ตอนที่ 390 : ลูกธนูระเบิดสำแดงเดช

ตอนที่ 390 : ลูกธนูระเบิดสำแดงเดช

นอกอาคารเป้าหมาย

สายตาที่เย็นชาของฉินจิ้นกวาดมองผ่านกล้องเล็งของปืนซุ่มยิงไปยังร่างของคนกว่า 20 คนที่กำลังเก็บกวาดซากซอมบี้อยู่ด้านล่างของอาคารพาณิชย์ที่อยู่ไกลออกไป

จนสุดท้ายสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังคุยโวโอ้อวดอยู่

คนนี้ก็แล้วกัน...

สมาธิทั้งหมดของเขาก็พุ่งไปที่เป้าหมายทันที สิ่งรบกวนภายนอกก็ลดลงจนถึงขีดสุด ในใจของเขาก็คำนวณระยะห่างของเป้าหมาย ความเร็วลมและมุมยิงอย่างรวดเร็ว

เสี้ยววินาทีต่อมา เขาก็เหนี่ยวไกและยิงกระสุนนัดแรกของวันนี้ออกไป!

ปัง!

ปืนสั่นสะเทือน!

กระสุนขนาดใหญ่ก็พุ่งไปหาเป้าหมายด้วยความเร็วที่มากกว่าเสียงจนแม้แต่สายตาของเขาเองก็ยังมองไม่ทัน

ครืน!

เสียงโซนิกบูมที่เกิดจากการทะลุความเร็วเสียงก็ดังตามมาทีหลัง

และกระสุนนัดนี้ซึ่งเป็นตัวแทนของการเปิดฉากสงครามอย่างเป็นทางการ ก็พุ่งเข้าใส่กลางจมูกของชายร่างใหญ่ที่กำลังพูดอยู่พอดี!

โพล๊ะ!

กะโหลกศีรษะของชายคนนั้นยุบลงจนเกิดเป็นรูโหว่ที่น่าสยดสยอง แต่กว่าที่คนที่อยู่รอบๆ จะรู้สึกตัวกระสุนนัดต่อไปจากทุกทิศทุกทางก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างไร้ความปรานีแล้ว!

ปังๆๆๆๆๆ!

ราวกับห่าฝนเหล็กที่ตกลงมา ผู้รอดชีวิตเกือบ 20 คนก็ต้องทิ้งชีวิตของตัวเองไปโดยที่ยังไม่ทันเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ส่วนคนที่เหลือก็กำลังวิ่งหาที่กำบังกันอย่างสุดชีวิต

หลังจากที่ฉินจิ้นยิงไปหนึ่งนัด เขาก็ไม่ได้ยิงต่อ แต่เขากลับหันไปจ้องมองตัวอาคารแทน

กระสุนนัดนี้ของเขาเป็นเพียงสัญญาณเปิดฉากเท่านั้น สมาชิกทีมคนอื่นๆ ที่มีฝีมือการยิงที่ดีต่างก็กำลังเล็งไปที่ศัตรูที่อยู่ตามหน้าต่างของอาคารฝั่งตรงข้ามและสาดกระสุนออกไปอย่างเต็มที่แล้ว

ในตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องมีแผนการที่ซับซ้อนอะไรอีกเพราะเขาเลือกที่จะบุกเข้าไปตรงๆ!

เพราะอีกฝ่ายนั้นสูญเสียความสามารถในการสื่อสารไปแล้ว ต่อให้หน่วยสอดแนมบางส่วนจะค้นพบพวกเขาก่อน แต่พวกมันก็จะไม่มีทางแจ้งเตือนได้ทันอย่างแน่นอนและกว่าที่พวกมันจะรู้ตัวมันก็สายเกินไปแล้ว

ต่อให้มีคนที่หนีรอดไปบอกคนข้างในได้ก็ไม่เป็นไร

เพราะยังไงซะวันนี้พวกมันทั้งหมดก็จะต้องตายอยู่ที่นี่อยู่แล้ว!

ปัง..ปัง...ปัง...!!

เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

สมาชิกทีมต่อสู้ทั้งหมดของฐานลวี่หยวนที่เข้าร่วมภารกิจในครั้งนี้ก็เหนี่ยวไกกันอย่างเลือดเย็น พวกเขาเล็งไปที่เป้าหมายทั้งหมดที่อยู่ในระยะสายตาและเก็บเกี่ยวชีวิตของศัตรูตรงหน้าอย่างไม่ลังเล

แน่นอนว่าคนในแก๊งเถียนหงก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองถูกยิงอยู่ฝ่ายเดียว หลังจากที่พวกเขาตั้งสติได้ พวกเขาก็เริ่มยิงสวนกลับมา

และในชั่วพริบตา เสียงปืนก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งย่านราวกับเสียงประทัด!

