เพราะบททดสอบของพวกเธออยู่ข้างนอกนั่น! ต่อไปถ้าพวกเธอออกไปแล้วเจอกับอันตรายจนถึงแก่ความตาย นั่นแหละคือพวกเธอสอบตก!!”

ฉินจิ้นไม่ปล่อยให้เด็กๆ ต้องรอและคิดนาน เขาพูดประโยคนี้ออกมากลางห้องเรียนทันที!

อย่างที่เขาพูด วิชานี้ไม่จำเป็นต้องสอบ!

เพราะความโหดร้ายข้างนอกคือบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเขา!

นอกห้องเรียนยังมีผู้จัดการฐานบางคนมายืนดูการสอนด้วย

ไม่ว่าจะเป็นหวังหยาง จ้าวหลิง พ่อฉิน แม่ฉิน ลูกพี่ลูกน้องของฉินจิ้น น้าและคนอื่นๆ ที่ไม่ได้ยุ่งมากนักต่างก็มากันหมด

พวกเขาเองก็อยากรู้ว่าวันนี้ฉินจิ้นจะสอนอะไรให้กับพวกเด็กๆ ในฐาน

เด็กๆ ในห้องเรียนทุกคนเงียบกริบ หลายคนเพิ่งจะเคยเห็นผู้นำลึกลับคนนี้เป็นครั้งแรก

พวกเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายลึกลับที่ไม่เคยเจอมาก่อนจากตัวเขา แต่ส่วนใหญ่ก็ยังไม่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าบารมี!

แต่พวกเขากลับรู้อยู่เรื่องหนึ่ง

ถ้าพวกเขาอยากมีชีวิตรอดอยู่ในฐานลวี่หยวน พวกเขาก็ต้องตั้งใจฟังทุกคำพูดของผู้นำคนนี้ให้ดี!

แบบไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว!

เมื่อเห็นเด็กทุกคนตั้งใจฟัง ฉินจิ้นก็พยักหน้าในใจแล้วพูดต่อว่า

“ดี! งั้นฉันจะเริ่มจากทฤษฎีก่อน”

พูดจบ เขาก็หันหลังไปเขียนบนกระดานดำอย่างรวดเร็ว

ครืด ครืด ครืด!

ด้วยการควบคุมร่างกายที่ละเอียดอ่อนและความเร็วระดับสูงของเขา ไม่นานตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นบนกระดานดำทีละบรรทัด

เมื่อเขียนเสร็จ

เขาก็หันกลับมามองเด็กๆ แล้วพูดด้วยสายตาเฉียบคมว่า

“พวกเธอดูโจทย์ข้อนี้ให้ดี คิดให้ดีว่าควรเลือกข้อไหน? และเหตุผลคืออะไร? คนไหนที่ยังอ่านหนังสือไม่ออกก็ให้ถามเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ที่อ่านออกนะ”

“ถ้าตัดสินใจเลือกคำตอบได้แล้ว ก็ให้พวกเธอแยกไปยืนตามมุมทั้งสี่ของห้องเรียน เพื่อเป็นการจัดกลุ่มว่าพวกเธอเป็นคนประเภทแบบไหน”

ข้างหลังเขา มีโจทย์เขียนไว้ดังนี้

วันนี้ตอนกลางวัน ขณะที่เธอเดินอยู่บนถนนสายหนึ่งในเมืองข้างนอก จู่ๆ เธอก็เห็นถุงข้าวสารเล็กๆ ตกอยู่ที่พื้น เธอควรจะทำอย่างไรต่อไป?

A : เดินเข้าไปหยิบข้าวสารแล้วเดินจากไปทันที

B : สังเกตดูรอบๆ จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วค่อยเดินเข้าไปหยิบข้าวสารแล้วเดินจากไป

C : ยืนอยู่ที่เดิม เรียกผู้ใหญ่มา ช่วยกันดูรอบๆ ว่าไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วค่อยเดินเข้าไปหยิบข้าวสารอย่างระมัดระวัง

D : หันหลังแล้ววิ่งหนี

ในห้องเรียน เด็กๆ อ่านโจทย์เสร็จก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นี่...คือโจทย์อะไรเนี่ย?

แม้แต่ผู้จัดการฐานลวี่หยวนที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกก็ยังเกาหัวกันแกรกๆ

“จื่อเมี่ยว! เธอว่าข้อนี้ตอบอะไรดีอะ!? ฉันว่าน่าจะ C นะ!”

