ตอนที่ 440 : คำแนะนำของหยวนมู่

ตอนที่ 440 : คำแนะนำของหยวนมู่

การเก็บเกี่ยวข้าวเป็นเรื่องที่น่าสนุก

บุคลากรหลักต่างก็หวังว่าช่วงเวลานี้จะสามารถดำเนินต่อไปได้ตลอดไป

รวงข้าวที่หนักอึ้งก็ถูกเก็บเกี่ยวทีละรวงและส่งต่อไปยังมือของคนที่ทำหน้าที่นวดข้าว ทุกคนต่างก็สัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ผ่านมือไป

นั่นคือน้ำหนักของชีวิต

หลังจากที่เข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว สำหรับบุคลากรหลักจริงๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ได้สัมผัสกับความหิวโหยมากนัก

ฐานที่ฉินจิ้นสร้างขึ้นมานั้นได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยแบบที่ไม่มีที่ไหนเทียบได้เลยแถมยังมีเสบียงและอาหารที่อุดมสมบูรณ์ให้พวกเขาอีก

แม้ว่าฉินจิ้นจะกำหนดว่าในสถานการณ์ปกติอาหารประจำวันของฐานหลักจะมีแค่ 2 อย่าง แต่นี่ก็ถือว่าหรูหรามากแล้วถ้าเทียบกับผู้รอดชีวิตข้างนอกที่แทบจะไม่มีกิน

ในช่วงเวลาแบบนี้

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะกินอะไร

แค่สามารถกินอิ่มได้ ก็สามารถทำให้คนที่เคยเป็นคนใหญ่คนโตมีสถานะสูงส่งต้องยอมก้มหัวได้แล้ว

แม้จะไม่จำเป็นต้องกินอิ่ม แต่แค่มีอาหารธรรมดาๆ ที่พอจะทำให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ก็สามารถทำให้ดาราดังที่เคยหยิ่งยโสในอดีตต้องยอมสยบได้แล้ว

ความหิวโหยน่ากลัวขนาดนั้นแหละ

มีแค่คนที่เคยสัมผัสมันมาแล้วจริงๆ ถึงจะรู้ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน

แม้ว่าบุคลากรหลักจะไม่ได้สัมผัสกับมันบ่อยนัก แต่เมื่อเห็นสภาพที่น่าสงสารข้างนอก พวกเขาก็สามารถลองจินตนาการได้เลยว่า ถ้าคนพวกนั้นเป็นพวกเขามันจะเป็นยังไง

แน่นอนว่ามันต้องแย่จนพวกเขาไม่สามารถบรรยายได้

ช่วงเวลาแห่งความสุขในการเก็บเกี่ยวนั้นมีจำกัด

โรงเรือนบนพื้นดินของฐานหลักมีไม่เกิน 15 ไร่และภายใต้การเก็บเกี่ยวที่ทุกคนทุ่มเทอย่างเต็มที่ ในเวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมงข้าวก็ถูกเก็บเกี่ยวด้วยมือจนหมด

หลังจากนั้นฉินจิ้นก็ได้นำทุกคนไปยังพื้นที่เพาะปลูกพืชที่ชั้นใต้ดิน

ที่นี่ก็ปลูกข้าวไว้ประมาณ 10 ไร่เช่นกัน

บนเพดานของชั้นใต้ดินได้มีการติดตั้งไฟสำหรับปลูกพืชจำนวนมากรวมถึงระบบควบคุมอุณหภูมิและความชื้น ซึ่งแทบจะทำให้สภาพอากาศอยู่ในเงื่อนไขการเจริญเติบโตที่ดีที่สุดสำหรับข้าวตลอดเวลา

ถ้าข้าวพวกนี้มีความคิดและเพื่อนร่วมสายพันธุ์ของพวกมันในอดีตได้มาเห็นว่าพวกมันได้รับการดูแลที่ดีขนาดนี้ พวกมันก็คงจะอิจฉาหัวร้อนจนกลายเป็นข้าวคั่วไปแล้วแน่ๆ

มนุษย์พวกนี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ!

