ตอนที่ 445 : ฐานลวี่หยวนอยู่ชั้นไหนกันแน่!?

ตอนที่ 445 : ฐานลวี่หยวนอยู่ชั้นไหนกันแน่!?

ที่พักของบุคลากรระดับล่างของระดับล่างของระดับล่างอีกที???

สงเซินรู้สึกเหมือนตัวเองหูแว่วไป

คำว่าล่างหลายคำนี้หมายความว่ายังไง??

หัวหน้าทีมลาดตระเวนคนนี้พูดติดอ่างงั้นเหรอ?

เมื่อเห็นว่าคนของฐานหงอวิ๋นยังคงงงอยู่ หัวหน้าทีมลาดตระเวนก็กระแอมเล็กน้อยแล้วอธิบายต่อไปว่า

“ใช่แล้ว ที่นี่เป็นแค่ที่พักของบุคลากรชั้นล่างสุดของพวกเรา มันยังไม่ใช่ฐานลวี่หยวนที่แท้จริงด้วยซ้ำ พวกเขาเป็นแค่บุคลากรระดับ 1 ที่ยังไม่ได้รับสวัสดิการหลายอย่างที่ฐานลวี่หยวนจัดให้”

“สถานที่แบบนี้รอบๆ ฐานของพวกเราก็มีอยู่ 20 แห่ง ไม่มีอะไรน่าพูดถึงหรอก”

“เชิญตามผมมาเถอะครับ ฐานลวี่หยวนที่แท้จริงอยู่ลึกเข้าไปอีก”

หัวหน้าทีมลาดตระเวนอธิบายอย่างสบายๆ โดยที่ไม่รู้สึกเกร็งเพียงเพราะอยู่ต่อหน้าผู้นำของอีกกองกำลังหนึ่งเลย

สาเหตุก็เพราะเขานั้นมีร่มเงาของฐานลวี่หยวนและสถานะบุคลากรระดับ 3 ของฐานย่อยอยู่ เขาจึงมีความกล้านี้

และเรื่องนี้เดิมทีก็ไม่ใช่ความลับอะไรอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ผู้รอดชีวิตในเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนรู้กันดี เพราะตั้งแต่ที่เขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนถูกแบ่งใหม่ ผู้รอดชีวิตที่ไม่มีระดับที่ถูกไล่ออกไปข้างนอกต่างก็เข้าใจกันหมดแล้ว

จะมีก็แค่เพียงบุคลากรที่ได้รับเข็มกลัดลวี่หยวนเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้ามาอยู่ในเขตที่พักอาศัยขนาดเล็กหรือเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่ได้!

แม้ว่าพวกเขาจะเคยคัดค้าน เคยร้องไห้อ้อนวอน แต่ฐานลวี่หยวนก็ไม่ได้สนใจและยังคงดำเนินการตามแผนที่กำหนดไว้อย่างเลือดเย็นเหมือนเมื่อก่อน

แน่นอนว่าพวกเขายังมีโอกาสเลื่อนระดับเป็นบุคลากรระดับ 1 เพียงแต่มันจะไม่ได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ครั้งนี้พี่หงและสงเซินก็ถึงกับตกตะลึงจริงๆ

เพราะตรงหน้าพวกเขาคือกำแพงที่สูง 10 กว่าเมตรและยังมีพื้นที่ภายในอีกเกือบ 1000 ตารางเมตร แต่มันกลับเป็นแค่ที่พักของคนที่มีสถานะต่ำที่สุดในฐานลวี่หยวน!?

แถมรอบๆ ยังมีถึง 20 แห่ง??

บ้าเอ๊ย??

นี่มันเป็นไปได้ยังไง??

นี่มันแนวคิดบ้าอะไรกัน?

แค่ที่พักของคนระดับล่างก็มีขนาดครึ่งหนึ่งของฐานหงอวิ๋นของพวกเขาแล้ว??

นี่ล้อเล่นกันใช่ไหม!?

แต่เมื่อเห็นว่าคนนำทางยังคงเดินไปทางรถและโบกมือให้พวกเขาตามไป พวกสงเซินก็ต้องเชื่อ

“ตามพวกเขาไปดูก่อนก็แล้วกัน! ไปถึงที่แล้วก็จะรู้เองว่าพวกเขาโม้หรือเปล่า!”

