ตอนที่ 415 : ตกตะลึงจนตาค้าง ไร้ยางอาย

ตอนที่ 415 : ตกตะลึงจนตาค้าง ไร้ยางอาย

ฐานหลัก

เวลาพักเที่ยง

บุคลากรของฐานหลักหลังจากที่เลิกงานก็ไปเข้าแถวที่โรงอาหารของฐานเพื่อรับประทานอาหารกลางวันกันตามปกติ

ในฐานะแกนกลางของฐานลวี่หยวน โรงอาหารของที่นี่จึงมีมาตรฐานสูงเกินกว่าที่ผู้รอดชีวิตข้างนอกจะจินตนาการได้

พวกเขามีอาหารวันละสามมื้อ แต่ละมื้อจะมีกับข้าวสองอย่างและมีซุปหนึ่งอย่าง แต่ในบางครั้งพวกเขาก็อาจจะมีกับข้าวถึง 3 อย่างเลยทีเดียว!

ในแต่ละวันสวนผักในฐานก็จะสามารถเก็บเกี่ยวผักสดได้เป็นปริมาณที่ไม่น้อยเลย หลังจากที่เก็บเกี่ยวแล้วพวกเขาก็จะนำไปดองหรืออบแห้งเพื่อทำการเก็บรักษาระยะยาวและส่วนที่เหลือก็จะถูกนำไปใช้ในการปรุงอาหารของวันนั้นๆ

ส่วนเนื้อสัตว์ก็มีอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากนัก

เนื่องจากสัตว์ปีกและปศุสัตว์ที่ฐานเลี้ยงไว้มีจำนวนไม่มากนักและด้วยระยะเวลาที่ยังไม่นาน พวกเขาจึงขยายพันธุ์พวกมันไม่ทัน ดังนั้นพวกเขาจึงจะได้กินเนื้อสัตว์ที่สดใหม่ไม่บ่อยนัก

ดังนั้นเนื้อสัตว์ส่วนใหญ่ที่พวกเขากินกันทุกวันนี้จึงเป็นเนื้อแปรรูปที่ถูกกักตุนไว้ตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลกรวมถึงส่วนที่พวกเขาหามาได้ภายหลัง

แต่ถึงอย่างนั้น การที่ฐานหลักสามารถกินเนื้อได้ทุกวันก็ถือว่าเป็นสวัสดิการที่ดีมากๆ แล้ว

บริเวณกำแพง

วันนี้ฉินจิ้นก็ปรากฏตัวที่นี่

เมื่อเช้าเขาได้จัดการกับงานที่กองอยู่จนเสร็จ จากนั้นเขาก็วิ่งไปดูการทดลองของเหล่าโจวและยังได้ไปที่ฝ่ายวิจัยและพัฒนาของหลี่ซู่ รวมถึงฝ่ายผลิตและสถานที่อื่นๆ เพื่อเดินเล่นและทำความเข้าใจสถานการณ์ของฝ่ายต่างๆ หลังจากนั้นพอเวลาผ่านมาจนถึงตอนเที่ยงเขาก็มีความคิดที่อยากจะมาเดินเล่นที่กำแพง

ในฐานะผู้นำสูงสุดของฐานลวี่หยวน แน่นอนว่าเขาเองก็จะต้องหาเวลาไปตรวจดูความคืบหน้าของการก่อสร้างฐานอยู่บ่อยครั้ง

“พี่จาง เป็นยังไงบ้าง? ช่วงนี้สบายดีไหม? ช่วงนี้อากาศร้อนไปหน่อยนะ ฮ่าฮ่า”

เมื่อมาถึงป้อมยามที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยใช้พักผ่อน ฉินจิ้นก็ดึงเก้าอี้มานั่งอย่างเป็นกันเองและพูดกับจางตงที่เพิ่งจะวางชามข้าวลงด้วยรอยยิ้ม

ข้างในนั้นมีเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่ ในสภาพอากาศที่ร้อนระอุแบบนี้นี่ก็ถือว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่ง