พวกเขาสามารถปลูกพืชได้โดยไม่ใช้ยาฆ่าแมลงเลยและพวกเขายอมที่จะเดินเข้าไปจับแมลงและถอนหญ้าด้วยมือของตัวเองทุกวัน!

ไม่มีหญ้าต้นเล็กๆ ต้นไหนเลยที่จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้เกิน 2 วันในสวนและไร่นาของฐานลวี่หยวน!

ความอุดมสมบูรณ์ของทุกโมเลกุลของแร่ธาตุในดินจึงล้วนถูกส่งมอบให้กับพืชผลที่มนุษย์พวกนี้ต้องการ

มันน่ากลัวเกินไปจริงๆ!

และคงไม่มีใครเคยคิดว่า เพื่อการเจริญเติบโตของข้าวเพียงเล็กน้อยจะมีคนที่ยอมเฝ้าอยู่ในไร่นาได้ทั้งวันทั้งคืนและคอยดูแลพวกมันอย่างไม่หยุดหย่อนขนาดนี้

แต่ฉินจิ้นก็ไม่ได้เข้าร่วมการเก็บเกี่ยวธัญพืชที่ชั้นใต้ดินอีกต่อไป

เขายืนอยู่ข้างนาที่ชั้นใต้ดินและมองดูบุคลากรหลักก้มตัวทำงานกันอย่างระมัดระวัง ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ

ข้าวในฐานหลักที่ปลูกไว้เมื่อต้นปีก็พร้อมเก็บเกี่ยวหมดแล้ว ทางฝั่งของฐานย่อยที่เพิ่งจะปลูกใหม่ในภายหลังก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก

สำหรับการเก็บเกี่ยว เขาไม่ได้ใช้บุคลากรนอกเลยแม้แต่คนเดียว

ส่วนใหญ่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย

ในฐานย่อยนอกจากบุคลากรระดับ 4 ประมาณ 10 คนแล้ว ที่เหลือก็ล้วนเป็นบุคลากรระดับ 3 เป็นหลัก

หรือก็คือพวกเขายังคงมีวิกฤตความอดอยากอยู่

อาหารที่ฉินจิ้นจัดให้พวกเขานั้นก็ยังคงอยู่ในระดับที่ไม่ทำให้อดตายเท่านั้น

หรือก็คืออิ่มประมาณ 3 ส่วน

สำหรับอาหารช่วยเหลือรายสัปดาห์ที่ฐานแจกจ่ายให้เพิ่มเติมก็ทำได้แค่เพิ่มจากระดับไม่อดตายมาอยู่ที่ประทังความหิวเท่านั้น

หรือก็คืออิ่มประมาณ 4-5 ส่วน

แต่การที่จะไปถึงระดับที่ไม่หิวหรืออิ่ม 7-8 ส่วน อย่างน้อยก็ต้องไปให้ถึงระดับของบุคลากรระดับที่ 4!

แน่นอนว่าบุคลากรระดับ 4 นั้นก็ยังได้รับอาหารช่วยเหลือเช่นกัน แต่เมื่อนำมารวมกับอาหารที่ได้มาจากการทำงานและสวัสดิการอาหารประจำวัน พวกเขาก็จะถือว่าได้หลุดพ้นจากความหิวโหย!

ดังนั้นทำไมบุคลากรระดับ 4 ถึงทำให้คนมากมายอิจฉา ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะต่อให้พวกเขาไม่ทำงานพวกเขาก็จะไม่อดตายและถ้าพวกเขาทำงาน พวกเขาก็จะสามารถหลุดพ้นจากความหิวโหยได้!

