ตอนที่ 470 : อดใจไม่ไหว

ตอนที่ 470 : อดใจไม่ไหว

ฐานเมืองกว่างโจวใหม่

ผู้นำแซ่หลัวกำลังเพลิดเพลินไปกับอาหารกลางวันในวันนี้ของเขา

อาหารส่วนใหญ่เป็นธัญพืชที่ถูกกักตุนไว้และอาหารสำเร็จรูปที่ลูกน้องของเขาพบตอนออกไปสำรวจข้างนอก ก่อนจะนำมาเก็บไว้ในห้องเย็นของฐาน

พวกมันล้วนเป็นอาหารซองปรุงสำเร็จพร้อมทาน

ในอดีต อาหารประเภทนี้คงไม่มีวันได้ขึ้นโต๊ะอาหารของเขา เพราะอย่าลืมว่าเขานั้นเป็นหนึ่งในมหาเศรษฐีแห่งเมืองกว่างโจว ดังนั้นทุกมื้อที่เขารับประทานจึงต้องเต็มไปด้วยอาหารชั้นเลิศเท่านั้น!

มีคนเคยกล่าวไว้ว่าความสุขนั้นเกิดจากการเปรียบเทียบ

นั่นเป็นความจริงอย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างน้อยในตอนนี้ ผู้นำหลัวคนนี้ก็กำลังเพลิดเพลินกับอาหารที่เขาเคยดูถูกเหยียดหยาม

"เนื้อวัวนี่ไม่เลวเลย! ไปบอกพวกข้างล่างด้วยว่าให้ตามหาเนื้อพวกนี้มาให้ฉันอีก!”

ผู้นำร่างอ้วนท้วนและมีศีรษะที่ใหญ่กว่าคนปกติเกือบสองเท่า ก็หันไปหาหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ แล้วออกคำสั่ง

ผู้หญิงคนนี้เป็นหนึ่งในเลขาของเขา เธอมีหน้าที่ถ่ายทอดคำสั่งต่างๆ ของเขา

"รับทราบค่ะ"

หญิงคนนี้มีอายุไม่เกิน 24 หรือ 25 ปี เธอตอบกลับผู้นำของเธออย่างแผ่วเบา แต่ภายใต้การแสดงออกที่ดูสงบนิ่งนั้น เธอกลับกลืนน้ำลายอย่างต่อเนื่อง

เธอรู้ว่าเนื้อตุ๋นที่ผู้นำของเธอกำลังทานอยู่นั้นพวกเขาได้มาจากการแลกเปลี่ยนข้าวกับผู้รอดชีวิตคนหนึ่งที่อยู่ข้างนอก

ผู้รอดชีวิตที่อยู่ข้างนอกที่มักจะต้องออกตามหาอาหารกันอยู่เสมอ บางคนก็โชคดีที่พบอาหารซองสำเร็จรูปที่สามารถเก็บรักษาได้นาน

หลังจากนั้นผู้รอดชีวิตพวกนั้นก็มักจะนำมาแลกเปลี่ยนกับฐานเพื่อแลกเป็นธัญพืชกับอาหารอื่นๆ ในปริมาณที่มากกว่า

ถ้าถามว่าทำไมพวกเขาไม่ปล้นมาเลยล่ะทั้งที่พวกเขาก็มีอาวุธจำนวนมากอยู่แล้ว?

ความจริงแล้วมันทำได้ค่อนข้างยาก

ผู้รอดชีวิตที่รอดชีวิตมาจนถึงตอนนี้ต่างก็ปรับตัวให้เข้ากับวันสิ้นโลกได้แล้วทั้งนั้น

พวกเขาจะไม่มีทางยอมรับหรือแสดงสมบัติของตัวเองหากไม่มีวิธีการแลกเปลี่ยนที่ปลอดภัยสำหรับพวกเขา

บนโต๊ะ อาหารสามจานก็ถูกพุงกลมๆ ของผู้นำหลัวกินอย่างรวดเร็ว

อาหารพวกนี้ แม้แต่ในตอนที่โลกยังสงบสุขมันก็ยังสามารถเลี้ยงครอบครัวขนาด 3 คนได้อย่างไม่มีปัญหา แต่เมื่อมันมาอยู่ต่อหน้าผู้นำของเธอที่รู้จักกันในนามว่า “ผู้นำหมูอ้วน” มันกลับไม่เพียงพอที่จะทำให้ท้องของเขาอิ่มด้วยซ้ำ

"เรอ—!"

