ตอนที่ 430 : การปรับปรุงครั้งใหญ่ 1

ตอนที่ 430 : การปรับปรุงครั้งใหญ่ 1

ไม่ต้องสนใจว่าศูนย์พักพิงเหมืองถ่านหินในเมืองชานจะมั่นใจในตัวเองแค่ไหน เพราะฝั่งของฐานลวี่หยวนก็ยังคงมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วตามความต้องการของฉินจิ้นอยู่ดี

บุคลากรที่มาทำงานที่ฐานย่อยและแนวป้องกันส่วนใหญ่ไม่รู้เลยว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น

แต่บางครั้ง การที่พวกเขาไม่รู้มากเกินไปกลับทำให้พวกเขาใช้ชีวิตได้ดีกว่า

บุคลากรที่มาทำงานในวันนี้ต่างก็สวมเข็มกลัดที่เพิ่งจะถูกแจกจ่ายอย่างรู้หน้าที่

ทุกคนที่มองเห็นของสิ่งนี้บนร่างกายของตัวเองและคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกเหมือนได้เห็นคนกันเอง

ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ทุกคนแค่บังเอิญมารวมตัวกันที่นี่เพียงเพื่อเอาชีวิตรอด

งั้นตอนนี้มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

เพราะทุกคนล้วนเป็นคนที่อยู่บนเรือลำเดียวกันอย่างสมบูรณ์แล้ว

ในห้องประชุมของฐานหลัก

การเคลื่อนไหวในวันนี้ยังไม่จบลง หลังจากที่ฉินจิ้นสั่งให้จงอวี่ออกไปจัดการเรื่องบางอย่างในตอนเช้าแล้ว เขาก็ได้ไปหาคนระดับสูงคนอื่นๆ ในฐานอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นผู้นำหลักทั้งสองของกองกำลัง(พ่อ กับ ลุงฉินกั๋วเฉียง๗ หวังหยาง ถังจินหมิงและจ้าวหลิง รวมถึงคนอื่นๆ

คนเหล่านี้คือกำลังสำคัญของฐานในปัจจุบัน

“ก่อนบ่ายวันนี้ ฉันต้องการให้ทุกคนส่งคนส่วนหนึ่งออกไปช่วยรักษาความเป็นระเบียบในเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวน!”

“ตอนนี้ฐานได้แบ่งระดับให้กับบุคลากรทุกคนแบบเต็มตัวแล้ว ดังนั้นบุคลากรระดับ 1 ถึง 2 จะถูกนับว่าเป็นบุคลากรระดับเริ่มต้นของเรา!”

“และเพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งจนส่งผลกระทบต่อการพัฒนาในอนาคต พวกเราก็จะต้องรีบแยกพวกเขาออกมาจากผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่ยังไม่ได้รับสถานะระดับ 1 โดยเร็วที่สุด!”

ฉินจิ้นเปิดโปรเจคเตอร์ด้วยสีหน้าที่เย็นชาและฉายภาพแผนที่รอบๆ ฐานขึ้นมา

บนแผนที่นั้นก็จะเห็นว่าฐานหลักนั้นอยู่ตรงกลางโดยที่มีเส้นคล้ายวงกลมถูกวาดล้อมรอบเอาไว้ ซึ่งเส้นนั้นคือเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนที่เคยถูกวาดไว้ก่อนหน้านี้!

“ก่อนหน้านี้พวกเราจำเป็นต้องดึงดูดผู้รอดชีวิตเข้ามาให้ได้มากที่สุด ดังนั้นพวกเราจึงไม่ได้ทำการคัดเลือกคนที่จะเข้ามามากนัก”

“แต่ตอนนี้มันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว บุคลากรที่มีระดับ 1 ขึ้นไป จะถูกนับว่าเป็นคนของพวกเราครึ่งหนึ่ง ในอนาคตการพัฒนาฐานจะต้องมีบุคลากรจำนวนมากมาช่วยผลักดัน”

“การเปิดรับบุคลากรจากอาชีพในอนาคตเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอนอยู่แล้ว แต่แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะทำเหมือนเมื่อก่อน ต่อจากนี้พวกเราจะทำการคัดเลือกอย่างละเอียดและจะให้พวกเขาเริ่มต้นจากการเป็นบุคลากรระดับ 1 เท่านั้น!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ฉินจิ้นก็หยุดลงเล็กน้อย เพื่อให้ทุกคนที่อยู่ในห้องได้ทำความเข้าใจ