แค่สวัสดิการที่ดีกว่าเล็กน้อยนี้ก็สามารถทำให้ผู้รอดชีวิตนับไม่ถ้วนดีใจจนคลั่งได้แล้ว

หลังจากที่วันสิ้นโลกมาถึง ผู้รอดชีวิตเกือบ 98% ต่างก็ต้องทนอยู่กับความหิวโหยนี้ (ยกเว้นกองกำลังที่แข็งแกร่งบางแห่งกับพวกมนุษย์กินคน)

ความสำคัญของธัญพืชจึงไม่ต้องพูดถึงอีกต่อไป

การเก็บเกี่ยวที่ชั้นใต้ดินเร็วกว่าข้างบนมาก สาเหตุก็เป็นเพราะทุกคนมีประสบการณ์เพิ่มขึ้นแล้วดังนั้นพวกเขาจึงเก็บเกี่ยวได้เร็วราวกับหมาป่าที่หิวโหย รวงข้าวทั้งหมดก็ถูกพวกเขาเก็บเกี่ยวออกมาอย่างระมัดระวังและสมบูรณ์ที่สุด

หลังจากที่เก็บเกี่ยวเสร็จสิ้นแล้วฉินจิ้นก็กลับไปที่บ้านหลังเล็กๆ ของเขาเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจึงกลับไปที่ห้องทำงานเพื่อทำงานประจำของตัวเองต่อ

วันนี้การที่เขาสามารถหาเวลามาเข้าร่วมการเก็บเกี่ยวได้ก็ถือว่าหาได้ยากมากแล้ว หลังจากนี้เขาก็ทำได้แค่รอตัวเลขสรุปจากการเก็บเกี่ยวที่แน่นอน

หยวนมู่ก็ไม่ได้ให้เขารอนาน ตอนบ่ายอีกฝ่ายก็มาที่ห้องทำงานของเขาและรายงานปริมาณการเก็บเกี่ยวที่แน่นอนของธัญพืชชุดแรกของฐานให้เขาฟังด้วยตัวเอง!

“ประธานฉินครับ ผลสรุปออกมาแล้วครับ!”

“ครั้งนี้ไร่นาที่ปลูกข้าวในฐานหลักของพวกเราจำนวนทั้งหมด 25 ไร่ เก็บเกี่ยวข้าวเปลือกได้รวมเกือบ 15,000 กิโลกรัม! หรือเกือบ 15 ตันครับ!”

“หลังจากนี้พวกเราจะเริ่มทำการตากข้าวเปลือก หลังจากที่ตากแห้งแล้วน้ำหนักน่าจะหายไปประมาณ 25% หลังจากนั้นผมก็ขอแนะนำให้เก็บพวกมันเข้าคลังครับ!”

“ถ้าวันไหนพวกเราต้องการนำออกมากิน หลังจากที่สีแล้วน้ำหนักก็น่าจะหายไปอีกประมาณ 5% หรือก็คือการปลูกในครั้งนี้ของพวกเราสุดท้ายแล้วจะได้รับข้าวสารชั้นดีที่กินได้ประมาณ 10.5 ตันครับ!”

หยวนมู่พูดตัวเลขที่แน่นอนของการเก็บเกี่ยวเมื่อครู่ออกมารวดเดียวและยังได้อธิบายถึงขั้นตอนต่างๆ ที่อาจจะทำให้เสียน้ำหนักของข้าวไปให้ฉินจิ้นฟัง

เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อไปว่า

“การปลูกในครั้งนี้ของพวกเราถือว่าดีมากครับ! ในสถานการณ์ปกติข้าวพันธุ์นี้ผลผลิตต่อไร่จะอยู่ที่ประมาณ 900-1,200 กิโลกรัม ดังนั้นจึงเท่ากับว่าผลผลิตของเราในครั้งนี้อยู่ในระดับสูงสุดครับ!”

ฉินจิ้นก็ฟังไปพลางพยักหน้าไปพลาง

ข้อมูลเหล่านี้เขาย่อมรู้มานานแล้ว

10.5 ตัน!

ตัวเลขนี้คือปริมาณข้าวสารที่ฐานหลักสามารถปลูกขึ้นมาได้เองในครั้งนี้!