เขาเรอออกมา แล้วลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบากก่อนจะเดินไปที่โซฟาตัวใหญ่ข้างๆ แล้วนั่งลงอย่างสบายตัวบนเบาะนุ่มๆ

เมื่อรู้สึกถึงความอิ่มท้องและมือเรียวนุ่มที่กำลังนวดไหล่ของเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาด้วยความเพลิดเพลิน

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง ผู้นำหลัวก็เอื้อมมือข้างหนึ่งออกไปคว้ามือเรียวยาวข้างหลังเขาไว้ พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มลามกว่า

"เสี่ยวฟาง เธอมีน้องสาวอยู่ข้างนอกบ้างไหม? ถ้ามีก็แนะนำให้ฉันหน่อยสิ ฉันยินดีที่จะรับผู้หญิงเข้ามาดูแลเพิ่มนะ~~~"

เสี่ยวฟางคนนี้เป็นของเล่นชิ้นใหม่ที่เขาเพิ่งเจอ เขาได้ยินมาว่าเธอเป็นผู้รอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในชุมชนใกล้นี้ แต่ในขณะที่เธอกำลังหาทางเอาชีวิตรอด เธอก็ถูกคนของฐานเมืองกว่างโจวใหม่จับมา

หน้าตาของเธอนั้นก็นับว่าไม่แย่ แต่ก็ประมาณ 6 ถึง 7 คะแนนเท่านั้นซึ่งก็นับว่าพอเป็นหนึ่งใน "ของสะสม" ของเขาได้

ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาก็หน้าซีดเล็กน้อย แต่ก็ยังส่งเสียง "อืม" ออกมาเบาๆ

สิ่งที่เธอกำลังคิดนั้นไม่มีใครรู้ได้นอกจากเธอ

แต่ใครจะอยากทำเรื่องน่าขยะแขยงแบบนี้กัน?

"ฮ่าฮ่า เสี่ยวฟาง ทำได้ดีมาก! ฉันเชื่อในตัวเธอ!"

ผู้นำหลัวยังคงทำตัวโรคจิต เขาดึงตัวหญิงสาวเข้ามาและให้เธอคุกเข่าลงต่อหน้าเขา เพื่อเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมหลังอาหาร

........

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

เสี่ยวฟางนั้นก็ได้ออกไปทำความสะอาดตัวเองแล้ว

ส่วนผู้นำหลัวที่เหงื่อท่วมตัวและส่วนนั้นก็อ่อนปวกเปียกไปแล้วก็กำลังนอนพักอย่างอ่อนแรงบนโซฟา

"เฮ้อ"

ชีวิตก็ไม่ได้แย่

แม้ว่าเขาจะไม่ได้สัมผัสกับความสะดวกสบายและความหรูหราแบบในอดีต แต่ในอีกแง่หนึ่ง สวรรค์ก็ไม่ได้ใจร้ายกับเขาจนเกินไป

เมื่อกฎหมายพังทลายลง เขาก็สามารถทำสิ่งต่างๆ ได้อย่างไร้ข้อจำกัด ไม่เหมือนกับในอดีตที่เขาจะต้องปิดบังมันเอาไว้

อย่างเช่นในตอนนี้

ขอแค่เขาประกาศออกไปว่าเขาต้องการหญิงสาวเข้ามาบริการเขา เขาก็แทบไม่ต้องทำอะไรต่อเลยเพราะไม่นานเหล่าหญิงสาวก็จะเข้ามาขอร้องให้เขาเลือกพวกเธอ!

แต่เขาก็ไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้น!

เขาพึงพอใจกับอะไรแบบนี้มามากพอแล้ว สมัยก่อนขอแค่เขาควักเงินออกมาบ้าง ผู้หญิงนับไม่ถ้วนก็พร้อมจะรุมล้อมเขาแล้ว

ดังนั้นเขาจึงชอบการขัดขืนมากกว่า!

เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาได้เห็นหญิงสาวบริสุทธิ์ที่พร้อมจะต่อต้านเขาอย่างดุเดือด เขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น

มันคือความปรารถนาที่จะพิชิต

การได้ฝึกฝนหญิงสาวที่ต่อต้านเขาให้ยอมจำนนนั้นเป็นประสบการณ์ที่น่าพึงพอใจยิ่งกว่าการได้หลั่งเชื้อเพียงอย่างเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย

อืม ช่วงนี้เขาเองก็ใช้เสี่ยวฟางมามากพอแล้วด้วย

"ฮ่าฮ่า เมื่อไหร่นายพลของฉันจะเอาตัวเหียนหงกลับมาหาฉันกันนะ! ฉันแทบจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว!”