พี่หงหายใจเข้าลึกๆ และพูดกับลูกน้องที่งงอยู่ข้างๆ และนำทางไปที่รถเพื่อเตรียมที่จะตามทีมลาดตระเวนของฐานลวี่หยวนไป

เมื่อทุกคนขึ้นรถเสร็จพวกเขาก็ขับตามทีมลาดตระเวนของฐานลวี่หยวนไป

“เมื่อกี้พวกนายสังเกตเห็นไหมว่า บนแขนของคนพวกนั้นมีเข็มกลัดติดอยู่! ดูเหมือนว่าคนของพวกเขาจะมีของที่ใช้ระบุตัวตนกันด้วย!”

ในระหว่างการเดินทาง คนจากฐานหงอวิ๋นก็พูดสิ่งที่พวกเขาสังเกตุเห็นขึ้นมา

“จริงด้วย! ฉันเองก็แอบสังเกตเห็นเหมือนกัน เมื่อกี้คนที่อยู่บนกำแพงของที่ที่เรียกว่าเขตที่พักอาศัยขนาดเล็กนั่นก็มีอะไรบางอย่างติดอยู่บนแขนเสื้อเหมือนกัน ตอนแรกฉันก็คิดว่ามันแค่เครื่องประดับส่วนตัว แต่ตอนนี้ฉันว่ามันน่าจะเป็นของที่ใช้สำหรับระบุตัวตนแน่ๆ!”

สงเซินเมื่อได้ยินดังนั้นก็เงียบไป เมื่อครู่จริงๆ แล้วเขาก็สังเกตเห็นเหมือนกัน เพียงแต่เขาไม่ได้พูดออกมา

ฐานลวี่หยวนนี่มีแต่สิ่งที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

รถก็ยังคงวิ่งต่อไป

คนของฐานหงอวิ๋นก็ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่ไม่ธรรมดา

“แปลกจัง? ทำไมถึงรู้สึกว่าที่นี่มีซอมบี้น้อยมากเลย? แม้แต่บนพื้นถนนก็ไม่เห็นซากศพที่เน่าเปื่อยเลยสักศพ แถมผู้รอดชีวิตก็ไม่มีให้เห็นเลยสักคน คนของพวกเขาหายไปไหนกันหมด?”

ในตอนนี้ก็เริ่มมีคนพบความผิดปกติในเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนอีกแล้ว

จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นอะไรมาก่อน แต่เป็นเพราะผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมข้างนอกมากเกินไป

ข้างนอกตราบใดที่เป็นพื้นที่ที่มีมนุษย์อาศัยอยู่ ตามปกติแล้วพวกเขาก็จะหลีกเลี่ยงการก่อกวนของซอมบี้ไม่ได้ แม้ว่าตอนกลางวันซอมบี้จะไม่ค่อยออกมา แต่ตอนกลางคืนพวกมันก็จะออกมาเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว

พอนานวันเข้าพื้นที่ที่มีผู้รอดชีวิตก็จะยิ่งมีซากศพของซอมบี้นอนเกลื่อน

ซากศพเหล่านี้ตามปกติแล้วก็จะถูกทิ้งไว้บนถนนหรือข้างทาง พอนานวันเข้าพื้นที่นั้นก็จะเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น

เพียงแต่หลังจากที่คนจากฐานหงอวิ๋นเข้าสู่เขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนแล้ว พวกเขาก็ไม่เห็นซากศพเลยแม้แต่ร่างเดียวและพวกเขาก็ไม่ได้กลิ่นเหม็นเน่าที่คุ้นเคยเลยด้วย

พวกเขาย่อมไม่รู้ว่าช่วงนี้เขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนมีซอมบี้บุกเข้ามาได้น้อยมาก

แล้วต่อให้เข้ามาได้ ถ้าตอนกลางวันพวกมันไม่ไปซ่อนตัวอยู่ในอาคาร พวกมันก็จะถูกทีมลาดตระเวนจัดการและฝังทิ้งไป เขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนได้ขุดหลุมฝังศพที่ไม่ลึกมากไว้ทั่วทุกพื้นที่แล้ว เพื่อความสะดวกในการจัดการกับซากศพเหล่านี้ได้ตลอดเวลา

ขณะที่ความสงสัยเพิ่มมากขึ้น ขบวนจากฐานหงอวิ๋นก็ตามทีมลาดตระเวนมาถึงส่วนลึกของเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวน

และทันใดนั้น!

พวกเขาก็พบกับกำแพงที่ใหญ่กว่าเมื่อครู่ตรงหน้าพวกเขา!

“ซี้ด————!”