มันแทบจะอยู่ในระดับสูงสุดจากที่เคยประเมินไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

หรือก็คือ การปลูกที่พวกเขาใช้ความคิดและแรงกายอย่างเต็มที่นี้ได้ผลจริงๆ

หลังจากนั้นเขากับหยวนมู่ก็พูดคุยเกี่ยวกับปัญหาเรื่องธัญพืชต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมงถึงจะจบการพูดคุยเกี่ยวกับการเก็บเกี่ยวในครั้งนี้

“ขอบคุณมากผู้จัดการหยวน การเดินทางไปมณฑลไห่หนานในครั้งนี้คุณจะต้องคัดเลือกคนมาให้ดี พรุ่งนี้หัวหน้าทีมหลี่จะเตรียมตัวให้พร้อมและจะออกเดินทางกันทันที”

ฉินจิ้นเปลี่ยนเรื่องและพูดถึงแผนการที่เขาเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้อีกครั้ง

ในตอนนี้พวกเขาหาเรือเหาะเจอแล้วและยังได้นำมันกลับมาซ่อมแซมรวมถึงดัดแปลงให้ดีกว่าเดิม!

ก่อนหน้านี้เพื่อที่จะนำมันกลับมาพวกเขาจึงต้องทำการซ่อมมันอย่างลวกๆ ไปก่อน

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ร่องรอยการซ่อมแซมแบบชั่วคราวที่ขรุขระบนพื้นผิวของเรือเหาะก็หายไปหมดแล้ว

ภายใต้การซ่อมแซมและดัดแปลงแบบไม่หลับไม่นอนของบุคลากรในฐาน ในที่สุดพวกเขาก็คาดว่ามันจะเสร็จสมบูรณ์ในวันนี้!

“ประธานฉินไม่ต้องกังวลครับ คนที่จะเดินทางไปด้วยในครั้งนี้ผมได้เลือกไว้แล้ว ผมจะให้อันเสี่ยวหร่านและอู๋ฉีโน่ จากฝ่ายของผมติดตามหัวหน้าทีมหลี่ไปด้วย หนึ่งในพวกเขาเดิมทีก็เป็นลูกศิษย์ของผมอยู่แล้ว ส่วนอีกคนหนึ่งก็เป็นคนที่เพิ่งจะรับเข้ามาเมื่อต้นปี พวกเขาทั้งสองคนมีความเข้าใจด้านพืชที่ยอดเยี่ยมและยังมีความรู้เกี่ยวกับพวกมันไม่น้อยเลยครับ”

“อู๋ฉีโน่คนนี้ยังเป็นคนที่มีความสามารถด้วย แม้ว่าก่อนหน้านี้จะจบแค่ปริญญาตรี แต่ก็เรียนรู้ด้วยตัวเองมาไม่น้อย ถ้าจะพูดถึงความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ก็คงไม่ด้อยไปกว่านักเรียนของผมเลย! เอาเข้าจริงตอนนี้ผมยังอยากจะรับเขามาเป็นลูกศิษย์ของผมเลยด้วยซ้ำ!”

หยวนมู่ย่อมเตรียมคนที่ผู้นำต้องการไว้แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องคิดก็สามารถรายงานชื่อที่เตรียมไว้ออกมาได้ทันที

แล้วก็ยังพูดข้อมูลที่ทำให้ฉินจิ้นไม่คาดคิดออกมาด้วย

โอ้?

ฉินจิ้นอดไม่ได้ที่จะสงสัยเล็กน้อย เขาเองก็เพิ่งจะเคยเห็นหยวนมู่ยกย่องคนขนาดนี้เป็นครั้งแรก

อันเสี่ยวหร่านนั้นเขารู้จัก

เธอเป็นหญิงสาวที่เป็นบุคลากรของฐานหลัก ก่อนหน้านี้ในช่วงก่อนวันสิ้นโลกเธอนั้นจะอยู่ข้างๆ หยวนมู่ในฐานะศิษย์เอกของเขาเสมอและเธอยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเสี่ยวโจวที่กลายพันธุ์เป็นซอมบี้ในคืนที่ฐานจัดงานเลี้ยงด้วย

ส่วนอีกคนหนึ่งที่ชื่ออู๋ฉีโน่เขาไม่ค่อยคุ้นชื่อสักเท่าไหร่

ที่แท้ในฐานก็ยังมีคนที่มีความสามารถแบบนี้ด้วยงั้นเหรอ?

ต้องรู้ก่อนว่าหยวนมู่เป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในด้านนี้

การที่จะได้รับการประเมินแบบนี้จากเขาจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!