ฉินจิ้นรู้จักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้มานานแล้ว

เพราะจางตงนั้นเป็นพนักงานรุ่นแรกสุดที่เขารับเข้ามาในตอนที่โลกยังสงบสุข

“เจ้านาย! สบายดีมากครับ! ทุกอย่างต้องขอบคุณการนำของท่าน พวกเราถึงได้มีชีวิตแบบนี้! ฮะๆ”

จางตงก็ประจบอย่างไม่เกรงใจ เขากับฉินจิ้นก็ไม่ถือว่าไม่รู้จักกัน ดังนั้นทุกครั้งที่ทั้งสองคนเจอกันพวกเขาจึงมักจะทักทายและคุยเล่นกันสองสามคำอยู่เสมอ

สำหรับผู้นำของฐานลวี่หยวนคนนี้ เขาเองก็เคารพจากใจจริง แม้ว่าอีกฝ่ายจะอายุน้อยกว่าเขาไม่น้อยก็ตาม

ฉินจิ้นยิ้มและตบแขนของอีกฝ่ายก่อนจะคุยเล่นด้วยสองสามคำ

เรื่องที่พวกเขาคุยกันนั้นส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องในครอบครัวและการใช้ชีวิตของครอบครัวของจางตงในฐานและยังมีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการพัฒนาของฐานในระยะหลังที่อีกฝ่ายคิดเล่นๆ ด้วย

ในบางครั้งบุคลากรระดับล่างก็มักจะมีความคิดที่แตกต่างจากบรรดาผู้จัดการ แม้ว่ามันจะไม่มีประโยชน์มากนัก แต่ฉินจิ้นเองก็ยินดีที่จะรับฟัง

ไม่นานเขาก็ออกจากที่นี่และไม่รบกวนการกินข้าวและการพักผ่อนของอีกฝ่ายอีกต่อไป

เมื่อมองดูอาคารต่างๆ ที่สร้างขึ้นมาใหม่ในฐานย่อยและบุคลากรที่กำลังถืออาหารกลางวันไปนั่งกินตามที่ร่ม

ความรู้สึกพึงพอใจก็ค่อยๆ เพิ่มเข้ามาใจของเขาเล็กน้อย

พัฒนาได้ไม่เลวเลย

ฐานย่อย

จ้าวหลิงกำลังเดินอยู่บนถนนเพื่อไปยังห้องรับรอง

เมื่อครู่

มีคนจากฐานย่อยมาบอกเธอว่า มีบุคลากรที่ชื่อจ้าวซินกำลังตามหาเธอ!

แถมอีกฝ่ายยังบอกด้วยว่าเขาเป็นน้องชายของเธอและเขาก็มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

เมื่อวานจ้าวหลิงได้เจอพ่อของเธอและต้องตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายถึงครึ่งวัน หลังจากนั้นก็เป็นหวังหยางที่ช่วยจัดหาที่พักให้กับกลุ่มคนที่เรียกว่าญาติเหล่านี้

หลังจากที่คิดมาตลอดทั้งคืน เธอเองก็พอจะคิดตกได้บ้างแล้ว

การที่จะให้เธอไปแสดงตัวว่าเป็นญาติกับจ้าวซื่อกังนั้นเธอก็ไม่ต้องการ

และเธอก็จะไม่มีวันให้อภัยกับการกระทำที่พ่อคนนี้เคยทอดทิ้งพวกเธอแม่ลูกในอดีต

แต่การที่จะให้เธอสั่งประหารพ่อแท้ๆ คนนี้ เธอก็ลองถามตัวเองแล้วและเธอก็ได้คำตอบว่าเธอทำไม่ได้

แล้วการไล่พวกเขาออกจากฐานลวี่หยวนไปและปล่อยให้พวกเขาไปเผชิญชะตากรรมข้างนอกเอง?