ครั้งนี้ฝั่งของฐานลวี่หยวนส่งคนออกมาประมาณ 150 คน ซึ่งน้อยกว่าคนนับพันของฝั่งแก็งเถียนหงมาก

แต่ในด้านจำนวนอาวุธนั้นกลับไม่ได้ต่างกันมากนัก เพราะจากข้อมูลที่ได้มาจากการสอบสวนถังเหยียนก่อนหน้านี้ แก๊งเถียนหงมีอาวุธปืนทั้งหมดเกือบ 200 กระบอกแต่ส่วนใหญ่เป็นเพียงแค่ปืนพกเท่านั้น

ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับฝั่งของฐานลวี่หยวนที่ทุกคนมีทั้งปืนกลและปืนพก

อีกทั้งความแม่นยำในการยิงและเทคนิคต่างๆ ของอีกฝ่ายก็ยังไม่สามารถเทียบได้แม้แต่กับฝ่ายสนับสนุนที่ผ่านการฝึกโดยครูฝึกหวังในฐานย่อยเลย

ดังนั้นทันทีที่เปิดฉากปะทะกัน ฝั่งของฐานลวี่หยวนจึงเป็นฝ่ายที่กดดันอีกฝ่ายได้ในทันที

แต่

ฉินจิ้นยังไม่พอใจ

ในตอนนี้เมื่อหน้าต่างตั้งแต่ชั้นสิบขึ้นไปเริ่มแตกเป็นวงกว้าง ก็ถึงเวลาสำหรับขั้นต่อไปแล้ว

ในตอนนี้คนของฐานลวี่หยวนก็เริ่มหยุดสาดกระสุนและเปลี่ยนไปใช้อาวุธที่มีลักษณะคล้ายหน้าไม้ที่ผ่านการดัดแปลงมาอย่างง่ายๆ แทน

พวกเขาเล็งมันไปที่หน้าต่างที่แตกเหล่านั้น หลังจากนั้นลูกธนูที่มีวัตถุระเบิดติดอยู่ที่หัวก็พุ่งออกไปพร้อมกับเสียงที่ดังหวีดหวิว!

ฟิ้ว...ฟิ้ว...

ที่ชั้น 15 ของฐานของแก็งเถียนหง

ชายคนหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหน้าต่างและคอยหาจังหวะยิงสวนกลับไปเป็นครั้งคราว ก็กำลังเช็ดเหงื่อบนใบหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด หลังจากที่เขาเปลี่ยนแม็กกาซีนใหม่ให้ปืนพกแล้ว เขาก็มองออกไปนอกหน้าต่างที่แตกอีกครั้ง

“ไอ้xxx! พวกนี้มันเป็นใครกันวะ?! ทำไมจู่ๆ พวกมันถึงโผล่มาโจมตีพวกเราได้?!”

เขาสบถออกมา ก่อนจะใช้หางตามองไปยังตำแหน่งที่น่าจะเป็นจุดที่อีกฝ่ายใช้ยิงเข้ามาแล้วเขาก็ยื่นปืนพกออกไปยิงแบบสุ่มๆ สองนัด

เพียงแต่ ความแม่นยำนั้นช่างน่าอนาถใจ

แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเขาหรือคนอื่นๆ ในแก๊งเถียนหง

เพราะในยุคที่ประเทศจีนนั้นสงบสุข อย่าว่าแต่จะได้จับปืนเลย แม้แต่โอกาสที่จะได้เห็นปืนพกก็ยังมีไม่มากนัก ดังนั้นเมื่อโลกเข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว มันจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะมีกระสุนไม่มากพอที่จะใช้ซ้อมจนยิงได้จนชำนาญ

ดังนั้นกระสุนที่พวกเขายิงออกไปส่วนใหญ่จึงไม่ได้เข้าใกล้เป้าหมายเลยแม้แต่น้อย...

ปังๆๆ ไม่ถึงสิบวินาที ชายคนนั้นก็ยิงกระสุนในปืนพกจนหมด เขาจึงต้องดึงปืนกลับมาเพื่อเปลี่ยนกระสุนอีกครั้ง

แต่ในตอนนั้นเอง

สายตาของเขาก็เห็นภาพของบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วพอดี!

นี่มันกระสุนเหรอ?!

หรือว่าฉันมองเห็นวิถีกระสุนได้แล้ว??!

ไม่สิ!

นี่มันเหมือนลูกธนู!!?