เมื่อนึกถึงรูปถ่ายของผู้นำฐานหงอวิ๋นในเมืองเซินเจิ้นที่ลูกน้องของเขามอบให้ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นทันที

จนแม้แต่อวัยวะเพศที่เหี่ยวแห้งของเขาก็ยังกลับมามีปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นเล็กน้อย

นั่นคือสาวงามชั้นสูงที่แม้แต่เขาเองก็เคยลิ้มลองเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น!

เธอต่างจากพวกของเทียมที่ถูกสร้างขึ้นด้วยการแต่งหน้าและฟิลเตอร์ รูปถ่ายของเหยียนหงที่เขาได้เห็นนั้นเปป็นรูปที่ถ่ายหลังจากวันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ตอนที่ลูกน้องของเขาได้เข้าไปติดต่อกับฐานหงอวิ๋น ดังนั้นความสวยของเธอจึงเป็นของจริง!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นผู้นำของฐานผู้รอดชีวิตเช่นเดียวกับเขา!

หากเขาได้พิชิตเธอมันก็คงจะทำให้เขารู้สึกดีเป็นอย่างมาก!

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีรูปร่างที่น่าหลงใหลอีกด้วย

เมื่อคิดถึงตอนนี้เขาก็แทบจะอดใจไม่ไหวแล้ว...

.....

ในเวลาเดียวกัน

ห่างจากฐานเมืองกว่างโจวใหม่ไปประมาณสองหรือสามกิโลเมตร

ภายในอาคารที่พักอาศัยเตี้ยๆ หลังหนึ่ง

จงอวี่และคนจากฐานลวี่หยวนก็มาหยุดอยู่ที่นี่และกำลังดูภาพที่โดรนสอดแนมทางทหารสองลำกำลังส่งกลับมา!

พวกเขาเพิ่งมาถึงพื้นที่ใกล้กับฐานเมืองกว่างโจวใหม่!

และด้วยการนำทางของเชลยของพวกเขา พวกเขาจึงแอบลักลอบผ่านศูนย์พักพิงขนาดเล็ก โดยรอบจนมาถึงอาคารหลังเล็กๆ แห่งนี้ได้

"หัวหน้า! จากภาพพวกเรายืนยันได้แล้วว่าข้อมูลที่พวกมันพูดออกมาเป็นความจริงครับ!”

สมาชิกทีมต่อสู้คนหนึ่งที่กำลังขับโดรนก็บินผ่านท้องฟ้าเหนือฐานเมืองกว่างโจวใหม่ เพื่อสอดแนมสถานการณ์ในฐานเป้าหมาย

ทุกอย่างเป็นไปตามคาด

กองกำลังหลักของฐานเมืองกว่างโจวใหม่นั้นถูกส่งออกไปและโดนพวกเขากำจัดจนหมดแล้ว เพราะตอนนี้แม้แต่กำลังคนที่คอยป้องกันกำแพงก็ยังมีจำนวนน้อยกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด (ตามคำบอกเล่าของเชลย)

"งั้นก็ดำเนินการตามแผน!"

"เตรียมมือปืนใหญ่!!"

ดวงตาของจงอวี่เป็นประกายเย็นชาขณะออกคำสั่ง

นี่คือคำตัดสินชะตากรรมของฐานเมืองกว่างโจวใหม่!

ฐานลวี่หยวนนั้นไม่ได้มีความแค้นอะไรกับฐานเมืองกว่างโจวใหม่

แต่มันก็เหมือนกับความพยายามของฐานเมืองกว่างโจวใหม่ที่ต้องการผนวกฐานหงอวิ๋น ถ้าจะบอกว่าทั้งหมดเป็นเพราะลูกชายที่ตายไปจะมีสักกี่คนที่เชื่อ?

เมื่อทุกอย่างพัฒนามาถึงจุดนี้ จุดที่ทุกสิ่งล้วนขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์ส่วนตัว

ไม่ว่าจะถูกหรือผิดก็ไม่มีใครสนใจอีกต่อไป

รถยนต์สิบคันจากฐานลวี่หยวนจอดอยู่รอบอาคารหลังเล็กๆ หลังนั้น เมื่อได้รับคำสั่งจากจงอวี่ รถบรรทุกหนักสองคันก็แกะผ้าใบกันน้ำที่คลุมรถอยู่ออก

ภายใต้แสงแดด แสงวาววับของโลหะก็ส่องประกายออกมา

เห็นได้ชัดว่ามันคือปืนใหญ่หนักขนาด 155 มม. สองกระบอกที่พวกเขาพบจากคลังแสงในภูเขาก่อนหน้านี้!