เธอก็เคยคิดที่จะทำแบบนั้นเหมือนกัน

แต่เมื่อนึกถึงความสุขในวัยเด็กก่อนที่พ่อของเธอจะจากไปรวมถึงค่าเลี้ยงดูที่เขาแอบส่งมาให้เธอจนเธอเรียนจบโดยไม่ขาดเลย

และในตอนที่เธอได้เจอกับเขาเมื่อวาน ผู้ชายในความทรงจำคนนั้น

กลับแก่ลงไปมากแล้ว

จ้าวหลิงก็คิดได้ทันทีว่าเธอไม่สามารถผลักเขาออกไปให้เผชิญกับชะตากรรมข้างนอกได้

สุดท้าย เธอก็เลยตัดสินใจที่จะให้เขาอยู่ตามการจัดการของหวังหยางไป

ให้เขาอยู่ที่เขตที่พักอาศัยไป เพราะตราบใดที่เธอไม่ไปที่ที่เขาทำงานและอาศัยอยู่ ทั้งสองฝ่ายก็แทบจะไม่มีโอกาสได้เจอกันมากนัก

ส่วนครอบครัวใหม่ของเขา เธอเองก็ไม่ได้มีเจตนาที่จะไปหาเรื่องหรือให้ความช่วยเหลือเพิ่มเติมอะไร

ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ก็น่าจะดีแล้ว

เมื่อคิดได้แล้ว

จ้าวหลิงคนเดิมก็กลับมา เธอกลับมาสู่การทำงานที่ยุ่งวุ่นวายเหมือนเดิม

แต่ผลก็คือ

เมื่อครู่เธอได้ยินอะไร?

ลูกชายของพ่อหรือก็คือน้องชายต่างมารดาที่มีสายเลือดเดียวกันกับเธอ ดันมาหาเธอเพื่อขอพูดคุยเรื่องสำคัญเป็นการส่วนตัว?

“ก็ให้ฉันดูหน่อยก็แล้วกันว่า น้องชายที่แสนดีที่ทำให้พ่อของฉันทิ้งฉันกับแม่ไปสร้างครอบครัวใหม่จะต้องการพบฉันเพราะเรื่องอะไร ?”

จ้าวหลิงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาขณะเดินอยู่บนถนน

ในขณะเดียวกันเธอเองก็สงสัยเล็กน้อย เพราะเมื่อวานหวังหยางก็เพิ่งจะจัดหาที่พักและงานใหม่ให้พวกเขาไป

ตามหลักแล้วอีกฝ่ายก็ควรจะพอใจแล้วไม่ใช่เหรอ?

วันนี้คนพวกนั้นจะทำอะไรอีก?

สำหรับอีกฝ่ายที่มาคนเดียวและพ่อของเธอไม่ได้มาด้วย เธอนั้นก็ไม่ได้กลัวเลย

เพราะข้างหลังเธอก็ยังมีลูกน้องอีกสองสามคน ในฐานย่อยก็ยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายคน ขอแค่เธอตะโกนออกไปก็จะมีคนเข้ามาช่วยเหลือเธอได้ทุกเมื่อ

ไม่นาน

เธอก็พาลูกน้องสองสามคนมาถึงสถานที่ที่ใช้สำหรับการพูดคุยโดยเฉพาะ

ข้างในก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างไม่เรียบร้อยภายใต้การดูแลของเจ้าหน้าที่สองคน

เมื่อเห็นคนเดินเข้ามา โดยเฉพาะเมื่อเขาเห็นจ้าวหลิง ดวงตาของจ้าวซินก็เป็นประกายทันที

เขารีบลุกขึ้นยืน ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นดีใจและทักทายเธออย่างกระตือรือร้นว่า

“พี่! ผมรอพี่มานานแล้ว! น้องชายคนนี้คิดถึงพี่มากจริงๆ!”

พูดจบ เขาก็ทำราวกับว่าเขาสนิทกับจ้าวหลิงมากและอยากจะเข้าไปใกล้พี่สาวตรงหน้า

“หยุดนะ!!!”

ข้างหลังจ้าวหลิงก็มีผู้หญิงอีกสองคนวิ่งออกมาและมายืนอยู่ข้างหน้าจ้าวซินและห้ามการกระทำของเขาทันที!