ประโยคสุดท้ายของเขาที่ว่าในอนาคตฐานจะเปิดให้ผู้รอดชีวิตที่มีทักษะอาชีพที่ฐานต้องการเข้ามาและเริ่มต้นจากการเป็นเพียงบุคลากรระดับ 1 นั้น แน่นอนว่าเป็นเพราะในตอนนี้ฐานลวี่หยวนไม่ได้ต้องการบุคลากรที่มีความสามารถธรรมดามากขนาดนั้นแล้ว

อย่าลืมว่าช่วงนี้ชื่อเสียงของฐานก็ได้แพร่กระจายออกไปแล้ว ดังนั้นแมลงวันที่กำลังบินเข้ามาจึงมีจำนวนไม่น้อยเลยและมีความเป็นไปได้สูงที่ในจำนวนนั้นจะมีคนที่มีเจตนาไม่ดีหรือคนจากกองกำลังอื่นๆ ที่ถูกส่งเข้ามาเพื่อสืบข่าว

ดังนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะให้คนเหล่านี้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งบุคลากรระดับ 3 และเข้าไปในฐานย่อยได้

เมื่อเห็นว่าคนส่วนใหญ่เข้าใจแล้ว เขาก็พูดต่อไปว่า

“ดังนั้น เขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนของพวกเราจะต้องหดตัวลงแล้ว!”

ฉินจิ้นชี้ไปที่หน้าจอและวาดวงกลมใหม่ขึ้นมาบนนั้นด้วยปากกาอิเล็กทรอนิกส์

“ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของพวกเรา เขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่หนึ่งแห่งจะรับคนเข้าไปอยู่ถึง 200 คนก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร! เพราะตราบใดที่ยังไม่เกิน 500 คนการป้องกันตัวเองย่อมไม่มีปัญหา! ดังนั้นแผนการของฉันในตอนนี้คือให้เขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่ทั้ง 3 แห่งเพิ่มจำนวนประชากร โดยที่แต่ละแห่งจะจำกัดจำนวนไม่เกิน 200 คน นั่นหมายความว่าเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่ทั้ง 3 แห่งจะรองรับประชากรได้ 600 คน!”

“จากนั้นในเขตรอบๆ เขตรอบนอกที่ถูกวาดขึ้นใหม่ ฉันต้องการให้สร้างเขตที่พักอาศัยใหม่ขึ้นมาอีก! โดยที่เขตที่พักอาศัยนี้จะมีความสูงของกำแพงไม่เกิน 10 เมตรและมีพื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่ละแห่งจะสามารถรองรับคนได้ไม่เกิน 80 คน!”

“เขตที่พักอาศัยแบบใหม่นี้ฉันจะเรียกว่าเขตที่พักอาศัยขนาดเล็ก! และจะถูกสร้างขึ้นทั้งหมด 20 แห่งตามตำแหน่งเหล่านี้!”

ฉินจิ้นวาดวงกลมเล็กๆ ขึ้นมาบนแผนที่ ซึ่งกระจายอยู่รอบๆ ฐานหลักและเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่ทั้งสามแห่ง

พวกมันแทบจะล้อมรอบแกนกลางของฐานลวี่หยวนเอาไว้เลยทีเดียว!

“โดยรวมก็ประมาณนี้!”

คนที่อยู่ในห้องประชุมอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากัน

การเคลื่อนไหวในวันนี้ของประธานฉินค่อนข้างที่จะใหญ่ไม่น้อย!

มันแทบจะปรับเปลี่ยนโครงสร้างของทั้งเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนไปโดยสิ้นเชิง!

“ก่อนหน้านี้พวกเราต่างก็ไม่คิดว่าฐานจะพัฒนาได้เร็วขนาดนี้และนั่นก็ทำให้การบริหารจัดการค่อนข้างวุ่นวาย”

“แต่ตอนนี้เงื่อนไขต่างๆ ได้พร้อมแล้ว พวกเราจึงต้องแก้ไขจุดบกพร่องทั้งหมด!”

“สิ่งที่พวกเราต้องสร้างก็คือฐานสำหรับคนของตัวเอง ไม่ใช่สถานที่สำหรับช่วยเหลือมวลมนุษยชาติ ในอนาคตหลังจากที่แนวป้องกันชั้นแรกสร้างเสร็จแล้ว พวกเราก็อาจจะมีการสร้างแนวป้องกันชั้นที่สองใหม่นอกเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่! หรือแม้แต่ชั้นที่สามนอกเขตที่พักอาศัยขนาดเล็ก!”

“อย่าลืมว่า ซอมบี้จะเป็นศัตรูของพวกเราตลอดไป! แล้วก็อย่าลืมพวกผู้รอดชีวิตข้างนอกไป เพราะเมื่อไหร่ที่เสบียงของพวกเขาขาดแคลน ก็มีความเป็นไปได้สูงที่พวกนั้นจะจ้องมองมาที่พวกเรา!”