“นี่น่าจะเป็นฐานของพวกเขาแล้ว!! ไม่ธรรมดาจริงๆ!!”

“เชี่ย! กำแพงนี้น่าจะสูง 20 กว่าเมตรแล้ว!! นี่ต้องใช้กำลังคนกับทรัพยากรเท่าไหร่ในการสร้างมันเนี่ย!? หรูหราเกินไปแล้ว?!”

คนจากฐานหงอวิ๋นหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายและมองดูกำแพงสูงที่ปรากฏขึ้นในระยะไกลอย่างตกตะลึง

ข้างหน้าดูเหมือนจะเป็นอาคารที่ถูกดัดแปลงมาจากโรงงาน ทั้งสี่ด้านมีกำแพงสูง 20 กว่าเมตรและข้างบนก็มีคนสองสามคนถือหน้าไม้เฝ้าระวังอยู่ในป้อมยาม

รถของสงเซินก็หยุดลงและมองดูที่นี่อย่างตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้พวกเขาก็พอจะเดาได้ว่าฐานที่แท้จริงของลวี่หยวนนั้นต้องยิ่งใหญ่และสูงตระหง่านอย่างแน่นอน

แต่เมื่อได้เห็นจริงๆ พวกเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

“กำแพงของพวกเขาสูงกว่าพวกเรามาก! พวกเขามีของดีจริงๆ!”

“หวังว่าวันนี้อีกฝ่ายจะยอมให้ความช่วยเหลือพวกเราบ้างนะ”

สายตาของพี่หงก็แวบผ่านไปเล็กน้อยและมองดูเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่หมายเลข 1 ที่ปรากฏขึ้นอย่างเคร่งขรึม

ลวี่หยวนมีฐานที่ใหญ่ขนาดนี้จริงๆ ซึ่งนี่ก็ไม่ได้เกินความคาดหมายของเธอมากนัก

แม้แต่ฐานหงอวิ๋นของพวกเขาซึ่งเป็นกองกำลังระดับบนในเมืองเซินเจิ้นก็ยังมีกำแพงที่สูง 10 ถึงเกือบ 20 เมตร ดังนั้นฐานลวี่หยวนที่มีชื่อเสียงและแข็งแกร่งกว่าก็ควรจะมีกำแพงที่สูงกว่าฐานของเธออยู่แล้ว

“เฮ้??”

“พวกคุณหยุดทำไมล่ะ? ยังไม่ถึงฐานของพวกเราเลยนะ”

หัวหน้าทีมลาดตระเวนที่พบว่าขบวนรถข้างหลังไม่ยอมตามมาก็สงสัยเล็กน้อย ก็เลยหยุดและตะโกนถามขึ้นมา

เมื่อเห็นว่าพวกเขาจ้องมองเขตที่พักอาศัยหมายเลข 1 ที่เพิ่งจะผ่านมาอย่างตกตะลึง

หัวหน้าทีมลาดตระเวรก็เลยตบหัวตัวเองและเข้าใจได้ในทันที

“เฮ้! พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว! พวกคุณยังไม่ถึงฐานของพวกเราเลย นี่เป็นแค่ที่พักของคนระดับกลางค่อนไปทางล่างเท่านั้น พวกเรายังต้องไปต่ออีกหน่อยนะ”

???

ยังไม่ถึง!?

ที่นี่ยังไม่ใช่ฐานหลักงั้นเหรอ!?

ไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ ใช่ไหม???

คนของฐานหงอวิ๋นก็กลับเข้าสู่ความสับสนอีกครั้ง......

วันนี้พวกเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในความฝัน

เป็นพวกเขาที่ตามการพัฒนาของโลกไม่ทัน หรือพวกเขาอ่อนแอเกินไปแน่?

หรือว่าฐานแห่งนี้มันผิดปกติเกินไป?

แม้แต่สถานที่ที่มีกำแพงสูง 20 กว่าเมตรก็ยังเป็นที่พักของสมาชิกระดับกลางค่อนมาทางล่าง?

อึก—!

ครั้งนี้แม้แต่พี่หงผู้นำของฐานหงอวิ๋นก็ยังอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

วันนี้พวกเขามาที่ไหนกันแน่!??

“รีบตามมาเถอะครับ! ตอนนี้ผู้นำของพวกเรากำลังรอพวกคุณอยู่ ไปต่ออีกหน่อยก็จะถึงแล้วครับ”

“ไม่ไกลจริงๆ”