พวกเธอมองชายที่สมองน่าจะมีปัญหาตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

พวกเธอคือบุคลากรในฝ่ายชีวิตความเป็นอยู่ที่จ้าวหลิงคัดเลือกมาโดยเฉพาะ พวกเธอมีความรู้ในด้านนี้พอสมควรและพวกเธอก็ได้ทำงานกับเธอมาระยะหนึ่งแล้ว

และพวกเธอก็รู้ด้วยว่าจ้าวหลิงนั้นไม่ค่อยชอบชายตรงหน้า

จ้าวซินก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ ข้างหลังเขา ก็มีเจ้าหน้าที่สองคนยืนมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรอยู่เช่นกัน

ในช่วงเวลาพักจ้าวซินที่เดินขึ้นมาบนฐานย่อยได้ถูกพวกเขาพบและสกัดไว้

เพราะจากเหตุการณ์กบฏในครั้งนั้น ทำให้ระบบการรักษาความปลอดภัยของทั้งฐานต้องถูกยกระดับขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นเวลาทำงานหรือนอกเวลาทำงาน นอกจากพื้นที่ส่วนกลางบางแห่งแล้ว พื้นที่ส่วนใหญ่จึงไม่อนุญาตให้บุคลากรเดินไปมาอย่างอิสระ

หลังจากที่สกัดจ้าวซินไว้แล้วและยืนยันตัวตนของเขาเสร็จ จ้าวซินก็ได้บอกว่าอีกฝ่ายต้องการพบจ้าวหลิงดังนั้นพวกเขาจึงทำการรายงานเรื่องนี้ขึ้นไป

“ยืนอยู่ตรงนั้นก็พอ ฉันกับนายไม่ได้สนิทกันมีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ทุกคนต้องการไปพักผ่อนแล้ว”

“อีกอย่าง อย่าเรียกฉันว่าพี่สาว เพราะฉันไม่ใช่พี่สาวของนาย”

จ้าวหลิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาและพูดกับชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

มันไม่มีอะไรผิดเลย เพราะเธอเองก็ไม่คิดว่าเธอจะเรียกคนๆ นี้ว่าเป็นน้องชายของเธอได้ แม้ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดก็ตาม

“......”

จ้าวซินพูดไม่ออกชั่วขณะ

เขาเคยคิดว่าจ้าวหลิงอาจจะไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย แต่เขาก็ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดตรงขนาดนี้ และทำให้เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ!

ในใจของเขาก็ด่าผู้หญิงตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่อนึกถึงชีวิตที่ดีในอนาคตของตัวเอง หน้าตาก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

“เอ่อ...พี่...ความสัมพันธ์ของพวกเรามันไม่มีทางถูกทำลายได้นะ พี่อย่าพูดแบบนั้นสิ?!”

“พี่ไม่รู้หรอก! ว่าพ่อของเราต้องลำบากขนาดไหนกว่าจะตามหาพี่เจอ! พวกเราตามหาพี่มาโดยตลอด พวกเราอยากให้พี่กลับมาอยู่ที่บ้านด้วยกัน แถมที่บ้านของพวกเรายังมีห้องของพี่อยู่ด้วยนะ!”

“พวกเราเดินทางไปมาหลายเมืองและขอให้คนช่วยกันตามหาพี่แต่ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ไม่ได้ข่าวของพี่เลย แต่วันนี้ดูเหมือนสวรรค์จะเมตตาให้พวกเรากลับมาเจอกันที่นี่! ใช่แล้ว...มันต้องเป็นเพราะสวรรค์แน่ๆ!”

“พี่ พวกเรามีเลือดเดียวกันนะ! ผมเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่นะ!”

“ครอบครัวของพวกเราขาดพี่ไม่ได้! พี่กลับมาที่บ้านของพวกเราเถอะนะ พ่อกับแม่รักพี่มากนะ!”

จ้าวซินกำลังแสดงละครอย่างสุดความสามารถ

เขาเล่าเรื่องราวที่ซาบซึ้งออกมา

เขาบอกว่าพ่อแม่ของเขานั้นทั้งกินไม่ได้นอนไม่หลับ

แถมยังคิดถึงเธอจนล้มป่วย

เรียกได้ว่าตอนนี้เขาแทบจะเขียนคำว่าจ้าวหลิงคือพี่สาวสุดที่รักของฉันบนผ้าแล้วเอามาติดไว้ที่หน้าผากของเขาแล้ว

คนในห้องรวมถึงจ้าวหลิงต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง

อะไรที่เรียกว่าไร้ยางอาย?

ก็นี่ไง!