น้ำเสียงของฉินจิ้นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองดูคนของตัวเองที่เงียบขรึมอยู่ในห้องประชุม

หลังจากนั้นฉินจิ้นก็เปลี่ยนสไลด์บนจอและปรากฎข้อความขึ้นมา

ฐานหลัก: 127/150

ฐานย่อย: 236/300

เขตที่พักอาศัยหมายเลข 1: 95/200

เขตที่พักอาศัยหมายเลข 2: 94/200

เขตที่พักอาศัยหมายเลข 3: 96/200

เขตที่พักอาศัยขนาดเล็ก 20 แห่ง: 778/1,000

(คนของฐานน้ำมันถูกนับรวมอยู่ในนี้แล้ว)

เขาหันกลับมามองทุกคนในห้องและแนะนำอย่างช้าๆ ว่า

“ทุกคนน่าจะพอเข้าใจใช่ไหม?”

“ข้างหน้าคือจำนวนคนในปัจจุบันของแต่ละที่ ส่วนข้างหลังคือจำนวนสูงสุดที่รองรับได้ในอนาคต”

ทุกคนต่างก็พยักหน้า นี่มันเข้าใจง่ายมากเพียงแต่สำหรับหลายคนในห้องนี้พวกเขาเพิ่งจะรู้ว่าจำนวนคนที่แน่นอนของแต่ละที่มีเท่าไหร่และรวมทั้งหมดเท่าไหร่

พวกเขาแทบไม่รู้เลยว่า ฐานลวี่หยวนได้พัฒนามาถึงขนาดนี้แล้ว!

บุคลากรของฐานหลักมีทั้งหมด 127 คน

บุคลากรระดับ 3 4 และ 5 ของฐานย่อยมีถึง 236 คน (ยังไม่มีระดับ 5)

บุคลากรระดับ 2 ของเขตที่พักอาศัยทั้งสามแห่งมีทั้งหมด 285 คน

และบุคลากรระดับ 1 ที่อยู่ตามเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนรวมกันแล้วมีถึง 778 คน!

ครึ่งปีก่อนตอนที่พวกเขาเพิ่งจะเข้าสู่วันสิ้นโลกพวกเขายังมีกันไม่ถึงร้อยคนด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เมื่อนับรวมบุคลากรทั้งหมดแล้ว พวกเขากลับมีกันถึงหลักพันกว่าคนแล้ว!

“ที่แท้พวกเราก็มีคนเยอะขนาดนี้แล้วงั้นเหรอ? พัฒนาเร็วจริงๆ...!”

หลี่ซู่จ้องมองหน้าจออย่างตกตะลึงและพูดออกมา

ปกติแล้วเวลาส่วนใหญ่ของเขาจะอยู่ในที่ทำงานของตัวเอง จะมีก็แค่เพียงตอนที่ทดสอบของใหม่ๆ หรือมีความจำเป็นต้องทำงานเท่านั้นเขาถึงจะออกจากฐานหลัก

และงานของเขาก็ไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการบุคลากร ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยจะรู้สถานการณ์ของข้างนอกมากนัก

จริงๆ แล้วในบรรดาคนที่อยู่ในห้องนี้ นอกจากหวังหยางและพ่อฉินคนอื่นก็ไม่เคยรู้ข้อมูลนี้มาก่อนเลย

“ตกใจใช่ไหม?”

“ทุกคนรู้ไหม? นอกจากบุคลากรหลักและบุคลากรที่มีระดับแล้ว ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ที่อยู่ในเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวนมีจำนวนเท่าไหร่?”

ฉินจิ้นกวาดตามองไปรอบๆ และสามารถมองเห็นได้ชัดทันทีว่านอกจากพ่อฉินและหวังหยางแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าที่งุนงง

เขาก็ไม่ปล่อยให้ทุกคนขายหน้าอีกต่อไปและพูดตัวเลขที่น่าตกใจออกมา

“จากที่พวกเราได้ทำการสำรวจและเก็บสถิติมาแล้ว ผู้รอดชีวิตที่อยู่ในเมืองเหมินถังและบุคลากรที่ไม่มีระดับในเขตรอบนอกของฐานลวี่หยวน มีมากกว่าห้าพันคน!”

ห้าพัน!

ซี้ด—!

ฮือ—!

ในห้องประชุมมีเสียงสูดลมหายใจและเสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นระลอก!

มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!?

น่าตกใจจริงๆ!