ข้างๆ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นลูกของบุคลากรหลักคนหนึ่งก็กระซิบถามเด็กผู้หญิงข้างๆ

เด็กผู้หญิงที่ชื่อจื่อเมี่ยวคนนี้ก็ย่อมเป็นเซี่ยจื่อเมี่ยวลูกสาวของเซี่ยเหยียนนั่นเอง

ตอนนี้ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเต็มไปด้วยความครุ่นคิด พอได้ยินเพื่อนพูด เธอก็ไม่ค่อยเห็นด้วยในใจ เพราะเธอรู้สึกทะแม่งๆ ว่าข้อ C ไม่น่าจะใช่ข้อที่ถูก แต่ด้วยความที่ยังเด็กของเธอ เธอจึงยังนึกเหตุผลที่จะเลือกข้อ D ไม่ออก

“ฉันรู้สึกว่าเป็นข้อ D แต่ฉันยังนึกเหตุผลไม่ออก”

เมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงบอกเพื่อนไปแบบนั้น

นักเรียนในห้องก็เริ่มพูดคุยกัน หลายคนรู้สึกว่าต้องตอบข้อ C ส่วนน้อยคิดว่า B ก็ได้และมีบางคนที่คิดว่า D ถึงจะถูก มีเพียงข้อ A ที่แทบไม่มีใครเลือกเลย

ไม่นาน ภายใต้สายตากดดันของฉินจิ้น พวกเขาก็ตัดสินใจเลือกและเดินไปยังโซนที่แทนคำตอบ A B C D

A : 0 คน

B : 10 กว่าคน

C : 30 กว่าคน

D : 20 กว่าคน

เซี่ยจื่อเมี่ยวยืนอยู่ในโซน D ตามที่เธอคิด

“เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเลือกเสร็จแล้ว งั้นฉันจะพูดต่อ!”

“คนที่ทำโจทย์ข้อนี้ผิดวันนี้จะต้องถูกงดข้าวเย็น! หรือก็คือคืนนี้ห้ามกินอะไรทั้งนั้น! ฉันไม่สนว่าที่บ้านของพวกเธอจะมีเสบียงกักตุนไว้หรือมีผู้ใหญ่คอยดูแลหรือไม่ แต่คืนนี้พวกเธอจะต้องอดข้าวให้ฉัน!”

ฉินจิ้นเปลี่ยนสีหน้าทันที เขาแสดงสีหน้าดุร้ายออกมาและน้ำเสียงที่สงบนิ่งก่อนหน้านี้ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง!

“โชคดีที่พวกเธอไม่มีใครเลือก A เลยไม่อย่างนั้นฉันจะไล่คนที่เลือก A ออกจากโรงเรียนลวี่หยวนไปทันที!”

“คนที่เลือก B นอกจากคืนนี้จะต้องอดข้าวแล้ว แต่ยังต้องถูกทำโทษให้ล้างห้องน้ำฐานย่อยหนึ่งอาทิตย์ด้วย!”

“คนที่เลือก C ไม่ต้องล้างห้องน้ำ แต่คืนนี้ก็ห้ามกินข้าว! ถ้าฉันรู้ว่าใครแอบกินฉันจะไล่ออกจากโรงเรียนลวี่หยวนทันที!”

“คำตอบที่ถูกต้องคือ D!”

เขาเฉลยคำตอบและบทลงโทษแบบรวดเดียวจบ!

ฮือฮา——!

เด็กๆ ในห้องส่งเสียงฮือฮากันเบาๆ แต่พอเห็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในฐานยืนอยู่บนโพเดียมพวกเขาก็รีบสงบปากสงบคำทันที

ตอบผิดมีบทลงโทษด้วยเหรอ!

ทำไมก่อนหน้านี้ไม่บอกล่ะ!?

เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว แถมยังโหดร้ายเกินไปอีก!?

แม้แต่ผู้จัดการที่ยืนดูอยู่ข้างนอกห้องก็ยังมึนตึ้บ พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าฉินจิ้นจะมีลูกเล่นแบบนี้ด้วย

ฉินจิ้นไม่อยากปล่อยให้เด็กๆ ตรงหน้าฮือฮาอีกต่อไปเพราะเวลาของเขามีค่ามาก การปลีกตัวมาสอนพวกเขาได้ก็ถือว่ายากมากแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะมาเสียเวลาแบบนี้

“นักเรียนที่เลือกข้อ D มีใครรู้เหตุผลไหม? ใครตอบได้คืนนี้ฉันจะเพิ่มกับข้าวให้หนึ่งอย่าง! ใครรู้ก็รีบตอบมาเลย!”

พูดจบ เขาก็มองไปที่เด็กๆ ในโซน D

จะมีใครตอบได้ไหมนะ?

คราวนี้ถึงตาเด็กๆ ที่เลือกข้อ D ได้พูดบ้างแล้ว

ท่ามกลางสายตาอิจฉาของเด็กๆ ที่เลือกข้อ B และ C พวกเขาก็เริ่มคิดอย่างตั้งใจ