ในชั่วพริบตานั้น ความคิดหลายอย่างก็แวบเข้ามาในหัวของเขาแล้วขนบนร่างกายของเขาก็ลุกชันขึ้นมา ร่างกายของเขาที่ไม่สามารถหลบได้ทันก็ทำได้เพียงมองลูกธนูประหลาดที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะปักเข้าที่ขอบหน้าต่างซึ่งห่างจากเขาไปไม่ถึงครึ่งเมตร

ตูม!!!

เสียงระเบิดดังสนั่น!

เศษกระจกที่เหลืออยู่ไม่มากก็แตกละเอียด ภายใต้การระเบิดของระเบิดแรงสูงที่ตงฮุยเป็นผู้พัฒนาขึ้นมาก็ทำให้เกิดแรงอัดมหาศาลคล้ายกับพายุโหมกระหน่ำ!

สะเก็ดระเบิดและเศษกระจกต่างๆ ที่เกิดจากการระเบิดก็พุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นอย่างไร้ความปรานีพร้อมกับแรงอัดมหาศาล

การมองเห็นและการได้ยินของเขาถูกพรากไปในทันที ร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกฉีกกระชาก

และตายคาที่!

ซากศพของเขาถูกแรงระเบิดซัดจนกระเด็นเข้าไปในห้องและถูกฝุ่นควันปกคลุม จนกลายเป็นเพียงภาพที่ไม่น่าจดจำในมุมหนึ่งของที่นี่เท่านั้น

ไม่ใช่แค่ที่นี่เท่านั้นที่เกิดการระเบิด

คนของฐานลวี่หยวนที่ได้เข้าสู่โหมดสงครามเต็มรูปแบบก็ยิงลูกธนูระเบิดออกไปอย่างบ้าคลั่ง!

ลูกธนูชนิดนี้ได้รับการดัดแปลงหัวลูกศรมาเป็นพิเศษ หลังจากที่ปลดสลักนิรภัยแล้วเมื่อมันกระทบเข้ากับวัตถุมันก็จะระเบิดทันทีและไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้อะไรเลย

ตูม-ตูม-ตูม-!!!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระจกนับไม่ถ้วนก็แตกละเอียดและร่วงหล่นลงมา คนที่พยายามจะยิงสวนกลับไปก็ถูกแรงอัดทำให้มึนงง

พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าพวกเขาจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ ศัตรูตรงหน้าไม่เพียงแต่จะมีอาวุธปืนที่น่ากลัว แต่พวกมันยังสามารถยิงระเบิดใส่พวกเขาได้อย่างต่อเนื่องราวกับเป็นของฟรี!

ในตอนนี้ความเสียเปรียบนั้นก็เอนเอียงมาทางฝั่งของแก็งเถียนหงอย่างต่อเนื่อง

เสียงกรีดร้องและเสียงสบถด่าก็ดังออกมาจากทุกชั้นของอาคาร พวกเขาถูกโจมตีจนแทบจะเงยหน้าไม่ขึ้น

.....

ข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องโถงชั้นบนสุด

เถียนหงจ้องมองการโจมตีที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยสีหน้าที่น่าเกลียด ใบหน้าที่ดุร้ายอยู่แล้วของเขาก็ยิ่งดูน่าเกลียดและน่ากลัวราวกับปีศาจ

เขาไม่เสียเวลาถามลูกน้องว่ากลุ่มคนที่บุกเข้ามาโจมตีฐานของเขาเป็นใคร

เพราะมันไม่ต้องถามแล้ว

เข้ามั่นใจกว่าเก้าในสิบส่วนว่าจะต้องเป็นพวกฐานลวี่หยวนนั่นแน่!!

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงบุกมาเร็วขนาดนี้แถมทันทีที่มาถึงก็ยังเปิดฉากสงครามที่รุนแรงเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้เสียอีก!

อีกฝ่ายไม่คิดจะพูดคุยหรือติดต่อกับเขาก่อนเลยแม้แต่น้อย!

ถึงยังไงเขาก็กล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่าแก็งเถียนหงของเขานั้นไม่เคยทำอะไรที่เป็นการล่วงเกินอีกฝ่ายก่อนเลย!

มีแต่อีกฝ่ายที่เคยฆ่าคนของเขาด้วยซ้ำ!

บัดซบ!

ตกลงใครกันแน่ที่เป็นคนเลว?!!

“น่ารังเกียจ!! ใช้จรวดอาร์พีจียิงพวกมันให้ตายซะ!!!”

ในตอนนี้สีหน้าของเถียนหงดูน่าเกลียดราวกับปีศาจร้าย เขากัดฟันและสั่งลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง

แต่ว่า

ในชั่วพริบตาที่เขาหันกลับไป

ลูกธนูที่ติดระเบิดแรงสูงก็พุ่งเข้ามาชนหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากเขาพอดี!

ตูม——!!!